ലണ്ടന്‍ കലാപം: മുതലാളിത്ത സൃഷ്‌ടി; ഡബ്ലു എഫ്‌ ഡി വൈ

ലണ്ടന്‍: ബ്രിട്ടനിലെ കലാപം മുതലാളിത്ത സാമ്പത്തിക വ്യവസ്ഥിതിയുടെ `പ്രത്യക്ഷ ഉല്‍പ്പന്ന' മാണെന്ന്‌ ലോക ജനാധിപത്യ യുവജന ഫെഡറേഷന്‍ (ഡബ്ല്യു എഫ്‌ ഡി വൈ) പ്രസ്‌താവിച്ചു.

പൊലീസിന്റെ മൃഗീയ നടപടികള്‍, യുവജനങ്ങള്‍ക്കും മറ്റ്‌ സാമൂഹ്യസേവനങ്ങള്‍ക്കും ചിലവഴിച്ചിരുന്ന പൊതുപണം വന്‍തോതില്‍ വെട്ടിച്ചുരുക്കിയത്‌, ഭാവിയെക്കുറിച്ചുള്ള ആശങ്ക എന്നിങ്ങനെയുള്ള പല ഘടകങ്ങളുടെ ഫലമാണ്‌ യുവജനതയുടെ രോഷം. യുവാക്കളുടെ രോഷം. ക്രിയാത്മകമായ രീതിയില്‍ വഴിതിരിച്ചുവിടുന്നതിനും നിലവിലുള്ള സാമൂഹ്യക്രമത്തെ തകര്‍ത്തെറിഞ്ഞുകൊണ്ട്‌ വിടുന്നതിനും വിപ്ലവകരമായ രീതിയില്‍ രാജ്യത്ത്‌ പരിവര്‍ത്തനമുണ്ടാക്കാന്‍ വേണ്ടി സംഘടിതരാകുന്നതിനും ബ്രിട്ടനിലെ യുവാക്കളെ ഡബ്ലയു എഫ്‌ ഡി വൈ ആഹ്വാനം ചെയ്‌തു. പൊതുമുതലും സ്വകാര്യമുതലും തകര്‍ക്കുന്ന നശീകരണപരമായ പാതയില്‍ നിന്നും പിന്തിരിയുവാനും യുവാക്കളെ ഫെഡറേഷന്‍ ആഹ്വാനം ചെയ്‌തു.

കാടത്തം ഉപേക്ഷിച്ച്‌ സോഷ്യലിസത്തിനുവേണ്ടി പൊരുതുകയെന്നത്‌ മാത്രമാണ്‌ യുവാക്കള്‍ക്ക്‌ മുന്നിലുള്ളതെന്ന്‌ ബ്രിട്ടനിലെ യങ്‌ കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ്‌ ലീഗ്‌ ആക്‌ടിംഗ്‌ ജനറല്‍ സെക്രട്ടറി മൈക്‌ കാര്‍ത്തി പറഞ്ഞു. ബ്രിട്ടനില്‍ നിലവിലുളള സ്ഥിതിഗതികള്‍ മുതലെടുക്കുന്നതില്‍ നിന്നും തീവ്ര വലതുപക്ഷ ശക്തികളെ തടയാന്‍ തൊഴിലാളി പ്രസ്ഥാനങ്ങള്‍ മുന്നിട്ടിറങ്ങണമെന്ന്‌ ഫാസിസ്റ്റ്‌ വിരുദ്ധ സംഘടനയായ `ഹോപ്‌, നോട്ട്‌ ഹേറ്റ്‌' ആഹ്വാനം ചെയ്‌തു. ബി എന്‍ പി, ഇംഗ്ലീഷ്‌ ഡിഫന്‍സ്‌ ലീഗ്‌ എന്നിങ്ങനെയുള്ള വലതു സംഘടനകള്‍ വംശീയ അസ്വസ്ഥതകളെ മുതലെടുക്കാന്‍ ശ്രമിക്കുകയാണ്‌. പല സ്ഥലങ്ങളിലും ഈ സംഘടനകളില്‍പ്പെട്ടവര്‍ തെരുവുകളില്‍ കുടിച്ചുകൂത്താടുകയും ജനങ്ങളെ ഭീഷണിപ്പെടുത്തുകയുമാണ്‌ ചെയ്യുന്നതെന്ന്‌ ബ്രിട്ടീഷ്‌ കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ്‌ പാര്‍ട്ടി പത്രമായ `മോണിംഗ്‌ സ്റ്റാര്‍' റിപ്പോര്‍ട്ട്‌ ചെയ്‌തു. വംശീയ വിദ്വേഷങ്ങള്‍ ആളിപ്പടര്‍ത്തുകയാണ്‌ വലതുപക്ഷ സംഘടനകള്‍ ചെയ്യുന്നതെന്നും പത്രം റിപ്പോര്‍ട്ട്‌ ചെയ്‌തു. പൊലീസ്‌ വെടിവയ്‌പില്‍ യുവാവ്‌ മരിച്ചതിനെത്തുടര്‍ന്ന്‌ കലാപം വ്യാപിക്കുന്ന ലണ്ടനില്‍ 1300 പേരെ പൊലീസ്‌ കസ്റ്റഡിയിലെടുത്തു. കലാപം തടയുന്നതിനുള്ള നടപടികളുടെ ഭാഗമാണിതെന്ന്‌ പൊലീസ്‌ പറഞ്ഞു. അതിനിടെ പൊലീസിന്‌ കൂടുതല്‍ അധികാരങ്ങള്‍ അനുവദിക്കുമെന്ന്‌ ബ്രിട്ടീഷ്‌ പ്രധാനമന്ത്രി ഡേവിഡ്‌ കാമറോണ്‍ പറഞ്ഞു.

ഒരു കലാപകാരിയെയും വെറുതെ വിടില്ലെന്ന്‌ കലാപം തടയാനുള്ള നടപടികള്‍ ചര്‍ച്ച ചെയ്‌ത അടിയന്തര യോഗത്തിനു ശേഷം കാമറോണ്‍ പ്രഖ്യാപിച്ചു. കലാപകാരികളുടെ നേരിടുന്നതിന്റെ ഭാഗമായി പതിനയ്യായിരത്തിലേറെ പൊലീസുകാരെ ലണ്ടന്റെ വിവിധ ഭാഗങ്ങളില്‍ വിന്യസിച്ചിട്ടുണ്ട്‌. ലണ്ടനു പുറത്തേയ്‌ക്കും കലാപം പടര്‍ന്ന സാഹചര്യത്തില്‍ ബ്രിട്ടനിലെ പല പ്രദേശങ്ങളും ഭീതിയിലാണ്‌.

ലണ്ടനില്‍ ഇന്നലെ സ്ഥിതി പൊതുവേ ശാന്തമാണെന്ന്‌ വാര്‍ത്താ ഏജന്‍സി റിപ്പോര്‍ട്ട്‌ ചെയ്‌തു. നഗരത്തിലെ പല മേഖലയിലും ഇന്നലെയുണ്ടായ കനത്ത മഴ കലാപം രൂക്ഷമാവുന്ന സാഹചര്യം ഒഴിവാക്കി. പലയിടത്തും നടക്കുന്ന രാഷ്‌ട്രീയ സമരമോ പ്രതിഷേധമോ അല്ലെന്നും കേവലം മോഷണവും കൊള്ളയുമാണെന്നും ഡേവിഡ്‌ കാമറോണ്‍ പറഞ്ഞു.

ബാങ്കിനെ തകര്‍ക്കുന്ന ഭേദഗതി ബില്ലുകള്‍

രാജ്യത്തെ സഹകരണ ബാങ്കിങ് മേഖലയെ റിസര്‍വ് ബാങ്കിന്റെ പൂര്‍ണ നിയന്ത്രണത്തിലാക്കാനായി കൊണ്ടുവന്ന വൈദ്യനാഥന്‍ കമ്മിറ്റി റിപ്പോര്‍ട്ടും അതിനെത്തുടര്‍ന്നുണ്ടായ കേന്ദ്രപാക്കേജും ഉദ്ദേശിച്ച ഫലം ഉണ്ടാക്കാത്തതിനെത്തുടര്‍ന്ന് കേന്ദ്രസര്‍ക്കാര്‍ പുതിയ നിയമഭേദഗതി ബില്ലുമായി രംഗത്തെത്തിയിരിക്കുന്നു. കൃഷി-ഉപഭോക്തൃ കാര്യ മന്ത്രി ശരദ് പവാര്‍ പാര്‍ലമെന്റില്‍ അവതരിപ്പിച്ച ഭരണഘടനയുടെ 111-ാം ഭേദഗതി ബില്ലും ധനമന്ത്രി പ്രണബ് മുഖര്‍ജി അവതരിപ്പിച്ച ബാങ്കിങ് നിയമഭേദഗതി ബില്ലുമാണ് അത്. ഇവ നിയമമായാല്‍ കേരളത്തിലെ സഹകരണ ബാങ്കിങ് മേഖലയ്ക്ക് അത് കനത്ത വെല്ലുവിളിയുയര്‍ത്തുമെന്ന കാര്യത്തില്‍ സംശയമില്ല.

കേരളത്തിലെ സഹകരണ ബാങ്കിങ് മേഖല രാജ്യത്തിനുതന്നെ മാതൃകയാണ്. 1602 പ്രാഥമിക സര്‍വീസ് സഹകരണ ബാങ്കും അവയുടെ 2700 ബ്രാഞ്ചും 14 ജില്ലാ സഹകരണ ബാങ്കും അവയുടെ 670 ബ്രാഞ്ചും സംസ്ഥാന സഹകരണ ബാങ്കും 20 ബ്രാഞ്ചും റിസര്‍വ് ബാങ്ക് അംഗീകാരമുള്ള 60 അര്‍ബന്‍ ബാങ്കും അവയുടെ 220 ബ്രാഞ്ചും 4 എംപ്ലോയീസ് സഹകരണ ബാങ്കും അടങ്ങുന്ന വിപുലമായ ബാങ്കിങ് ശൃംഖലയാണ് സഹകരണ മേഖലയിലുള്ളത്.

2011 മാര്‍ച്ച് 31ലെ കണക്കു പ്രകാരം 68,000 കോടി രൂപ നിക്ഷേപവും 61,000 കോടി രൂപ വായ്പയുമുണ്ട്. രാജ്യത്തെ മൊത്തം സഹകരണ നിക്ഷേപത്തില്‍ സിംഹഭാഗവും കേരളത്തിലെ സഹകരണ ബാങ്കുകളുടേതാണ്. കേരളത്തിലെ സഹകരണ ബാങ്കിങ് മേഖലയുടെ ഏറ്റവും വലിയ ശക്തി ഗ്രാമീണതലത്തില്‍ പ്രവര്‍ത്തിക്കുന്ന സര്‍വീസ് സഹകരണ ബാങ്കുകളാണ്. വായ്പയുടെയും നിക്ഷേപത്തിന്റെയും പകുതിയിലധികം പ്രാഥമിക സര്‍വീസ് സഹകരണ ബാങ്കുകളുടെ പങ്കാണ്. ഇത്തരത്തില്‍ സാധാരണക്കാരുടെയും കര്‍ഷകരുടെയും ആവശ്യങ്ങള്‍ നിര്‍വഹിക്കുന്ന സര്‍വീസ് സഹകരണ ബാങ്കുകളുടെ പ്രവര്‍ത്തനം ഈ ബില്ലുകളില്‍ ഏതെങ്കിലും ഒന്ന് നിയമമായാല്‍ താറുമാറാകും. കാരണം, ഇപ്പോള്‍ സംസ്ഥാനത്തെ പ്രാഥമിക സഹകരണ ബാങ്കുകള്‍ പ്രവര്‍ത്തിക്കുന്നത് റിസര്‍വ് ബാങ്കിന്റെ നിയമ-നിയന്ത്രണങ്ങള്‍ക്ക് വിധേയമായിട്ടല്ല; സംസ്ഥാന സഹകരണ നിയമത്തിനനുസരിച്ചാണ്. എന്നാല്‍ , പുതിയ നിയമങ്ങള്‍ പ്രാബല്യത്തില്‍ വന്നാല്‍ പ്രാഥമിക സഹകരണ ബാങ്കുകള്‍ക്കും ബാങ്കിങ് പ്രവര്‍ത്തനം നടത്തുന്നതിന് റിസര്‍വ് ബാങ്ക് ലൈസന്‍സ് നിര്‍ബന്ധമാണ്. ലൈസന്‍സിനായി റിസര്‍വ് ബാങ്ക് നിഷ്കര്‍ഷിക്കുന്ന മാനദണ്ഡങ്ങള്‍ പാലിക്കുകയും വേണം. മാനദണ്ഡങ്ങള്‍ പാലിക്കുക എളുപ്പവുമല്ല.

111-ാം ഭരണഘടനാ ഭേദഗതി ബില്‍ ഭരണഘടനയുടെ നാലാം ഭാഗത്ത് (Directive Principles of State Policy) ഒരു പുതിയ ആര്‍ട്ടിക്കിള്‍ കൂട്ടിച്ചേര്‍ക്കാനും 9 എ എന്ന ഭാഗത്തിന് ശേഷം 9 ബി എന്ന ഭാഗം കൂട്ടിച്ചേര്‍ക്കാനുമാണ് നിര്‍ദേശിച്ചിട്ടുള്ളത്. ഇതിന്റെ പ്രധാന ലക്ഷ്യമായി പറഞ്ഞിട്ടുള്ളത് സഹകരണ സംഘങ്ങളുടെ കൂടുതല്‍ അര്‍ഥവത്തായ ജനാധിപത്യവല്‍ക്കരണം, സ്വയംഭരണം, അംഗങ്ങളുടെ സാമ്പത്തിക പങ്കാളിത്തം, സ്വമേധയാ ഉള്ള രൂപീകരണം എന്നിവ പരിപോഷിപ്പിക്കുന്നതിനുള്ള നിയമനിര്‍മാണത്തിനായി മള്‍ട്ടി സ്റ്റേറ്റ് കോ-ഓപ്പറേറ്റീവ് സൊസൈറ്റികളുടെ കാര്യത്തില്‍ പാര്‍ലമെന്റിനെയും മറ്റ് സഹകരണ സംഘങ്ങളുടെ കാര്യത്തില്‍ സംസ്ഥാന നിയമസഭകളെയും അധികാരപ്പെടുത്തുക എന്നതാണ്. നിയമഭേദഗതി നിര്‍ദേശങ്ങളുടെ സംക്ഷിപ്ത വിവരണം താഴെ കൊടുക്കുന്നു.

a) അംഗങ്ങളുടെ ജനാധിപത്യ നിയന്ത്രണം, സാമ്പത്തിക പങ്കാളിത്തം, സ്വയംഭരണം എന്നീ സഹകരണ തത്വങ്ങള്‍ അടിസ്ഥാനമാക്കി സഹകരണ സംഘങ്ങളുടെ രൂപീകരണം, നിയന്ത്രണം, പിരിച്ചുവിടല്‍ തുടങ്ങിയവ വ്യവസ്ഥചെയ്യുക.

b) സഹകരണ സംഘം ഭരണസമിതി അംഗങ്ങളുടെ എണ്ണം പരമാവധി 21 ആക്കി നിജപ്പെടുത്തുക.

c) തെരഞ്ഞെടുക്കപ്പെട്ട ഭരണസമിതിയുടെ കാലാവധി അഞ്ച് വര്‍ഷമാക്കുക.

d) ഭരണസമിതിയെ സസ്പെന്‍ഡ് ചെയ്യുകയോ പിരിച്ചുവിടുകയോ ചെയ്യേണ്ട സാഹചര്യമുണ്ടായാല്‍ അത് പരമാവധി ആറ് മാസത്തേക്ക് മാത്രമായിരിക്കണം. എന്നാല്‍ സര്‍ക്കാര്‍ ധനസഹായമോ വായ്പയോ ഓഹരി പങ്കാളിത്തമോ ഇല്ലാത്ത സഹകരണ സംഘങ്ങളുടെ ഭരണസമിതി പിരിച്ചുവിടാന്‍ അധികാരമുണ്ടാകരുത്.

e) സ്വതന്ത്രമായ പ്രൊഫഷണല്‍ ഓഡിറ്റിങ് ഏര്‍പ്പെടുത്തുക.

f) അംഗങ്ങള്‍ക്ക് സംഘത്തിലെ എല്ലാ വിവരവും അറിയാനുള്ള അവകാശം നല്‍കുക.

g) സംഘങ്ങളുടെ പ്രവര്‍ത്തനവും കണക്കുകളും സംബന്ധിച്ച റിപ്പോര്‍ട്ട് നിശ്ചിത കാലയളവുകളില്‍ സര്‍ക്കാരിലേക്ക് ലഭ്യമാക്കുക.

h) സംഘങ്ങളിലെ വ്യക്തിഗത അംഗങ്ങളില്‍നിന്ന് ഒരു എസ്സി/എസ്ടി അംഗത്തിനും രണ്ട് വനിതാ അംഗത്തിനും ഭരണസമിതിയില്‍ സംവരണം അനുവദിക്കുക.

i) സംഘങ്ങളുടെ ക്രമവിരുദ്ധ നടപടികള്‍ക്കെതിരെ പിഴ ചുമത്തുക.

ഈ നിര്‍ദേശങ്ങളെല്ലാം ഒന്നുകില്‍ കേരളത്തില്‍ നടപ്പാക്കിയിട്ടുള്ളതോ അല്ലെങ്കില്‍ നടപ്പാക്കാവുന്നതോ ആണ്. എന്നാല്‍ , ബാങ്കിങ് പ്രവര്‍ത്തനം നടത്തുന്ന സഹകരണ സംഘങ്ങള്‍ക്ക് 1949ലെ ബാങ്കിങ് റെഗുലേഷന്‍ ആക്ട് ബാധകമായിരിക്കും എന്ന വ്യവസ്ഥ കൂടി ഭേദഗതി ബില്ലില്‍ ഉള്‍പ്പെടുത്തിയിട്ടുണ്ട്. ഈ വ്യവസ്ഥയാണ് പ്രാഥമിക സര്‍വീസ് സഹകരണ ബാങ്കുകളെ റിസര്‍വ് ബാങ്കിന്റെ പരിധിയില്‍ കൊണ്ടുവരുന്നത്.

ബാങ്കിങ് നിയമ ഭേദഗതിബില്ലും ബാങ്കുകളെ തകര്‍ക്കുന്നതാണ്. ബാങ്കിങ് നിയമത്തിലെ 5-ാം ഭാഗമാണ് സഹകരണ ബാങ്കുകളെ സംബന്ധിച്ചുള്ളത്. ഇതില്‍ വരുത്തുന്ന കാതലായ മാറ്റം ഇതാണ്: "പ്രാഥമിക സഹകരണ സംഘങ്ങള്‍ക്ക് ബാങ്കിങ് പ്രവര്‍ത്തനം നടത്താം. എന്നാല്‍ , ബാങ്കിങ് നടത്തുന്നുണ്ടെങ്കില്‍ മാനദണ്ഡങ്ങള്‍ പാലിച്ച് റിസര്‍വ് ബാങ്ക് ലൈസന്‍സ് ഈ നിയമം വിജ്ഞാപനം ചെയ്ത് ഒരു വര്‍ഷത്തിനകം നേടിയിരിക്കണം. ഇന്ത്യന്‍ സമ്പദ് വ്യവസ്ഥയുടെ കാര്യക്ഷമമായ നിയന്ത്രണത്തിനും നിക്ഷേപകരുടെ താല്‍പ്പര്യം സംരക്ഷിക്കുന്നതിനും ഇത് അത്യന്താപേക്ഷിതമാണ്. ബില്‍ നിയമമായാല്‍ ഒരു വര്‍ഷത്തിനകം റിസര്‍വ് ബാങ്ക് ലൈസന്‍സ് നേടാത്ത പ്രാഥമിക സഹകരണ സംഘങ്ങള്‍/ബാങ്കുകള്‍ അവരുടെ ബാങ്കിങ് പ്രവര്‍ത്തനം നിര്‍ത്തേണ്ടതാണ്." ഈ ഭേദഗതിക്ക് പുറമെ സഹകരണ ബാങ്കുകളില്‍ സ്പെഷ്യല്‍ ഓഡിറ്റ് നടത്തുന്നതിനുള്ള അധികാരവും റിസര്‍വ് ബാങ്കിനായിരിക്കുമെന്ന വ്യവസ്ഥയും ബില്ലില്‍ ഉള്‍പ്പെടുത്തിയിട്ടുണ്ട്.

ഈ രണ്ട് ഭേദഗതി ബില്ലും പരസ്പര പൂരകങ്ങളാണെന്ന് കാണാം. ഈ ബില്ലുകള്‍ നിയമമായാല്‍ മൂന്ന് മാസത്തിനകം പ്രാഥമിക സഹകരണ ബാങ്കുകള്‍ റിസര്‍വ് ബാങ്ക് ലൈസന്‍സിനായി അപേക്ഷ നല്‍കണം. സാധാരണഗതിയില്‍ ലൈസന്‍സിനായി സഹകരണ ബാങ്കുകള്‍ പാലിക്കേണ്ട മാനദണ്ഡങ്ങള്‍ ഇനി പറയുന്നതാണ്.

നാല് ശതമാനത്തില്‍ കുറയാത്ത മൂലധന പര്യാപ്തത (CRAR) ഉണ്ടായിരിക്കണം (ഇത് ക്രമാനുഗതമായി ഒമ്പത് ശതമാനമായി ഉയര്‍ത്തും), അറ്റമൂല്യം പോസിറ്റീവ് ആയിരിക്കണം, നിഷ്ക്രിയ ആസ്തി 10 ശതമാനത്തില്‍ താഴെ ആയിരിക്കണം, മൊത്തം ഡിമാന്‍ഡ് ആന്‍ഡ് ടൈം ആയ ബാധ്യതയുടെ മൂന്ന് ശതമാനം സിആര്‍ആര്‍ , 25 ശതമാനം സുരക്ഷാ എസ്എല്‍ആര്‍ എന്നിവ സൂക്ഷിച്ചിരിക്കണം (കരുതല്‍ ധനഅനുപാതം സൂക്ഷിക്കണം), ഓഡിറ്റ് പൂര്‍ണമായിരിക്കണം, സ്ഥാപനത്തിന്റെ ചീഫ് എക്സിക്യൂട്ടീവ് റിസര്‍വ് ബാങ്ക് നിശ്ചയിക്കുന്ന യോഗ്യത ഉള്ള ആളായിരിക്കണം, ബാങ്കിങ് ഇതര പ്രവര്‍ത്തനങ്ങള്‍ പാടില്ല.

ഈ മാനദണ്ഡങ്ങള്‍ പാലിച്ച് റിസര്‍വ് ബാങ്ക് ലൈസന്‍സ് നേടുക കേരളത്തിലെ ഭൂരിഭാഗം പ്രാഥമിക സഹകരണ ബാങ്കുകള്‍ക്കും പ്രയാസകരമായിരിക്കും. ഈ ബില്ലുകള്‍ നിയമമായി ഒരു വര്‍ഷത്തിനകം റിസര്‍വ് ബാങ്ക് ലൈസന്‍സ് നേടിയില്ലെങ്കില്‍ ബാങ്കുകള്‍ക്ക് വായ്പാ സംഘങ്ങളായിമാത്രമേ പ്രവര്‍ത്തിക്കാനാകൂ. ഇത് അവയുടെ നിലനില്‍പ്പ് തന്നെ അവതാളത്തിലാക്കും. സഹകരണ ബാങ്കിങ് മേഖലയുടെ തകര്‍ച്ചയ്ക്കും വഴിവയ്ക്കും. അതിനാല്‍ വരാനിരിക്കുന്ന പ്രതിസന്ധി മുന്നില്‍ കണ്ട് സംസ്ഥാന ഭരണകൂടവും സഹകാരികളും ഉദ്യോഗസ്ഥരും ഇതിനെ മറികടക്കേണ്ടതിനുള്ള മാര്‍ഗങ്ങള്‍ ആലോചിക്കേണ്ടിയിരിക്കുന്നു.


*****


എം മെഹബൂബ് (സംസ്ഥാന സഹകരണ ബാങ്ക് പ്രസിഡന്റാണ് ലേഖകന്‍)

ഉമ്മന്‍ചാണ്ടി രാജിവച്ചേ തീരൂ

പാമൊലിന്‍ കേസില്‍ പ്രത്യേക കോടതി ഉത്തരവിനെത്തുടര്‍ന്ന് വിജിലന്‍സ് വകുപ്പില്‍നിന്ന് ഒഴിവായത് ജനാധിപത്യത്തിന്റെയും ധാര്‍മികതയുടെയും മൂല്യം ഉയര്‍ത്തിപ്പിടിക്കലാണെന്നു പ്രചരിപ്പിച്ച് മുഖ്യമന്ത്രിസ്ഥാനത്ത് തുടരാന്‍ ഉമ്മന്‍ചാണ്ടി തീരുമാനിച്ചിരിക്കുകയാണ്. ഇതിനായി കോടതി ഉത്തരവ് വന്ന സന്ദര്‍ഭത്തില്‍ മാധ്യമ പ്രതിനിധികളുടെ ചോദ്യങ്ങള്‍ക്കുള്ള ഉത്തരമായി ഞാന്‍ നടത്തിയ ചില പ്രതികരണങ്ങള്‍ ദുരുപയോഗപ്പെടുത്താന്‍ ഉമ്മന്‍ചാണ്ടിയും ഒരു വിഭാഗം കോണ്‍ഗ്രസ് നേതാക്കളും അവരുടെ സ്തുതിപാഠകരായ ചില മാധ്യമങ്ങളും ബോധപൂര്‍വം ശ്രമിക്കുകയാണ്.

വിജിലന്‍സ് കോടതിയില്‍ തെറ്റായ റിപ്പോര്‍ട്ട് നല്‍കിയ വിജിലന്‍സ് ഡയറക്ടറെ നീക്കുക. തുടരന്വേഷണത്തിന്റെ മേല്‍നോട്ടം കോടതി നേരിട്ട് വഹിക്കുക, മുഖ്യമന്ത്രി വിജിലന്‍സ് വകുപ്പിന്റെ ചുമതല വഹിക്കുന്നതിനാല്‍ അന്വേഷണം പ്രഹസനമാകും, മുഖ്യമന്ത്രിസ്ഥാനത്ത് ഇരുന്നുകൊണ്ടാണോ അന്വേഷണത്തെ നേരിടാന്‍ പോകുന്നതെന്ന് ഉമ്മന്‍ചാണ്ടി വ്യക്തമാക്കണം എന്നീ കാര്യങ്ങളാണ് കോടതി വിധി വന്ന ഉടന്‍ ഞാന്‍ പറഞ്ഞത്. ഇതുസംബന്ധിച്ച് മുഖ്യമന്ത്രി പ്രതികരിച്ചതിനുശേഷം തുടര്‍ന്നുള്ള അഭിപ്രായങ്ങളും നിലപാടും അറിയിക്കുമെന്നും പറഞ്ഞു.

എന്നാല്‍ , മുഖ്യമന്ത്രിസ്ഥാനത്ത് തുടരാനുള്ള ഉമ്മന്‍ചാണ്ടിയുടെ തീരുമാനം പുറത്തുവന്ന ഉടന്‍ വിജിലന്‍സ് കേസ് അട്ടിമറിക്കാനാണ് മുഖ്യമന്ത്രിയായി തുടരുന്നതെന്നും രാജിവയ്ക്കാതെ നടത്തുന്ന അന്വേഷണം പ്രഹസനമായിരിക്കുമെന്നും ഞാന്‍ വ്യക്തമാക്കി. അന്ന് വൈകിട്ട് നടന്ന ടെലിവിഷന്‍ ചര്‍ച്ചയിലും ആഗസ്ത് ഒമ്പതിന് ദേശാഭിമാനിയില്‍ എഴുതിയ ലേഖനത്തിലും ഇത് വ്യക്തമാക്കുകയും ചെയ്തു. പ്രതിപക്ഷ നേതാവ് വി എസ് അച്യുതാനന്ദനും സിപിഐ എം സംസ്ഥാന സെക്രട്ടറി പിണറായി വിജയനും എല്‍ഡിഎഫ് ഘടകകക്ഷി നേതാക്കളും ആഗസ്ത് എട്ടിന് മുഖ്യമന്ത്രിയുടെ രാജി ആവശ്യപ്പെട്ടിരുന്നു. ഇത് മറച്ചുവച്ചാണ് മുഖ്യമന്ത്രിക്കുവേണ്ടി പ്രചാരണം നടത്തുന്നത്.

വിജിലന്‍സ് വകുപ്പില്‍നിന്ന് ഉമ്മന്‍ചാണ്ടി ഒഴിഞ്ഞതോടെ മുഖ്യമന്ത്രിസ്ഥാനം രാജിവയ്ക്കണമെന്ന ആവശ്യത്തിന്റെ പ്രസക്തി വര്‍ധിച്ചെന്നതാണ് യാഥാര്‍ഥ്യം. പൊതുഭരണവകുപ്പും ആഭ്യന്തരവകുപ്പും മുഖ്യമന്ത്രിയാണ് കൈകാര്യംചെയ്യുന്നത്. ഐപിഎസുകാരനായ വിജിലന്‍സ് ഡയറക്ടറും ഐഎഎസുകാരനായ വിജിലന്‍സ് വകുപ്പ് സെക്രട്ടറിയും പൊതുഭരണവകുപ്പിനു കീഴിലാണ്. വിജിലന്‍സ് വകുപ്പിലെ അന്വേഷണ ഉദ്യോഗസ്ഥരും പൊലീസ് വകുപ്പിലുള്ളവരാണ്. ഈ രണ്ടുവകുപ്പും കൈയില്‍വച്ചാല്‍ ഉമ്മന്‍ചാണ്ടി ഉദ്ദേശിക്കുന്ന വിധത്തിലുള്ള റിപ്പോര്‍ട്ട് അന്വേഷണ ഉദ്യോഗസ്ഥനെക്കൊണ്ട് കോടതിയില്‍ സമര്‍പ്പിക്കാന്‍ സാധിക്കും.

ഇപ്പോള്‍ ഈ കേസ് അന്വേഷിക്കുന്ന ഉദ്യോഗസ്ഥനായ എസ്പി, ഐപിഎസ് സെലക്ഷന്‍ ലിസ്റ്റില്‍ ഉള്‍പ്പെട്ട ആളാണ്. സംസ്ഥാനസര്‍ക്കാരിന്റെ രണ്ടു പ്രതിനിധികളും കേന്ദ്രസര്‍ക്കാരിന്റെ പ്രതിനിധികളും ഉള്‍ക്കൊള്ളുന്നതാണ് ഈ സെലക്ഷന്‍ കമ്മിറ്റി. കേന്ദ്രസര്‍ക്കാരില്‍ സ്വാധീനം ചെലുത്താന്‍ കഴിയുന്ന മുഖ്യമന്ത്രിക്ക് സെലക്ഷന്‍ കമ്മിറ്റിയെ ഉപയോഗിച്ച് ഈ എസ്പിയെ ഐപിഎസ് ലിസ്റ്റില്‍ ഉള്‍പ്പെടുത്താന്‍ സാധിക്കും. ഈ മോഹം മനസ്സില്‍വച്ചാണ് വിജിലന്‍സ് എസ്പി, യുഡിഎഫിന് അനുകൂലമായി തെരഞ്ഞെടുപ്പു ഫലം വന്ന മെയ് 13ന് വൈകിട്ടുതന്നെ കോടതിയില്‍ തുടരന്വേഷണ റിപ്പോര്‍ട്ട് നല്‍കിയത്. ഉമ്മന്‍ചാണ്ടി മുഖ്യമന്ത്രിയാകാന്‍ പോകുന്നു എന്നറിഞ്ഞപ്പോള്‍ അദ്ദേഹത്തിന്റെ പ്രീതി പിടിച്ചുപറ്റാനാണ് വിജിലന്‍സ് ഡയറക്ടര്‍സ്ഥാനം ആഗ്രഹിച്ച അഡീഷണല്‍ എഡിജിപി ഇത്തരമൊരു റിപ്പോര്‍ട്ടിന് അംഗീകാരം നല്‍കി അന്നുതന്നെ കോടതിയില്‍ സമര്‍പ്പിക്കാന്‍ നിര്‍ദേശം കൊടുത്തത്.

കേസില്‍ രണ്ടുമുതല്‍ അഞ്ചുവരെ പ്രതികള്‍ പ്രതിസ്ഥാനത്തുനിന്ന് ഒഴിവാക്കണമെന്നാവശ്യപ്പെട്ട് നല്‍കിയ വിടുതല്‍ ഹര്‍ജിയാണ് പാമൊലിന്‍ കേസ് വഴിത്തിരിവിലെത്തിയത്. ഹര്‍ജി നല്‍കിയ രണ്ടാംപ്രതി ടി എച്ച് മുസ്തഫ കോണ്‍ഗ്രസിലെ ഗ്രൂപ്പ് കളിയിലെ പ്രധാനിയാണെന്ന കാര്യത്തിന് വളരെയധികം പ്രാധാന്യമുണ്ട്. പാമൊലിന്‍ ഇടപാടില്‍ തന്നെപ്പോലെ ഉത്തരവാദിത്തമുള്ള ഉമ്മന്‍ചാണ്ടിയെ പ്രതിപ്പട്ടികയില്‍ ഉള്‍പ്പെടുത്താത്തതുകൊണ്ട് തന്നെയും ഒഴിവാക്കണമെന്ന ആവശ്യമാണ് മുസ്തഫ ഉന്നയിച്ചത്. ഇതേതുടര്‍ന്നാണ് തുടരന്വേഷണത്തിനുള്ള ഹര്‍ജി സ്പെഷ്യല്‍ പ്രോസിക്യൂട്ടര്‍ കോടതിക്ക് സമര്‍പ്പിച്ചത്.

ഈ ഹര്‍ജിയെ പിന്തുണച്ചുകൊണ്ട് വിജിലന്‍സ് എസ്പി കോടതിയില്‍ സമര്‍പ്പിച്ച റിപ്പോര്‍ട്ടിലൂടെ പാമൊലിന്‍ ഇടപാടില്‍ അന്നത്തെ ധനമന്ത്രിയുടെ പങ്കിനെ സംബന്ധിച്ച് പുതിയ ചില കാര്യങ്ങള്‍ വിജിലന്‍സിന്റെ ശ്രദ്ധയില്‍പ്പെട്ടിട്ടുണ്ടെന്നും വ്യക്തമാക്കി. 2005 ജനുവരി 20ന് മുഖ്യമന്ത്രിയായിരുന്ന ഉമ്മന്‍ചാണ്ടി പാമൊലിന്‍ കേസ് പിന്‍വലിച്ചുകൊണ്ട് നടത്തിയ പത്രസമ്മേളനത്തിലെ "പാമൊലിന്‍ ഇറക്കുമതി സംബന്ധിച്ച എല്ലാ വിവരവും തനിക്കറിയാമെന്ന പ്രസ്താവന" ഉള്‍പ്പെടെ ശ്രദ്ധയില്‍പ്പെടുത്തിയാണ് കോടതിയില്‍ തുടരന്വേഷണം ആവശ്യപ്പെട്ടത്. ഇവ പരിശോധിച്ചുകൊണ്ടാണ് വിജിലന്‍സ് കോടതി തുടരന്വേഷണത്തിന് ഉത്തരവിട്ടത്.

തുടര്‍ന്ന് നടന്ന അന്വേഷണത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനത്തില്‍ 2011 മാര്‍ച്ച് അഞ്ചിന് പുതിയ തെളിവുകള്‍ ലഭിച്ചിട്ടുണ്ടെന്ന് റിപ്പോര്‍ട്ട് ചെയ്ത വിജിലന്‍സ് എസ്പി 2011 മെയ് 13 ആയപ്പോള്‍ ആദ്യം ലഭിച്ചെന്നു പറയുന്ന തെളിവുകളെല്ലാം മൂടിവയ്ക്കാനുള്ള കാരണമെന്തെന്നാണ് കോടതി ഉന്നയിച്ച പ്രധാനചോദ്യം. 1991ല്‍ പാമൊലിന്‍ ഇറക്കുമതി ചെയ്യാന്‍ തീരുമാനിച്ചത് സര്‍ക്കാര്‍നയമാണെന്നും സ്റ്റോര്‍ പര്‍ച്ചേസ് നിയമം ലംഘിക്കപ്പെട്ടിട്ടില്ലെന്നുമുള്ള വിജിലന്‍സ് റിപ്പോര്‍ട്ട് കോടതി അംഗീകരിച്ചില്ല. മാത്രമല്ല നയപരമായ കാര്യങ്ങള്‍ക്ക് സര്‍ക്കാരിന് കോടതിയോട് ബാധ്യതയില്ലെങ്കിലും നയപരമായ തീരുമാനത്തിലെ തെറ്റായതും ക്രമക്കേടുള്ളതുമായ കാര്യങ്ങള്‍ തീരുമാനിക്കുന്നതില്‍ പങ്കുവഹിച്ച വ്യക്തികള്‍ക്ക് കോടതിയോട് മറുപടി പറയാന്‍ ബാധ്യതയുണ്ടെന്നും ജഡ്ജി ചൂണ്ടിക്കാണിച്ചു. 1991 നവംബര്‍ 27ന് പാമൊലിന്‍ ഇറക്കുമതിചെയ്യാനുള്ള നിര്‍ദേശം മന്ത്രിസഭയില്‍ അജന്‍ഡയ്ക്കു പുറത്ത് ചര്‍ച്ചചെയ്യണമെന്ന് കുറിപ്പ് നല്‍കിയ അന്നത്തെ ഭക്ഷ്യമന്ത്രിക്കും ധനമന്ത്രിക്കും ഈ കാര്യത്തിലുള്ള ഉത്തരവാദിത്തത്തെയാണ് കോടതി ചൂണ്ടിക്കാണിച്ചിരിക്കുന്നത്. ഇതില്‍ ഭക്ഷ്യമന്ത്രിയായിരുന്ന ടി എച്ച് മുസ്തഫ പ്രതിയാകുമ്പോള്‍ അതേ ബാധ്യതയുള്ള ഉമ്മന്‍ചാണ്ടി എങ്ങനെ പ്രതിയല്ലാതാകും?

15 ശതമാനം സര്‍വീസ് ചാര്‍ജ് കൊടുക്കാന്‍ എടുത്ത തീരുമാനവും പാമൊലിന്‍ ഇറക്കുമതിക്ക് അംഗീകാരം ചോദിച്ചുകൊണ്ടുള്ള ഫയലില്‍ ഉമ്മന്‍ചാണ്ടി ഒപ്പിട്ട കാര്യവും ബന്ധപ്പെട്ട ഉദ്യോഗസ്ഥര്‍ നല്‍കിയ മൊഴിയും കോടതി പ്രത്യേകം ചൂണ്ടിക്കാണിച്ചിരിക്കുകയാണ്. ധനവകുപ്പിന് ഇതില്‍ പങ്കില്ലെന്ന് റിപ്പോര്‍ട്ട് ചെയ്ത വിജിലന്‍സിനോട് ധനമന്ത്രിക്കുള്ള പങ്ക് എന്താണെന്ന് അന്വേഷിക്കണമെന്നാണ് കോടതി നിര്‍ദേശിച്ചിരിക്കുന്നത്. ധനമന്ത്രിക്ക് പാമൊലിന്‍ ഇടപാടിലുള്ള പങ്ക് പ്രഥമദൃഷ്ട്യാ കോടതിക്ക് ബോധ്യപ്പെട്ടെന്നാണ് ഇത് വ്യക്തമാകുന്നത്.

ആഗോള ടെന്‍ഡര്‍ വിളിക്കാതെയാണ് കേരളത്തില്‍ വലിയ ആഘോഷമല്ലാത്ത ദസറയുടെയും ദീപാവലിയുടെയും പേര് പറഞ്ഞ് 15,000 മെട്രിക്ടണ്‍ പാമൊലിന്‍ ഇറക്കുമതി ചെയ്തത്. ധനവകുപ്പില്‍ ഇറക്കുമതി സംബന്ധിച്ച ഫയല്‍ 1992 ജനുവരി 10 മുതല്‍ 1992 ഫിബ്രുവരി 22 വരെ ഉണ്ടായിരുന്നു എന്ന കാര്യം ധനവകുപ്പ് സെക്രട്ടറിയുടെ മൊഴി ഉദ്ധരിച്ചുകൊണ്ട് കോടതി ചൂണ്ടിക്കാണിച്ചിരിക്കുന്നു. പാമൊലിന്‍ ഇടപാടിലെ ക്രമക്കേടുകള്‍ സംബന്ധിച്ച ഈ ഫയല്‍ ഇത്രയും ദിവസം വകുപ്പിനു കീഴില്‍ ഉണ്ടായിട്ടും അതില്‍ ഒരു നടപടിയും സ്വീകരിക്കാത്ത ഉമ്മന്‍ചാണ്ടി പാമൊലിന്‍ ഇറക്കുമതിക്ക് കൂട്ടുനിന്നു. മന്ത്രിസഭാ തീരുമാനം ഉത്തരവായി പുറത്തുവരുന്നതിനുമുമ്പുതന്നെ ഇറക്കുമതി കരാറില്‍ ഒപ്പുവച്ചു. അതിനുള്ള സൗകര്യം അന്ന് ഉമ്മന്‍ചാണ്ടി ചെയ്തുകൊടുത്തില്ലെങ്കില്‍ സാമ്പത്തികബാധ്യത വരുന്ന തീരുമാനം ഭക്ഷ്യവകുപ്പിന് എടുക്കാനാകുമായിരുന്നില്ല. ക്യാബിനറ്റിനു മുന്നില്‍ പുറത്തുനിന്നുള്ള അജന്‍ഡയായി തീരുമാനമെടുക്കണമെന്ന ടി എച്ച് മുസ്തഫയുടെ നോട്ടിനോട് ഉമ്മന്‍ചാണ്ടിക്ക് എന്തെങ്കിലും വിയോജിപ്പുണ്ടായിരുന്നെങ്കില്‍ അത് ക്യാബിനറ്റ് നോട്ടില്‍ കുറിക്കാമായിരുന്നു. അതല്ലെങ്കില്‍ ധനവകുപ്പിന് സമര്‍പ്പിക്കണമെന്ന് നിര്‍ദേശിക്കാമായിരുന്നു. അങ്ങനെയൊന്നും ചെയ്യാതെ ധനവകുപ്പിന്റെ എല്ലാ ഉത്തരവാദിത്തങ്ങളും മന്ത്രിതന്നെ ഏറ്റെടുത്തു. ക്യാബിനറ്റ് തീരുമാനമെടുക്കാന്‍ കൂട്ടുനിന്നു.

ഈ ഒരു പശ്ചാത്തലത്തില്‍ വേണം ഇപ്പോഴത്തെ സംഭവങ്ങളെ കാണാന്‍ . എല്ലാവകുപ്പിലും ഇടപെടാന്‍ കഴിയുന്ന മുഖ്യമന്ത്രിയുടെ കീഴിലുള്ള അന്വേഷണ ഉദ്യോഗസ്ഥനെ വിളിച്ചുവരുത്തി അന്വേഷണത്തിന്റെ മേല്‍നോട്ടം വഹിക്കാന്‍ മുഖ്യമന്ത്രിക്ക് സാധിക്കും. ഫലത്തില്‍ ഉമ്മന്‍ചാണ്ടിക്കെതിരായ അന്വേഷണം ഉമ്മന്‍ചാണ്ടിതന്നെ നടത്തുന്ന അവസ്ഥയാണുണ്ടായിരിക്കുന്നത്. ഈ സാഹചര്യത്തിലാണ് മുഖ്യമന്ത്രിസ്ഥാനം രാജിവയ്ക്കാതെ നടത്തുന്ന അന്വേഷണം നിഷ്പക്ഷമാകില്ലെന്ന അഭിപ്രായം ഉയര്‍ന്നുവന്നത്. കേരളത്തില്‍ ആദ്യമായിട്ടാണ് ഒരു മുഖ്യമന്ത്രിക്കെതിരെ വിജിലന്‍സ് കോടതി അന്വേഷണം പ്രഖ്യാപിക്കുന്നത്. ഇന്ത്യയില്‍ത്തന്നെ ഇത്തരമൊരു സംഭവം ആദ്യമാണ്. വിജിലന്‍സ് വകുപ്പ് ഒഴിഞ്ഞുകൊണ്ട് ആഗസ്ത് 10ന് മുഖ്യമന്ത്രി നടത്തിയ പ്രസ്താവനയില്‍ അനുകൂലമായ വിധി വരുമ്പോള്‍ ജഡ്ജിമാര്‍ നല്ലവരും പ്രതികൂലമായ വിധി വരുമ്പോള്‍ മോശക്കാരുമാണെന്ന നിലപാട് തനിക്കില്ലെന്ന് വ്യക്തമാക്കിയിട്ടുണ്ട്. ഇപ്പോള്‍ വന്ന വിധി തനിക്ക് എതിരാണെന്ന് മുഖ്യമന്ത്രിതന്നെ അംഗീകരിച്ച് കഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു.

സര്‍ക്കാര്‍ അധികാരത്തില്‍ വന്നയുടന്‍ നൂറുദിന പരിപാടി അവതരിപ്പിക്കുമ്പോള്‍ അഴിമതിയെക്കുറിച്ച് വിവരം നല്‍കുന്നവര്‍ക്ക് പാരിതോഷികം നല്‍കാമെന്ന് ഉമ്മന്‍ചാണ്ടി പ്രഖ്യാപിച്ചിരുന്നു. വിജിലന്‍സ് കോടതി അഴിമതി ചൂണ്ടിക്കാണിച്ചിട്ടും അത് മുഖവിലയ്ക്കെടുക്കാത്ത ഉമ്മന്‍ചാണ്ടി തന്റെ അനുയായികളെ ഇറക്കിവിട്ട് കോടതിക്കെതിരെ പ്രചാരണം നടത്തുന്നത് വിരോധാഭാസമല്ലേ? കോടതിയുടെ പരാമര്‍ശം വന്ന സന്ദര്‍ഭങ്ങളില്‍ മന്ത്രിമാര്‍ രാജിവച്ച പാരമ്പര്യമാണ് കേരളത്തിനുള്ളത്. രാജന്‍ കേസില്‍ കെ കരുണാകരനെതിരായ പരാമര്‍ശം വന്നപ്പോള്‍ അദ്ദേഹം ആഭ്യന്തരമന്ത്രിസ്ഥാനം ഒഴിയുകയല്ല ചെയ്തത്, മുഖ്യമന്ത്രിസ്ഥാനം രാജിവയ്ക്കുകയാണ്. 2005ല്‍ ഉമ്മന്‍ചാണ്ടി മന്ത്രിസഭയില്‍ അംഗമായിരുന്ന വനംമന്ത്രി കെ പി വിശ്വനാഥനെതിരെ കോടതി പരാമര്‍ശം വന്ന ദിവസംതന്നെ അദ്ദേഹം നിയമസഭയില്‍ രാജി പ്രഖ്യാപിച്ചു. പഞ്ചസാര ഇറക്കുമതിയുമായി ബന്ധപ്പെട്ട് ആരോപണമുയര്‍ന്നപ്പോള്‍ കേന്ദ്രഭക്ഷ്യമന്ത്രിയായിരുന്ന എ കെ ആന്റണി രാജിവച്ചു. കെ കരുണാകരനില്‍നിന്നും എ കെ ആന്റണിയില്‍നിന്നും വ്യത്യസ്തനായ മുഖ്യമന്ത്രിയാണ് താനെന്ന് ഉമ്മന്‍ചാണ്ടി തെളിയിച്ചിരിക്കുകയാണ്. മുഖ്യമന്ത്രിസ്ഥാനത്തുനിന്ന് മാറിനിന്ന് അന്വേഷണം നേരിട്ടാല്‍ പ്രതിയായി വിചാരണ നേരിടേണ്ടി വരുമെന്ന് ഉറപ്പുള്ളതുകൊണ്ടാണ് ഉമ്മന്‍ചാണ്ടി രാജിവയ്ക്കാതെ കടിച്ചുതൂങ്ങുന്നത്. വിചാരണ നേരിടാന്‍ തന്റേടമുണ്ടെങ്കില്‍ , ഒന്നും ഒളിച്ചുവയ്ക്കാനില്ലെങ്കില്‍ എന്തിനാണ് ഉമ്മന്‍ചാണ്ടി മുഖ്യമന്ത്രിസ്ഥാനത്ത് തുടരുന്നത്?


*****


കോടിയേരി ബാലകൃഷ്ണന്‍

ആസൂത്രണത്തിന് കോര്‍പറേറ്റ് നീരാളി

സംസ്ഥാന ആസൂത്രണബോര്‍ഡ് അംഗമായി നിയമിതനായ തരുണ്‍ദാസ് ഇന്ത്യയിലെ കോര്‍പറേറ്റ് ദല്ലാളുകളില്‍ പ്രമുഖന്‍ . കേന്ദ്രസര്‍ക്കാരുമായി ബന്ധപ്പെട്ട കോര്‍പറേറ്റ് ഗൂഢാലോചനകളിലെ പ്രധാന കണ്ണിയാണ് തരുണ്‍ദാസ്. സ്പെക്ട്രം അഴിമതിയുമായി ബന്ധപ്പെട്ട് നീര റാഡിയയുമായി സംസാരിച്ചവരില്‍ പ്രധാനിയാണ് ഇദ്ദേഹം. എ രാജയെ ടെലികോം മന്ത്രിയാക്കാനും കമല്‍നാഥിനെ ഉപരിതല ഗതാഗതമന്ത്രിയാക്കാനും കോര്‍പറേറ്റ് ഇടനിലക്കാരി നീര റാഡിയക്കൊപ്പം ചരടുവലി നടത്തിയ ആളാണ് കോണ്‍ഫെഡറേഷന്‍ ഓഫ് ഇന്ത്യന്‍ ഇന്‍ഡസ്ട്രീസ് സെക്രട്ടറിയായിരുന്ന തരുണ്‍ദാസ്. കൊക്കകോള കമ്പനിയുടെ ആഗോള ഉപദേശകരില്‍ ഒരാളായ തരുണ്‍ദാസ്, സംസ്ഥാന ആസൂത്രണബോര്‍ഡ് ഉപാധ്യക്ഷന്‍ കെ എം ചന്ദ്രശേഖര്‍ വഴിയാണ് കമീഷനില്‍ എത്തിയത്. കെ എം ചന്ദ്രശേഖറിന്റെ താല്‍പ്പര്യം വ്യക്തമായിട്ടില്ല.

രണ്ടാം യുപിഎ സര്‍ക്കാര്‍ മന്ത്രിസഭാ രൂപീകരണത്തില്‍ എ രാജയെ മന്ത്രിയാക്കാനും സ്പെക്ട്രം ലൈസന്‍സ് നേടാനും തരുണ്‍ദാസ് ചരടുവലി നടത്തിയിട്ടുണ്ട്. ആദായനികുതിവകുപ്പ് രഹസ്യമായി ടേപ് ചെയ്ത നീര റാഡിയയുടെ ടെലിഫോണ്‍ സംഭാഷണങ്ങള്‍ പുറത്തുവന്നതോടെയാണ് ഇത് പുറത്തുവന്നത്. കരണ്‍ ഥാപ്പറുടെ ഡെവിള്‍സ് അഡ്വക്കറ്റ്സില്‍ തരുണ്‍ദാസ് താന്‍ നീര റാഡിയയുമായി നടത്തിയ ടെലിഫോണ്‍ സംഭാഷണം ശരിവയ്ക്കുന്നുണ്ട്. എളുപ്പത്തില്‍ അഴിമതിക്ക് വഴങ്ങുന്നവരെ മന്ത്രിയാക്കാനാണ് തരുണ്‍ദാസും മറ്റും ശ്രമിച്ചത്. ദയാനിധി മാരനെ ടെലികോംമന്ത്രി ആക്കരുതെന്നും രാജ വരുന്നതാണ് നല്ലതെന്നുമുള്ള നീര റാഡിയയുടെ വാദത്തെ തരുണ്‍ദാസ് ശരിവയ്ക്കുന്നുണ്ട്. രാജയെ മന്ത്രിയാക്കിയതില്‍ രത്തന്‍ ടാറ്റയും മറ്റും അതീവ സന്തുഷ്ടരാണെന്ന് നീര റാഡിയ പറയുന്നുണ്ട്. രാജ മന്ത്രിയായതിനാല്‍ കൂടുതല്‍ സ്പെക്ട്രം ലൈസന്‍സ് നേടാനാകുമെന്നാണ് ഇവര്‍ പങ്കുവയ്ക്കുന്ന അഭിപ്രായം. മാരന്‍ വന്നാല്‍ എല്ലാം കുഴയുമെന്നും ഇവരുടെ സംഭാഷണത്തിലുണ്ട്.

കമല്‍നാഥിനെ ഉപരിതല ഗതാഗാതമന്ത്രിയാക്കുന്നത് താനാണെന്ന് തരുണ്‍ദാസ് വെളിപ്പെടുത്തുന്നതും നീര റാഡിയയോടാണ്. കമല്‍നാഥിനെ 15 ശതമാനക്കാരനെന്നാണ് തരുണ്‍ദാസ് വിശേഷിപ്പിക്കുന്നത്. എല്ലാ പദ്ധതിയിലും 15 ശതമാനം കമല്‍നാഥിന് കൊടുത്താല്‍ എന്തും നേടാന്‍ കഴിയുമെന്നാണ് തരുണ്‍ദാസിന്റെ പരാമര്‍ശം. ഒന്നാം യുപിഎ സര്‍ക്കാരിലെ ഉപരിതലമന്ത്രി ഡിഎംകെയിലെ ടി ആര്‍ ബാലുവിന് ആ വകുപ്പ് നല്‍കാതിരിക്കാനുള്ള ശ്രമത്തെക്കുറിച്ചും തരുണ്‍ദാസ് വിശദീകരിക്കുന്നുണ്ട്. സര്‍ക്കാരില്‍ ഒരു പദവി ലഭിക്കുന്നതിന് പ്രധാനമന്ത്രിയുമായി സംസാരിക്കാന്‍ ആസൂത്രണ കമീഷന്‍ ഉപാധ്യക്ഷന്‍ മൊണ്ടേക് സിങ് അലുവാലിയ വഴി ശ്രമിക്കുന്ന കാര്യവും തരുണ്‍ദാസ് നീരയോട് പറയുന്നു. നയപരമായ കാര്യങ്ങളില്‍ തീരുമാനം കൈക്കൊള്ളാന്‍ കഴിയുന്ന പദവിയിലാണ് താല്‍പ്പര്യമെന്നാണ് തരുണ്‍ദാസ് പറഞ്ഞത്. എന്നാല്‍ , ഈ ആഗ്രഹം പൂര്‍ത്തിയാക്കാന്‍ അദ്ദേഹത്തെ സഹായിച്ചത് ഉമ്മന്‍ചാണ്ടിയാണെന്നുമാത്രം. അതും നീര റാഡിയ ടേപ് പുറത്തുവന്നതിനുശേഷം.

(വി ബി പരമേശ്വരന്‍)

തരുണ്‍ദാസിനെ മാറ്റില്ല: മുഖ്യമന്ത്രി

തരുണ്‍ദാസിനെ ആസൂത്രണ ബോര്‍ഡ് അംഗമായി നിയമിച്ചതില്‍ മാറ്റമില്ലെന്ന് മുഖ്യമന്ത്രി ഉമ്മന്‍ചാണ്ടി മാധ്യമപ്രവര്‍ത്തകരോട് പറഞ്ഞു. നിയമനത്തില്‍ ഒരു അപാകതയുമില്ല. ഒരു ടെലിഫോണ്‍ വിളിയുടെ പേരിലുള്ള ആക്ഷേപങ്ങളുടെ അടിസ്ഥാനത്തില്‍ തരുണ്‍ദാസിനെ മാറ്റിനിര്‍ത്തേണ്ട ആവശ്യമില്ല. തനിക്ക് നല്ല റിസള്‍ട്ട് ഉണ്ടാക്കുന്ന ആളുകളെ വേണമെന്നും അത്തരക്കാരെയാണ് നിയമിച്ചതെന്നും മുഖ്യമന്ത്രി അവകാശപ്പെട്ടു.

വെള്ളമൂറ്റുകാരുമായുള്ള ചങ്ങാത്തത്തിനു തെളിവ്: വി എസ്

ബഹുരാഷ്ട്ര അമേരിക്കന്‍ കുത്തകയായ കൊക്കകോളയുടെ ഉപദേശകനായ തരുണ്‍ദാസിനെ ആസൂത്രണബോര്‍ഡ് അംഗമായി നിയമിച്ചതുവഴി സര്‍ക്കാരും ജലം ഊറ്റുന്ന കമ്പനികളുമായുള്ള ചങ്ങാത്തം പ്രകടമായെന്ന് പ്രതിപക്ഷനേതാവ് വി എസ് അച്യുതാനന്ദന്‍ വാര്‍ത്താസമ്മേളനത്തില്‍ പറഞ്ഞു. പതിനഞ്ച് ശതമാനം കമീഷന്‍ നല്‍കിയാല്‍ ഏതു കാര്യത്തിനും സാമര്‍ഥ്യത്തോടെ പ്രവര്‍ത്തിക്കുന്ന ആളാണ് തരുണ്‍ദാസ്. ഇത്തരക്കാരുമായി സര്‍ക്കാരിനുള്ള ചങ്ങാത്തം സംസ്ഥാനത്തിനു ദോഷമാണെന്ന് വി എസ് പറഞ്ഞു.

Roots of the malaise

At a cellular phone shop in Hyderabad. The act of primitive accumulation in the 2G spectrum case consisted in the handing over of resources that should have accrued to the public exchequer, and hence to the people, in a proper auction, to a bunch of capitalists on a “first-come-first-served” basis.

THE recent exclusive focus on corruption has, perhaps inadvertently, diverted attention from the more basic phenomenon which underlies it, namely a process of “primitive accumulation of capital”. The definition of corruption according to the Prevention of Corruption Act, 1988, which is the starting point of all current discussion of it, refers to the receipt of “gratification” (not only monetary) by a public servant in excess of his or her legitimate remuneration. This, however, has an odd implication: if as a public servant I allow the appropriation of public property by a private entity and receive no gratification for it, then it is not a case of corruption; but if I do receive some gratification for doing so, then it becomes a case of corruption. The loss to the public exchequer, and hence to the public, in either case is the same, but it becomes a case of corruption only when the public servant concerned receives some gratification for the act of permitting the private filching of public property. What is more, even where there is no direct gratification involved but the public servant receives indirect gratification in more subtle forms, it would still not be considered corruption.

For instance, any public servant who privatises public property at throwaway prices, even when he or she receives no direct gratification for it, is invariably hailed for this act by the corporate media, by the Bretton Woods institutions and by the global financial community as being a “visionary”, a bold promoter of “entrepreneurship” and a “liberal” thinker in tune with the modern times. This brings in its train a host of possible rewards: sundry “best Minister in Asia” (or similar) awards, lecture tours, World Bank assignments, offers of cushy corporate placements, various remunerative advisory roles, and post-retirement sinecures. None of this, however, will be considered “corruption”. “Corruption”, in short, is confined exclusively to gratification received directly as quid pro quo; it does not cover the far more pervasive case of gratification received from the system as a whole. The current crusade against corruption, therefore, by not looking at the system as a whole, misses the wood for the trees. Of course, one should not ignore the “trees”; and hence legislation against “corruption” even in this limited sense is important. But missing the wood is unpardonable; and the wood is what Marx called “primitive accumulation of capital”.

Primitive accumulation refers to the appropriation of the property of petty producers, peasants and the people at large (through, for instance, encroaching on common property or cornering budgetary resources or buying up state property at throwaway prices) by the capitalists or proto-capitalists. It is called primitive accumulation, as distinct from the normal process of accumulation under capitalism, because it entails not the reinvestment of the economic surplus produced under capitalism but a process of filching the property of other non-capitalist segments: the peasants, the petty producers, the state and the community (“commons”). Now, corruption too entails a process of filching others' property; corruption itself may constitute a form of primitive accumulation of capital, for example, when a “public servant” demands a bribe from the common man. But big ticket “corruption”, of the sort that has surfaced of late, is not itself primitive accumulation; it constitutes rather a levy on an ongoing process of primitive accumulation.

Illegal mining

Take the case of the illegal mining in Karnataka. Mine-owners illegally extracting mineral resources and defrauding the exchequer are the ones who have been engaged in primitive accumulation of capital. The then Chief Minister of Karnataka, who is alleged to have connived with the illegal mine-owners in exchange for “gratification” and hence engaged in an act of “corruption”, can be charged with appropriating a share of the booty, that is, imposing a levy for himself on the proceeds of the mine-owners' primitive accumulation of capital.

Likewise, the act of primitive accumulation in the 2G spectrum case consisted in the handing over of resources that should have accrued to the public exchequer, and hence to the people, in a proper auction to a bunch of capitalists on a “first-come-first-served” basis. When the Telecom Minister of the time allegedly got a “cut” from it, and hence engaged in an act of “corruption”, he was imposing a levy for himself (and his near and dear ones) from the proceeds of primitive accumulation. The expropriation of the people, however, came not from the act of “corruption” but from the act of primitive accumulation. Even if the Telecom Minister had not received a paisa of direct gratification, and yet distributed 2G spectrum on a “first-come-first-served” basis, the public exchequer would have been equally defrauded, the filching of people's property (consisting of the difference between the price at which it was made available and the price that would have been obtained in a proper auction) would have been of exactly the same order of magnitude. “Corruption” only determined who the beneficiaries of this filching were and entailed the appropriation of a share in the proceeds of this filching.

Focus only on corruption

This is a simple and obvious point; but a most disingenuous attempt is being made, by the stalwarts of both the Congress and the Bharatiya Janata Party, to obfuscate it. Since the mechanism of filching people's property was the adoption of the “first-come-first-served” route, all political leaders who followed this route are culpable of abetting this filching, whether or not they received a paisa of direct gratification for doing so. This would make several Congress and BJP Ministers who had either preceded A. Raja in the Telecom Ministry and advocated this route, or had concurred with his decision to follow this route within the United Progressive Alliance (UPA), open to the charge of attempting to make private entities defraud the public exchequer. To ward off this charge, a chorus is emerging from both camps that “the policy was right but its implementation [by Raja] was wrong”. Their focus, like that of many “anti-corruption crusaders”, is exclusively on “corruption”, and not on primitive accumulation, that is, the defrauding of the public for which they are responsible and which provides the basic pool from which the proceeds of “corruption” are drawn.

Primitive accumulation entails a theft of the people's property; it thrives therefore whenever a change in property regime is being attempted. The most brazen example of primitive accumulation in the modern era occurred at the time of the collapse of the Soviet Union, when the privatisation of socialist property also witnessed a massive theft of socialist property, when billionaires sprang up overnight and a whole new capitalist class was conjured out of thin air. Likewise in India, the process of privatisation which has been a part of the neoliberal policy has been accompanied by, and created the conditions for, the massive process of primitive accumulation of capital and the upsurge in corruption that thrives upon such accumulation that we are witnessing today.

The introduction of “free markets” in lieu of the controls that characterised the earlier dirigiste regime, often derided as the “licence-quota-permit raj”, was supposed to bring down “corruption”. This supposition was not far-fetched either: any rationing regime where prices are necessarily lower than what the “market will bear” creates conditions for those who can afford to do so, to alter the distribution of the rationed goods in their own favour by paying a bribe. The freeing of markets and hence the removal of rationing, while it may be abhorrent because it excludes the poor from access to the rationed goods, should certainly bring down the necessity of such bribes and hence the scale of “corruption”. If the pursuit of neoliberal policies, which were expected for this reason to bring down corruption, has on the contrary been accompanied by a steep escalation of corruption to levels unparalleled in our recent history, the reason lies in the change in the property regime that has accompanied the freeing of markets, the thrust towards privatisation which has given a boost to primitive accumulation of capital and hence to the “corruption” that it nourishes.

The escalation of “corruption” in the recent period is indicative of the fact that the proceeds of the primitive accumulation that has been unleashed by neoliberalism are being shared pervasively by the political class (and the bureaucracy). It is not only the monopolists, the financial oligarchy, the land sharks and the multinational corporations that are raking in the proceeds of primitive accumulation but also the government echelons at the highest level, which are recruited from the political class. But things are even worse. Significant segments of even those elements of the political class which are not “corrupt”, in the sense that they do not receive any direct gratification for conniving with the primitive accumulation of capital, are nonetheless actively complicit in the process: they belong very much to the system that promotes primitive accumulation and benefit from the indirect systemic gratification mentioned earlier. We are in short institutionalising a regime of primitive accumulation, with the bulk of the political class (barring a few honourable exceptions, notably the Left) being incorporated into this regime.

Primacy of the political

This has serious and disturbing implications for democracy. Democracy, if it is to be authentic, must presuppose the primacy of the political over the economic so that people do not become mere hapless victims of the immanent tendencies arising from the economic system but can collectively intervene through political praxis against such tendencies. (This incidentally is why authentic democracy is incompatible with capitalism, since the latter becomes dysfunctional if its immanent tendencies are frustrated through such popular democratic intervention, as the collapse of the post-war Keynesian-Welfarist experiment demonstrates.) The primacy of the political in turn presupposes a separation of the political and economic realms, a non-incorporation of the former into the latter, so that it can act in an autonomous manner to right the wrongs inflicted upon the people by the spontaneity of the economic system. But if the political realm too is incorporated into the economic, if the separation of the two disappears within a regime of pervasive primitive accumulation of capital, then we have a serious enfeeblement of democracy.

Lenin, following the Austrian economist Rudolf Hilferding, talked of a “personal union” between the magnates of finance and industry and the leading echelons of the state in the era of monopoly capital. This “personal union” is carried several steps further when it sustains a regime of primitive accumulation of capital. And such “personal union” amounts to sucking out the democratic content of the polity. The question is: how can we fight it?

The struggle against “corruption” is important but insufficient since it looks at corruption in isolation from primitive accumulation, and hence restricts the concept of “corruption” itself, by focussing only on direct gratification and ignoring systemic indirect gratification. What is more, even the struggle against “corruption” in this narrow sense will not be successful if it aims only to penalise the “corrupt” and does nothing against the process of primitive accumulation. Even in China, where, notwithstanding the weight of public property, a process of primitive accumulation has made an appearance, of which illegal mining entailing frequent accidents and loss of lives is an obvious manifestation, the corruption associated with such accumulation has not been eliminated despite capital punishment being meted out to the corrupt. Punitive action alone is never enough. To prevent corruption, the process of primitive accumulation itself must be thwarted.

At least three steps, to start with, are necessary for this. The first is anti-corruption legislation. There is no reason why the serving Prime Minister or the higher judiciary should be exempt from such legislation, as is being suggested by the government, though of course the modalities of their inclusion (for example whether the judiciary should be covered under the Lok Pal or a separate judicial commission) should be carefully worked out. The second step is a restriction on the privatisation of public property. The privatisation of state property should be resorted to, if at all, only in rare cases, and every single instance of such privatisation should be subjected to parliamentary scrutiny in all its details. Any privatisation without a “fair auction”, on the basis of “first-come-first-served” or other such “principles”, must be absolutely proscribed. Parliamentary scrutiny must enforce such proscription.

The third step is that the ownership and operation of all exhaustible resources must be with the state. State ownership alone, say of mineral resources, is not enough; if state-owned mines are handed over to private operators, then the scope for illegal mining increases. To prevent this, even the operation of mines must be a state responsibility, which was in fact India's official policy not too long ago. Likewise, there must be not only social control over the use of scarce resources like land but also the monopoly right of the state (through an appropriate state agency) to be the first buyer in any transaction involving a scarce resource, at a “fair price” fixed on some pre-specified principles. This would help in breaking land speculation, which is a major source of corruption, and also act as a restraint on primitive accumulation via the snatching of land from the peasantry.

The demand for nationalisation of land has a long lineage. George Bernard Shaw, influenced by Henry George, championed it, and it was a major component of the Fabian programme. Friedrich Engels was critical of the Fabians for not going beyond it, but the nationalisation of some portion of land must remain an essential component of any agenda for progressive social change. To restrain primitive accumulation, however, even this may not be necessary. State regulation of land use and state control over land transactions may be sufficient for it, and these can be enforced inter alia through the state having the first right of purchase.

The question may be asked: if state personnel themselves are complicit in the regime of primitive accumulation, then how can such measures be enforced through the instrumentality of the state machinery? In particular, the advocacy of state control and regulation, which makes the same political class that is steeped in corruption responsible for combating it, may appear odd. But we are talking here about a package of measures which also includes legislation against corruption. State control in short is being suggested here together with control over corrupt practices by state personnel.

Ultimately, however, the only restraint on primitive accumulation and the corruption it spawns is intervention by the people. And this ipso facto also constitutes an assertion of democracy which primitive accumulation, by incorporating the political class within its circle of beneficiaries, necessarily undermines.

A powerful popular resistance against primitive accumulation must be built, which alone can provide a bulwark for democracy. Fasts unto death by anti-corruption messiahs who substitute themselves for the people and obviate any need for popular intervention, no matter how well-intentioned they may be and no matter how successful their fasts may turn out to be in drafting wholesome legislation, can never succeed in thwarting either corruption or primitive accumulation.


*****


PRABHAT PATNAIK,

Big Corporates-Politicians-Bureaucrats Nexus: The Fountainhead of Corruption

Corruption has become a major public concern in India following the exposure of successive scams under the UPA regime. The brazen attempts by the UPA government to protect the corrupt have failed and currently a former Minister and two MPs of the ruling combine have been put behind bars. In a developing country like ours, where millions of people still suffer from acute poverty, hunger and lack of socio-economic opportunities, the pillage of public resources through corruption amounts to a crime of a very serious nature. Besides impeding economic development, accumulation of ill-gotten wealth through corruption is widening inequalities and ruining the moral fabric of our society. People are justifiably outraged at this state of affairs.



In order to combat corruption, however, we need to understand the root causes behind it. The mega-scams that are unfolding today - the 2G spectrum allocation scam, CWG scam, KG basin gas scam etc - show how thousands of crores worth of public resources have been illicitly cornered by a section of big corporates, bureaucrats and ministers. Moreover, corrupt ministers have been allowed to remain in the government for months and the investigations manipulated, in order to obstruct the course of justice.



While corruption in high places has been a feature of our political system for many decades, what has emerged as a dominant trend in the post-liberalization period is a thorough distortion of the policy-making process at the highest levels of the government. A nexus of big corporates, politicians and bureaucrats has matured under the neoliberal regime and made our system more vulnerable to cronyism and criminality. This is also why economic growth has such an iniquitous impact, allowing a few corporate entities and rich individuals to reach the top of the global wealth lists, even as the bulk of the population suffers from stagnant and insecure living standards.



CPI (M) believes that in order to combat corruption and ensure that the benefits of economic development are widely spread among the people and not cornered by a few, this nexus of big corporates, politicians and bureaucrats has to be thoroughly exposed and dismantled.



Neoliberal Regime: Scams Galore

The beginning of the liberalization process in India in the 1980s was accompanied by the Bofors scandal, which tainted the Prime Minister’s office for the first time in the post-independence period. Since the full-fledged implementation of neoliberal reforms in 1991, we have seen a secular rise in the magnitude and sophistication of corruption and financial crimes — from the stock market, hawala and telecom scams of the Narasimha Rao era, to the murky defence deals, the UTI scam and the fire sale of underpriced public assets under the Vajpayee government, to the 2G spectrum allocation, CWG, KG basin gas and other scams unfolding under the present Prime Minister’s tenure. While the Bofors scam involved kickbacks of Rs. 64 crore, each of the scams happening nowadays is worth tens of thousands of crores. At the State level too, scams have proliferated related to the grabbing of mineral resources and land by big corporates and real estate developers, with ‘business friendly’ state governments acting as ‘facilitators’. This exponential growth of corruption and the process of neoliberal reforms are not merely coincidental; the former has been a direct outcome of the enmeshing of big money, vested interests and politics, brought about by the latter.



2G Scam: The 2G spectrum allocation scam is the biggest scam unearthed in recent times. The former Telecom Minister A. Raja disbursed 122 2G licenses and spectrum in January 2008. Rather than auctioning these licenses and spectrum, they were allocated on a totally arbitrary first-come-first-served basis, at prices that were fixed in 2001. In the meantime, the mobile subscriber base in India had increased from 40 lakh in 2001 to nearly 30 crore in 2008, thereby substantially enhancing the market price of spectrum, which is a scarce resource. CPI (M) had objected to the tainted process of 2G spectrum allocation in 2008 itself, which was ignored by the Prime Minister.



As per the CAG report, the beneficiaries of the under priced spectrum allocated in 2008 include all the major corporates in the telecom sector, from Tata Teleservices and Reliance Telecom to Bharti, Vodafone, Idea etc. Besides, two real estate players, Unitech and DB Realty (Swan) also received underpriced spectrum and made huge windfall gains by selling their equity to foreign companies, Telenor and Etisalat, respectively. The CAG has calculated the loss of government revenue on account of the allocation of under priced spectrum to be in the range of Rs. 57666 crore (on the basis of the value of equity sold by Swan to Etisalat) to Rs. 176645 (on the basis of the spectrum price discovered through the 3G auction in 2010).



Despite the exposure, the UPA government refused to take action against A. Raja till the Supreme Court intervened to take over the investigation. Finally, the CBI arrested Raja and the former Telecom Secretary in February 2011. Subsequently, the promoter of Swan telecom and five more top corporate executives from DB Realty, Unitech and Reliance ADAG group have also been arrested. With further revelations of Rs. 200 crore kickbacks paid by DB Realty to Kalaignar TV, a DMK MP who owns 20% stake in the TV channel, alongwith its CEO, have also been put behind bars. Several more corporate executives from the major telecom companies have been questioned by the CBI and it is possible that more arrests will be made in the coming days. Thanks to the Supreme Court, action has been initiated against some of the corporates, bureaucrats and ministers involved in the 2G scam.



It has also been made clear in the CAG report that the Prime Minister and other members of the Cabinet were fully aware of the dubious acts of A. Raja as the Telecom Minister. The role of the other Cabinet ministers in the entire affair is being looked into by the JPC and the PAC. The Prime Minister is yet to come up with a satisfactory explanation on why nothing was done to stop the illegal allocation of licenses and spectrum despite prior warnings from several quarters. It was recently revealed by the Department of Economic Affairs before the JPC that the then Finance Minister P Chidambaram had meetings with the former Telecom Minister Raja in May 2008 following which they had reported their “agreed position” on the 2G spectrum allocation to the Prime Minister. No minutes of these meetings were recorded. This brings the former Finance Minister’s role into question. Moreover, the new Telecom Minister from the Congress is refusing to act and recover the lost revenues from the corporate beneficiaries of the scam. The Congress is therefore not above board in the 2G scam.



CPI (M) has been demanding that full market price be recovered from the companies which secured the 2G licenses and spectrum illegally in 2008 to recoup the losses to the national exchequer, or their licenses cancelled and re-auctioned. This will be the litmus test for the government.



Another Telecom Scam: Another Minister of the UPA government from the DMK, Dayanidhi Maran, has recently resigned from the cabinet. It is noteworthy that the CPI (M) had vehemently opposed the policy decision to raise the FDI limit in the telecom sector to 74% when Maran was the Telecom Minister (from 2004 to 2007). CBI is now investigating allegations that Maran forced the former owner of Aircel to sell his company to another Malaysia based company, Maxis, owned by a business tycoon of Indian origin. After Maxis acquired Aircel, it was granted 14 licenses to operate in various parts of the country. It is alleged that the Maxis owner in return invested Rs. 800 crore in Sun TV, which is owned by Dayanidhi Maran’s brother. The Sun TV network has emerged as the largest media conglomerate in the country today and Sun Direct (in which the Maxis owner invested money) has become the largest DTH service provider. This is a classic example of how crony capitalism works. CPI (M) demands thorough investigation of the allegations against Dayanidhi Maran and Sun TV and strong action if the charges are proven.



CWG Scam: A huge amount of public resources were looted and squandered in the run up to the Common Wealth Games held in October 2010 in New Delhi. Despite many reports appearing in the media regarding the messy preparations for the games and absurdly overpriced contracts awarded to favoured companies by the CWG Organising Committee headed by Congress MP Suresh Kalmadi, the government failed to prevent the misdeeds. After the games were over, the central government appointed a committee under former CAG V.K. Shunglu, which came out with revelations of corruption against several persons. Subsequently, Kalmadi has been arrested and charge sheeted by the CBI alongwith his cronies in the CWG Organising Committee for awarding a contract to a Swiss firm (Swiss Timing) to install a Timing-Scoring-Result system for an exorbitant price, causing a Rs. 95 crore loss to the exchequer. The Shunglu Committee has also indicted thethen Prasar Bharati chief and Doordarshan DG for improperly awarding broadcasting rights of CWG to a UK based company SIS Live causing a loss to the exchequer of Rs. 135 crore.



The Shunglu Committee has also indicted various departments under the Delhi State government and the central Urban Development ministry, alongwith agencies like the DDA, NDMC, MCD, PWD etc. for time and cost overruns, financial irregularities and misappropriation of funds allocated for rebuilding the city infrastructure and constructing the games village. Delays and improper payments made by the DDA to Emaar MGF, the company that built the games village, have caused over Rs. 1200 crore loss to the exchequer. The DDA’s bailout package for Emaar MGF amounting to Rs. 766 crore has also been questioned. Undue gains have also accrued to the contractors who undertook projects for building flyovers, street lighting, streetscaping etc.



The Delhi Lieutenant Governor Tejender Khanna and Chief Minister Sheila Dikshit have also been indicted. The Delhi government, on its part, has rubbished all the findings of the Shunglu Committee. This response is typical of the Congress, which has been trying to defend the guilty in all the corruption scandals. Congress leader Digvijay Singh has publicly defended Kalmadi. Once the final CAG report on the CWG is placed in the parliament, the role of the central government, Delhi government and the other agencies will become clearer.



CPI (M) demands strong action against all the officials and corporate beneficiaries of the CWG scam. Kalmadi and Co. are not the only scamsters involved. The role of all the agencies involved in the CWG, including the Delhi State government, which has been indicted by the Shunglu Committee must be scrutinized by the CAG and action taken against the guilty by the CBI. Cover-up attempts will not be tolerated.



KG Gas Scam: The other big scam which is presently unfolding relates to the Production Sharing Contract between the central government and the Reliance Industries on natural gas extracted from the Krishna-Godavari (KG) basin in the Bay of Bengal. A draft Performance Audit report of the CAG has already questioned the way the RIL was allowed to artificially inflate its development cost from $2.5 billion in the initial contract to $8.8 billion. When this was done in 2006, CPI (M) had strongly objected to this and alerted the then Petroleum Minister, who ignored the matter. Now the CAG has indicted the Director General of Hydrocarbons (DGH) and the Petroleum Ministry of conniving with the RIL, indulging in “irregularities and bending rules” to “oblige” RIL in the KG basin gas fields, leading to a massive and as yet “unquantifiable” loss to the national exchequer. Independent estimates suggest that total loss to the government would be to the tune of $10 billion or around Rs. 45000 crore.



The draft CAG report also points out that as per the Production Sharing Contract, Reliance should have relinquished 95% of the exploration area after a specified time period so that such areas could again be re-auctioned. Instead, the Petroleum Ministry and the DGH has declared the entire exploration area as “discovery area” allowing Reliance to retain this illegally. The loss to the exchequer – as per CAG – is difficult to quantify but “huge”.



The fixing of the gas price at $4.2 per unit by an EGoM headed by Pranab Mukherjee in September 2007 was another decision taken by the UPA government, which has massively favoured the RIL. The CPI (M) had objected to this too. The RIL had itself admitted in the court proceedings between it and Anil Ambani’s RRNL and NTPC that its cost price of gas was a maximum of $1.43 and it was willing to sell gas to NTPC at $ 2.34 in 2004. There is also evidence showing that NTPC and the union power and fertiliser ministries were opposed to the fixing of the gas price at such high levels. Yet the domestic gas price was linked to the price of crude oil in the international market by the UPA government and the price of gas fixed at $4.2 per unit.



CPI (M) had demanded action against the former DGH for colluding with the RIL and causing loss to the exchequer. He has recently been booked by the CBI in a 2005 case where he had awarded a contract to a US based company GX International at an inflated cost against kickbacks, causing a loss of Rs. 400 crore to the exchequer. This person needs to be arrested immediately. The role of the then Petroleum Minister also needs to be probed. CPI (M) has further demanded that the faulty pricing formula in the Production Sharing Contract with the RIL be amended forthwith so that the loss to the exchequer can be recovered. CPI (M) has also demanded a delinking of the domestic gas price from international crude oil price and fixing of gas price based on a cost-plus formula. The hesitation of the government in taking these steps expose the influence of the Reliance group on the Congress led government.



Other Scams: Several other scams have occurred in the recent period, which follow the similar pattern of ministries bending the rules to favour corporate entities against kickbacks. At the central level, there was the IPL scam where the MoS External Affairs had to resign following the exposure of his wife being given ‘sweat equity’ in Kochi IPL, on whose behalf he was openly canvassing. There was also the controversial deal between ISRO’s Antrix Corporation (which comes under the PMO) and Devas Multimedia, for S-band spectrum which was subsequently annulled, following exposures of huge losses to the exchequer owing to the deal. Allegations of wrongdoings have been made in the import and export of items like wheat, rice, sugar and onions in the past few years.



At the level of states, the BJP government in Karnataka is under the stranglehold of the Reddy brothers of Bellary, who have siphoned off crores of rupees in illegal mining of iron ore. There are serious allegations of a multi-crore land scam against the Chief Minister Yeddyurappa too, who denotified land meant for public projects and allocated it to his sons and other BJP leaders. The Adarsh Housing society scam was exposed in Maharashtra, where a multi-storied building meant for the family of Kargil martyrs was constructed violating rules and regulations and apartments were allotted in the names of relatives and friends of Ministers, senior bureaucrats and army officers, who had nothing to do with the Kargil war. The names of four former Chief Ministers of Maharashtra - Ashok Chavan, Vilasrao Deshmukh (Union Rural Development Minister), Sushil Shinde (Union Power Minister) and Narayan Rane – have been linked to wrongdoing. Another scam in Maharashtra involves the private luxury township of Lavasa being built in Pune district. Following the stoppage of work on the project due to violation of environmental regulations, it was alleged that family members of Union Agriculture Minister Sharad Pawar had owned stakes in the promoting company when it got clearance for the project from the Maharashtra government. All this shows how the state governments led by the Congress and the BJP are mired in corruption.



The Scourge of Black Money

Black money is the income that accrues to persons in violation of law. This can be due to evasion of taxes or other forms of illegal activities like receiving bribes and kickbacks, arms or drug dealing or financing of terrorism. Although it is difficult to quantify, it is generally believed, even in official circles that the amount of black money in India has reached enormous proportions. It is the rich and the powerful persons in India who possess and deal with black money, especially big businessmen and ruling class politicians. There is much evidence to suggest that huge amounts of black money are also stashed abroad in offshore bank accounts and tax havens. The existence of black money and its outflow abroad amount to a huge drain on the country’s resources. This wealth rightfully belongs to the nation and if recovered, can be used on social welfare projects and poverty eradication.



However, rather than cracking down on the criminals who possess black money, successive central governments have treated them with kid gloves. VDIS (Voluntary Disclosure of Income Schemes) have been announced giving amnesty to tax evaders provided they disclose their income and pay taxes at prevailing rates. Such schemes have utterly failed to check black money generation or to bring back black money from abroad. CPI (M) has always stood for unearthing and confiscation of black money in all it forms. Following the global financial crisis in 2008, there was an initiative by the advanced capitalist countries to crack down on tax havens and secret bank accounts. It was in this backdrop that the demand to crackdown on black money and bringing back money stashed in offshore bank accounts gained currency within India.



Estimates of Black Money: The Global Financial Integrity (GFI), a Washington based think tank, published a study authored by former IMF economist Dev Kar in November 2010 on illicit financial flows from India. As per this study, India lost a total of $213 billion in illicit financial flows (or illegal capital flight) between 1948 and 2008. These illicit financial flows were generally the product of corruption, bribery and kickbacks, criminal activities and tax evasion. The present value of these illicit financial flows was calculated to be at least $462 billion (over Rs. 20 lakh crore). Total capital flight represented approximately 16.6% of India's GDP in 2008.



High Net-Worth Individuals (HNWIs) and private companies were found to be the primary drivers of illicit flows out of India's private sector, besides the underground economy based on crimes. As per the GFI study, the Indian private sector shifted away from deposits into developed country banks over time towards increased deposits in offshore financial centers (OFCs). The share of OFC deposits increased from 36.4% in 1995 to 54.2% in 2009. Approximately 72% percent of India's illicit assets end up outside of the country. Significantly, the GFI study noted that deregulation and liberalization in the post-reform period of 1991-2008, accelerated the outflow of illicit money from the Indian economy.



Swiss Bank Accounts: Switzerland is infamous for its banking secrecy laws, which encourage tax evaders, frauds and scamsters across the world to deposit their illicit funds in Swiss banks without the fear of their names being disclosed to their respective governments. In recent times Swiss banks like the UBS, Credit Suisse and others have been under pressure from the US and European governments to crack down on money laundering and reveal the names of tax evaders maintaining accounts in them. It is believed that out of the $5 trillion worth of assets of foreign clients presently being managed by the Swiss banks, a substantial share is that of Indians (the largest share as per some sources).



This has recently been confirmed by Wikileaks founder Julian Assange, who has received a data list of clients of Swiss banks from a former banker Rudolf Elmer (who has been imprisoned by the Swiss authorities). Assange said that he clearly remembers Indians names in the list – which he hinted at making public in future – and criticized the Indian government for not adopting a proactive approach in recovering the money.



The CPI (M) has demanded that these illicit funds stashed in the Swiss banks by Indians be confiscated and repatriated to India. However, the UPA government’s attitude towards this has clearly been lackadaisical. The government had received a list of 26 Indians from the German government in 2010 who have secret deposits in the LGT Bank in Liechtenstein. This list has been submitted to the Supreme Court in an ongoing case on black money but the government has refused to make the list public citing compulsions under tax avoidance treaties. This is a specious argument since illicit funds concealed in offshore bank accounts, which amount to money laundering, are not covered under tax avoidance treaties. The deposits by 18 resident Indians in LGT Bank (5 out of 26 are NRIs and 3 could not be prosecuted) amount to a total of around Rs. 40 crore, against which a tax demand of Rs. 24 crore has been raised by the IT department.



That this is just a tip of the iceberg has been revealed in the case involving the Pune based businessman Hasan Ali Khan and his aide Kasinath Tapuria. Khan and Tapuria have tax demands worth Rs. 50000 crore and Rs. 20000 crore raised against them by the IT department. The Enforcement Directorate found documents during a raid at Hassan Ali’s Pune residence in 2007 suggesting a deposit worth over $8 billion (over Rs. 35000 crore) in UBS. Despite this, Hasan Ali was never interrogated rigorously till the Supreme Court intervened recently and put them under ED custody. It has been reported that in the recent interrogations Hasan Ali has revealed the names of several corporate heads, politicians and arms dealers whose money he has helped to launder. The government has also been repeatedly indicted by the Supreme Court over the lack of progress in unearthing black money.



Mauritius Route: A major conduit for tax evasion and money laundering is through the Mauritius route. India’s Double Taxation Avoidance Agreement (DTAA) with Mauritius allows companies with an office address in that island country to escape paying capital gains tax in India. The fact that this treaty is being thoroughly misused can be seen from the fact that out of the $132 billion (Rs. 5.9 lakh crore) of total FDI inflows into India between April 2000 and April 2011, $55 billion (Rs.2.4 lakh crore) or 41.5% came from Mauritius alone. During this period the FDI inflows from Singapore was $13 billion, $9.5 billion from the US and $6.6 billion from the UK. Why is it that a small island country like Mauritius accounts for over 8 times the amount of FDI inflows into India from the US, the largest economy of the world. This happens because MNCs and FIIs across the world set up offices in the Mauritius to invest into India and enjoys profits without having to pay taxes.



It is widely believed that much of the FDI routed through Mauritius is actually Indian money being round tripped and laundered. It is noteworthy that some of the recent scams in India, like the 2G scam or the IPL scam, involved channeling of funds through shell companies set up in Mauritius. The FIIs further make use of financial derivative instruments called Participatory Notes (PNs) to receive funds from undisclosed sources and investing them in the equity, debt and derivative markets. Currently, the total value of PNs is almost 20% of all assets under the custody of FIIs registered with the SEBI. The former National Security Advisor had remarked that even terrorist financiers are investing in Indian stock markets through these PNs and the RBI had recommended their total prohibition.



The CPI (M) has been consistently demanding the scrapping of the DTAA with Mauritius and a ban on PNs. Under pressure from the Left parties during the UPA-I government’s tenure, negotiations were initiated with the Mauritian government to plug the loopholes in the DTAA. However, there has been little progress on this so far. The main reason is the tremendous pressure built by the Indian corporates, MNCs and FIIs to maintain status quo. FIIs are also being allowed to make investments through PNs. It is important to build counter-pressure on the government in this regard.



Tax Defaulters: A huge amount of arrears of central taxes have accumulated over the years. The total outstanding arrear demand reached Rs. 2.5 lakh crore in 2010. Out of this around Rs. 1 lakh crore was held up because the tax assesses are untraceable or there are no assets to attach from them. These huge tax arrears have accumulated because of the chronic tax defaulters, who are getting away without paying their due taxes. The neoliberal medicine of cutting tax rates to enhance tax compliance has not worked. The IT department has reportedly prepared a list of 551 high net worth individuals and entities who have willfully defaulted or have unpaid taxes worth Rs. 25 crore and above. This list should be made public forthwith and the due taxes collected from them, by attaching their assets wherever necessary.



Root Cause of Corruption

When the neoliberal policies were introduced in 1991 under the aegis of the then Finance Minister Manmohan Singh, it was claimed that such economic reforms will not only lead to greater economic prosperity but also enhance the transparency and efficiency of governance. The neoliberal logic was simple: government is the source of all corruption and therefore privatization and liberalization, by lessening the role of the government, will get rid of corruption. Twenty years after the neoliberal reforms were initiated, this colossal falsehood stands thoroughly exposed.



The real source of corruption lies in the relentless greed for making more and more profits, which prevails under capitalism. In his first volume of Capital, Karl Marx quoted British trade unionist T.J. Dunning in a footnote in Chapter 31 to state:



Capital eschews no profit, or very small profit, just as Nature was formerly said to abhor a vacuum. With adequate profit, capital is very bold. A certain 10 per cent will ensure its employment anywhere; 20 per cent certain will produce eagerness; 50 per cent, positive audacity; 100 per cent will make it ready to trample on all human laws; 300 per cent, and there is not a crime at which it will scruple, nor a risk it will not run, even to the chance of its owner being hanged.



It is this urge to maximize profits at all costs which creates an environment conducive for corruption. Moreover, as Marx had argued, the development of capitalism leads to the concentration of wealth and assets in the hands of few big monopolies. These monopoly capitalists – the big corporates and financial magnates – seek to trample all laws and regulations in order to make more profits and grow bigger.



Neoliberal globalization has heightened this tendency manifold. The policies of liberalization and privatization have led to a pervasive and brazen dominance of the state and society by the big corporates and finance capital. The perverse consequences of this are seen in the policies pursued in the advanced capitalist countries. The war against Iraq was shaped by big companies like Exxon-Mobil, Bechtel and Dick Cheney’s Halliburton, who made enormous profits out of the destruction of the country by grabbing its mineral resources. The state funded bailout packages for the failed financial giants like the AIG and Citigroup after the 2008 financial crisis in the US is another instance. The Wall Street executives who caused the crisis by gambling with other people’s money have continued to receive fat bonuses, even as ordinary Americans have lost their homes and jobs and sunk into poverty.



The massive corruption, loot of public resources and generation of black money that we are witnessing in India today is also a fall out of the neoliberal policies being pursued by the ruling class parties like the Congress and the BJP for the last two decades. There is no longer an arm’s length that the state is supposed to maintain vis-à-vis private interests, especially the interests of big corporates. Having been enmeshed with big business interests, the state has also become a party to the lawlessness of the rich and the elite. This is inimical to the interests of ordinary people and if not reversed, would completely subvert the functioning of our democracy.



Conclusion

While many voices are being raised against corruption in India today, most anti-corruption campaigns are sidestepping the link between corruption and neoliberal policies. The CPI (M) firmly believes that any anti-corruption movement that only targets politicians in general and refuses to see the nexus of big corporates, politicians and bureaucrats as the fountainhead of corruption, would be ineffective. In order to combat corruption, we have to build a powerful mass movement to smash this nexus and initiate institutional reforms to insulate the state from vested interests and make it more transparent and accountable to the people. What India needs is a roll back of neoliberal reforms in order to redirect economic policies towards meeting the needs of the people and the ushering in of reforms in the legislature, executive and the judiciary to eliminate corruption and make it more efficient, transparent and accountable to the people.

***

മാന്ദ്യകാല ചിന്തകള്‍

അമേരിക്കയും യൂറോപ്പും വീണ്ടും ഒരു സാമ്പത്തിക മാന്ദ്യത്തില്‍ ആകാന്‍ പോകുന്നു എന്ന സംശയം ബലപ്പെട്ടിടുണ്ട്. ഏതായാലും അവര്‍ നേരിടുന്ന സാമ്പത്തിക പ്രശ്‌നങ്ങള്‍ അടുത്ത ഭാവിയില്‍ പരിഹരിക്കപ്പെടാന്‍ പോകുന്നില്ല എന്നത് ഏതാണ്ട് ഉറപ്പിച്ച് പറയാന്‍ കഴിയും. (മാന്ദ്യത്തെ കുറിച്ച് ചില തെറ്റായ ധാരണകള്‍ നമ്മുടെ നാട്ടില്‍ നിലവിലുണ്ട്. സാമ്പത്തിക പ്രവര്‍ത്തനങ്ങള്‍ ഏതെങ്കിലും കാലയലവളില്‍ ചുരുങ്ങിയതു ആറ് മാസമെങ്കിലും തുടര്‍ച്ചയായി ചുരുങ്ങുമ്പോഴാണ് മാന്ദ്യം ഉണ്ടാകുന്നത്. ഇന്ത്യയില്‍ ഇപ്പോഴെങ്ങും മാന്ദ്യം ഉണ്ടായിട്ടില്ല. നമ്മള്‍ മറ്റുള്ളവരുടെ മാന്ദ്യം കൊണ്ട് കുറച്ചു ബുദ്ധിമുട്ടനുഭവിച്ചു എന്ന് മാത്രമേ ഉള്ളൂ. അപ്പോഴും നമ്മുടെ സമ്പദ് വ്യവസ്ഥ അഞ്ചു ശതമാനമെങ്കിലും വളര്‍ന്നിരുന്നു.)

മാന്ദ്യത്തെ കുറിച്ചുള്ള നമ്മുടെ ചിന്തകള്‍ നമുക്ക് എന്ത് സംഭവിക്കും എന്ന കാര്യത്തില്‍ ചുരുങ്ങി പോവുന്നു. ഈ വികസിത രാജ്യങ്ങളിലേക്കുള്ള നമ്മുടെ കയറ്റുമതിയെ ബാധിക്കും. ആ കയറ്റുമതിയെ ആശ്രയിക്കുന്ന നമ്മുടെ കമ്പനികള്‍ക്കും അവിടെ പണിയെടുക്കുന്ന തൊഴിലാളികള്‍ക്കും പ്രശ്‌നങ്ങള്‍ ഉണ്ടാകും. അവര്‍ സമ്പദ് വ്യവസ്ഥയില്‍ ചെലവഴിക്കുന്ന പണം കുറയുന്നത് കാരണം പരോക്ഷമായ ചില നഷ്ടങ്ങളും ഉണ്ടാകും. മാന്ദ്യ രാജ്യങ്ങളില്‍ പണിയെടുക്കുന്ന ഇന്ത്യാക്കാര്‍ക്കും ബുദ്ധിമുട്ട് നേരിടേണ്ടി വരും. അതുകൊണ്ട് ഈ രാജ്യങ്ങള്‍ എന്തെങ്കിലും നടപടികള്‍ എടുത്ത്, എത്രയും പെട്ടെന്ന് മാന്ദ്യത്തില്‍ നിന്ന് പുറത്തുകടന്നാല്‍ മതി എന്നാണ് നമ്മുടെ ചിന്ത.

എന്നാല്‍ ഈ രാജ്യങ്ങളുടെ ചില ആഭ്യന്തര പ്രശ്‌നങ്ങളും അവ പരിഹരിക്കുന്നതില്‍ അവിടെയുള്ള വിവിധ വിഭാഗങ്ങള്‍ തമ്മില്‍ ഉണ്ടാകുന്ന (ഉണ്ടാകാന്‍ ഇടയുള്ള) തര്‍ക്കങ്ങളുടെ ഒരു രാഷ്ട്രീയ സമ്പദ്ശാസ്ത്രം നാം കണക്കിലെടുക്കണം. ഇപ്പോള്‍ ഈ വികസിത രാജ്യങ്ങള്‍ നേരിടുന്ന പ്രശ്‌നങ്ങള്‍ ഒരുപരിധി വരെ ആഗോള സമ്പദ് വ്യവസ്ഥയില്‍ നിലവിലുള്ള ചില അനാരോഗ്യ പ്രവണതകളുടെ പ്രതിഫലനം ആണ്. അതില്‍ വികസിത രാജ്യങ്ങളും ചൈനയെ പോലെ വളരെ വേഗം വികസിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കുന്ന രാജ്യങ്ങളും കുറ്റക്കാര്‍ ആണ്. ആദ്യം മാന്ദ്യം നേരിടുന്ന രാജ്യങ്ങളെ കണക്കിലെടുക്കാം.

ആഗോളീകരണ കാലത്ത് ഒരു രാജ്യത്തിന് (അത് എത്ര ശേഷിയുള്ള രാജ്യമായാലും) കടം വാങ്ങി തങ്ങളുടെ രാജ്യത്തു ഒരു ഉയര്‍ന്ന ജീവിത ശൈലി നിലനിര്‍ത്താന്‍ കഴിയില്ല എന്നതിന്റെ ഉദാഹരണം ആണ് നമ്മള്‍ ഇപ്പോള്‍ കാണുന്നത്. അമേരിക്കയില്‍ ഒരു വിഭാഗത്തിന് അന്തര്‍ദേശീയ തലത്തില്‍ ഉയര്‍ന്ന വരുമാനം തങ്ങളുടെ തൊഴില്‍ കൊണ്ടോ അല്ലെങ്കില്‍ കഴിഞ്ഞ കാലത്തുണ്ടാക്കിയ സമ്പത്തില്‍ നിന്നുള്ള വരുമാനം കൊണ്ടോ ഇന്നുണ്ട്. അവരുടെ തൊഴിലിനു ആഗോളീകരണം കൊണ്ട് കാര്യമായ കോട്ടം സംഭവിച്ചിട്ടില്ല. എന്നാല്‍ ഭൂരിപക്ഷം അല്ലെങ്കിലും നല്ലൊരു പങ്കു വരുന്ന മറ്റൊരു ഭാഗം ജനങ്ങള്‍ക്ക്, മറ്റു രാജ്യങ്ങളിലെ ആളുകള്‍ക്ക് ഉള്ളതിനേക്കാള്‍ ഉയര്‍ന്ന ജീവിത നിലവാരം ഉണ്ടായിരിക്കുന്നത് അവിടുത്തെ സര്‍ക്കാര്‍ കടം വാങ്ങി കൃത്രിമമായി സൃഷ്ടിച്ചിരിക്കുന്ന ഒരു 'സമ്പന്നത'യുടെ പുറത്താണ്. പാവപ്പെട്ടവര്‍ക്ക് നല്‍കുന്ന വിവിധ സഹായങ്ങള്‍, തൊഴില്‍ എടുക്കാതവര്‍ക്കും നഷ്ടപ്പെടുന്നവര്‍ക്കും നല്‍കുന്ന സഹായം, ആഗോള മത്സരത്തില്‍ കിട്ടുമായിരുന്ന വേതനത്തെക്കാള്‍ കൂടുതല്‍ നല്‍കുന്ന വേതനം, സര്‍ക്കാര്‍ പണം ചെലവഴിക്കുന്നതു കൊണ്ട് മാത്രം ഉണ്ടാകുന്ന (അത് മറ്റു രാജ്യങ്ങളില്‍ നടത്തുന്ന യുദ്ധവുമാകാം) തൊഴിലുകള്‍, പ്രായമുള്ളവര്‍ക്ക് ആരോഗ്യ സംരക്ഷണത്തിനും മറ്റും നല്‍കുന്ന സഹായങ്ങള്‍ തുടങ്ങിയവയൊക്കെ ഇതില്‍പ്പെടും. ഇവ സര്‍ക്കാരിനു സ്വാഭാവികമായി കിട്ടുന്ന നികുതി വരുമാനത്തില്‍ നിന്നാണ് നല്‍കിയിരുന്നതെങ്കില്‍ (അവിടെ നികുതി നിരക്ക് ഇന്ത്യയേക്കാള്‍ വളരെ ഉയര്‍ന്നതാണ് എന്നോര്‍ക്കുക) കാര്യമായ പ്രശ്‌നമില്ല. എന്നാല്‍ അമേരിക്കന്‍ സര്‍ക്കാര്‍ കടം വാങ്ങിയാണ് കൂടുതല്‍ ചെലവും ചെയ്യുന്നത്.

കടം വാങ്ങുന്നു എന്ന് മാത്രമല്ല, എന്നാല്‍ അതിനോടൊപ്പം കാര്യക്ഷമത കൂടാതിരിക്കുകയും ചെയ്യും. ഗ്രീസ് പോലെ പൊതുവെ കാര്യക്ഷമത കുറഞ്ഞ രാജ്യങ്ങള്‍ കൂടുതല്‍ കടം വാങ്ങി തങ്ങളുടെ 'സമ്പന്നത' നിലനിര്‍ത്തിയാല്‍ കുഴിയില്‍ ചാടും എന്ന് നാം കണ്ടു. എന്നാല്‍ അമേരിക്ക പോലെ കാര്യക്ഷമത ഉള്ള രാജ്യങ്ങളും ഇക്കാര്യത്തില്‍ വെല്ലുവിളികള്‍ നേരിടും. കാര്യക്ഷമത എന്നാല്‍ ഒരു സാധനം അല്ലെങ്കില്‍ സേവനം ഏറ്റവും കുറഞ്ഞ ചെലവില്‍ ഉത്പാദിപ്പിക്കുക എന്നതാണ്. ആഗോളീകരണം സജീവമാകുമ്പോള്‍, കുറഞ്ഞ ചെലവുള്ള രാജ്യങ്ങള്‍ കൂടുതലായി ആഗോള ഉത്പാദനത്തില്‍ പങ്കെടുക്കുമ്പോള്‍, അമേരിക്ക പോലുള്ള രാജ്യങ്ങളില്‍ ഇപ്പോള്‍ കാര്യക്ഷമമായി നടക്കുന്ന പ്രവര്‍ത്തനങ്ങളുടെ പോലും ചെലവു കുറക്കേണ്ടി വരും. ആത്യന്തികമായി തങ്ങള്‍ക്കു എന്താണോ മറ്റുള്ളവരേക്കാള്‍ കാര്യക്ഷമമായി ചെയ്യാന്‍ കഴിയുന്നത് അത് മാത്രം ചെയ്യുകയും, മറ്റുള്ളവ പുറത്തു നിന്ന് ഇറക്കുമതി ചെയ്യുകയുമാണ് അമേരിക്ക പോലുള്ള രാജ്യങ്ങള്‍ ചെയ്യേണ്ടത്. എന്നാല്‍ ഇങ്ങനെ ചെയ്യുമ്പോള്‍, ഒട്ടേറെ ആളുകള്‍ക്ക് താല്‍ക്കാലികമായി തൊഴില്‍ നഷ്ടപ്പെടുകയോ അല്ലെങ്കില്‍ തൊഴില്‍ മാറാനോ, കുറഞ്ഞ വേതനത്തിന് പണിയെടുക്കാന്‍ നിര്‍ബന്ധിതരാവുകയോ ചെയ്യും. അപ്പോള്‍ സര്‍ക്കാര്‍ ഇടപെടലിനുള്ള മുറവിളി കൂടും. ഈ പ്രശ്‌നം വേണ്ട രീതിയില്‍ അമേരിക്കയോ യൂറോപ്പോ കൈകാര്യം ചെയ്തിട്ടില്ല. മറിച്ച് കടം വാങ്ങി കൃത്രിമ 'സമ്പന്നത' നിലനിര്‍ത്താനാണ് ശ്രമിച്ചത്.

എന്നാല്‍ ആഗോള സമ്പദ് വ്യവസ്ഥയിലെ മറ്റു ചില പ്രശ്‌നങ്ങള്‍ കാരണം, അമേരിക്കക്ക് കടം വാങ്ങിയാലും തടി കേടു കൂടാതെ സൂക്ഷിക്കാം എന്ന നിലയാണ് അടുത്ത കാലം വരെ ഉണ്ടായിരുന്നത്. ചൈന തങ്ങളുടെ കറന്‍സി ഒരു കമ്പോള നിയന്ത്രണത്തിന് വിധേയമാക്കാന്‍ ഇനിയും തയ്യാറായിട്ടില്ല. അപ്പോള്‍, ചൈനയുടെ നാണയം വില കുറയാതിരിക്കാന്‍ അവര്‍ അമേരിക്കന്‍ ഡോളറില്‍ വന്‍ തോതില്‍ നിക്ഷേപം നടത്തി. നാണയ മൂല്യ പ്രതിസന്ധി പേടിച്ചു വിവിധ രാജ്യങ്ങള്‍ അമേരിക്കന്‍ ഡോളറില്‍ നിക്ഷേപം നടത്തി. അറേബ്യന്‍ രാജ്യങ്ങളുടെ എണ്ണ വരുമാനത്തിന്റെ നല്ല പങ്കും ഡോളര്‍ നിക്ഷേപം ആയി തുടരുന്നു. ഇങ്ങനെ ഡോളറിനു ആവശ്യത്തില്‍ കൂടുതല്‍ ആളുകള്‍ വാങ്ങാന്‍ തയ്യാറായി നിന്നത് കാരണം കടത്തില്‍ മുങ്ങിയിട്ടും മറ്റു രാജ്യങ്ങള്‍ക്ക് സംഭവിക്കുന്ന തകര്‍ച്ച അമേരിക്കക്കുണ്ടായില്ല.

ആഗോളീകരണവുമായി പൊരുത്തപ്പെടുന്നതില്‍ അമേരിക്കയെക്കാള്‍ പ്രശ്‌നങ്ങള്‍ ആണ് ചില യൂറോപ്പ്യന്‍ രാജ്യങ്ങല്‍ക്കുള്ളത്. യൂറോപ് ഭൂഖണ്ഡം നോക്കിയാല്‍ ഭൂമധ്യ രേഖയോടു അടുക്കും തോറും സമ്പദ് വ്യവസ്ഥയുടെ കാര്യക്ഷമത കുറയുകയും കൃത്രിമ സമൃദ്ധി കൂടുകയും ചെയ്യുന്ന സ്ഥിതിയാണുള്ളത്. എന്നാല്‍ യൂറോപ്യന്‍ യൂണിയനും യൂറോയും നിലവില്‍ വന്നതോടെ ചില രാജ്യങ്ങളുടെ പാപങ്ങളുടെ ഫലം എല്ലാരും അനുഭവിക്കേണ്ട സ്ഥിതിയാണുള്ളത്.

അതുകൊണ്ട് തന്നെ അമേരിക്കക്കും യൂറോപ്പിനും ഈ പ്രതിസന്ധി മറികടക്കാന്‍ ഉള്ള തീരുമാനങ്ങള്‍ എടുക്കാന്‍ എളുപ്പമല്ല. അമേരിക്കയില്‍ മാന്ദ്യം ഉണ്ടായാല്‍ കുറേപ്പേര്‍ക്ക് തൊഴില്‍ നഷ്ടപ്പെടും. കുറെപ്പേരുടെ ജീവിത നിലവാരം താഴും. അവര്‍ സര്‍ക്കാരിനെ ആശ്രയിക്കേണ്ടി വരും. എന്നാല്‍, മറ്റു ചിലര്‍ക്ക് ഇത്രയും ബുദ്ധിമുട്ട് ഉണ്ടാവില്ല. അപ്പോള്‍ അവിടെ തര്‍ക്കം രണ്ടു വിഭാഗങ്ങള്‍ തമ്മിലാകും. സര്‍ക്കാര്‍ വീണ്ടും കടം വാങ്ങി മാന്ദ്യം മറികടക്കാന്‍ ശ്രമിക്കുന്നതിനു ഒരു വിഭാഗത്തിന്റെ പിന്തുണ ഉണ്ടാവില്ല. യൂറോപ്പില്‍ തര്‍ക്കം പ്രധാനമായും രാജ്യങ്ങള്‍ തമ്മിലാണ്. വീണ്ടും യൂറോപ്യന്‍ ബാങ്ക് കടം വാങ്ങി മാന്ദ്യം മറികടക്കാന്‍ ശ്രമിക്കുനതിനെ ഒരു വിഭാഗം രാജ്യങ്ങള്‍ പിന്തുണക്കില്ല.

ഈ സാഹചര്യം ഒരു അവസരമായി കാണാം. അമേരിക്കയും യൂറോപ്പും തങ്ങളുടെ കൃത്രിമ സമൃദ്ധി ഇല്ലാതാക്കണം. സമ്പദ് വ്യവസ്ഥ കൂടുതല്‍ കാര്യക്ഷമമാക്കണം. കടം വാങ്ങി ചില ആളുകളെയോ രാജ്യങ്ങളെയോ അമിതമായി സഹായിക്കുന്ന പതിവ് നിര്‍ത്തണം. സാമൂഹ്യ സുരക്ഷാ നടപടികള്‍ സര്‍ക്കാരിന്റെ നികുതി വരുമാനത്തിനുള്ളില്‍ ഒതുക്കണം.


Tags: Economic Recession Thoughts by V Santhakumar

ഹിന്ദി ബെല്‍റ്റില്‍ ഇടതുപക്ഷമുണ്ടോ?

കേന്ദ്രസര്‍ക്കാറിന്റെ വാര്‍ഷിക വ്യാവസായിക സ്ഥിതിവിവരകണക്കുകള്‍ പറയുന്നത് സംഘടിത നിര്‍മ്മാണ മേഖലില്‍ ഉല്‍പ്പാദന മൂല്യവര്‍ദ്ധനവിലെ കൂലിവിഹിതം അതിഭീമമായി കുറഞ്ഞുകൊണ്ടിരിക്കുന്നുവെന്നാണ്. മുല്യവര്‍ദ്ധനവിന്റെ 20.5 ശതമാനമായിരുന്നു 1991 -92ല്‍ കൂലിക്കായി ചിലവഴിക്കപ്പെട്ട പണം. അത് 2001-02ലെത്തുമ്പോള്‍ 15 ശതമാനമായും 2007-08ല്‍ 9.2 ശതമാനമായും കുറഞ്ഞതായി വ്യാവസായിക സര്‍വെ സാക്ഷ്യപ്പെടുത്തുന്നു. ഒന്നര ദശാബ്ദം കൊണ്ട് കൂലിചെലവ്, ഉല്‍പ്പാദന മൂല്യവര്‍ദ്ധനവിന്റെ അനുപാതമെടുത്താല്‍ നേര്‍പകുതിയിലും താഴെയെത്തി. പക്ഷേ ലാഭത്തിന്റെ ഗതി നേരെ തിരിച്ചാണ്. 1991-92 ല്‍ മൂല്യവര്‍ദ്ധനവിലെ ലാഭത്തിന്റെ വിഹിതം 14.5 ശതമാനമായിരുന്നത് 2001-02 ല്‍ 19 ഉം 2007ല്‍ 53.8 ഉം ശതമാനമായാണ് കുതിച്ചത്.

CMIE (സെന്റര്‍ ഓഫ് മോണിട്ടറിംഗ് ഇന്ത്യന്‍ എക്കണോമി) യുടെ പഠനം പറയുന്നത്, കൂലിക്കായി മാറ്റിവയ്ക്കപ്പെട്ട വിഹിതത്തിന്റെ 44% വരുന്ന തുകയായിരുന്നു 2001-02-ല്‍ കോര്‍പ്പറേറ്റ് മൊത്തലാഭം എന്നാണ്. 2008 ആയപ്പോള്‍ അത് 4 ഇരട്ടി ഉയര്‍ന്ന് 176% ആയിട്ടുണ്ടത്രെ! ഇത് സംഘടിതമേഖലയുടെ തൊഴിലാളി ചൂഷണത്തിന്റെ ആധികാരിക കണക്കാണ്. അസംഘടിത മേഖലയുടെ കഥയെന്താവുമെന്ന് ഊഹിക്കാം! ഈ വിധത്തില്‍ മൂലധനവും തൊഴിലാളിവര്‍ഗ്ഗവും തമ്മിലുള്ള വൈരുദ്ധ്യം മൂര്‍ച്ചിക്കുമ്പോള്‍ കടുത്തചൂഷണത്തിനെതിരായി ശക്തമായ പ്രത്യാക്രമണവും പ്രതിരോധവും ഉയര്‍ന്നുവരുക സ്വാഭാവികമാണ്....

അതെങ്ങനെ ശക്തിപ്പെടുത്തണമെന്നുള്ള ചോദ്യം ഇടതുപക്ഷം അഭിസംബോധന ചെയ്യണം...

ഭീകരമായ മൂലധനചൂഷണത്തിനെതിരായി ഉയരുന്ന പോരാട്ടങ്ങളൊന്നും മുഖ്യധാരാ മാധ്യമങ്ങളില്‍ വരാറില്ല. കേരളത്തിലും ബംഗാളിലും ത്രിപുരയിലും ഒഴിച്ച് ഇടതുപക്ഷത്തിന്റെ നേരിയ സാന്നിദ്ധ്യംപോലും അവര്‍ കാണാറില്ല. തമിഴ്നാട്ടിലും, ആന്ധ്രയിലും അല്‍പ്പംചില ചലനങ്ങള്‍ ഉണ്ടെന്ന് അവര്‍ സമ്മതിക്കും. പക്ഷേ ഹിന്ദി ബെല്‍റ്റില്‍, ഇടതുപക്ഷമേയില്ലെന്ന് അവര്‍ സ്ഥാപിക്കും.. അവിടെ NGOകളും ജാതിസംഘടനകളും മാത്രമെ ഉള്ളൂ...

അതാണോസത്യം?

അല്ലെന്ന് മാത്രമല്ല, സി.ഐ.ടി.യു.വിന്റെ അനുഭാവം മറിച്ചാണ്താനും. ശ്രദ്ധേയമായ നിരവധിസമരങ്ങള്‍ ഹിന്ദിബെല്‍റ്റില്‍ നടക്കുന്നുണ്ട്. ഉത്തരേന്ത്യന്‍ സംസ്ഥാനങ്ങളിലെല്ലാം പരിമിതമായിട്ടാണെങ്കിലും ഇടതുപക്ഷനേതൃത്വത്തില്‍ തൊഴിലാളി - കര്‍ഷകജനമുന്നേറ്റങ്ങളുണ്ട്.. അതില്‍ ജമ്മുകാശ്മീര്‍ പോലും ഉള്‍പ്പെടുന്നുണ്ട്. ഉദാരവല്‍ക്കരണത്തിനും സ്വകാര്യവല്‍ക്കരണത്തിനു മെതിരെ കഴിഞ്ഞ രണ്ട് ദശാബ്ദമായി CITU നേതൃത്വത്തില്‍ നടക്കുന്ന സമരങ്ങളാണ്, ഒരു സമ്പൂര്‍ണ്ണ കോര്‍പ്പറേറ്റുവല്‍ക്കരണമെന്ന ഭരണകൂടലക്ഷ്യത്തെ തടഞ്ഞു നിര്‍ത്തിയിരിക്കുന്നത്. ഈ സമരങ്ങളാണ് ഇന്ന് INTUC അടക്കമുള്ള ദേശീയതൊഴിലാളി സംഘടനകളെ അണിനിരത്തിയുള്ള ആദ്യദേശീയ പണിമുടക്കിലേക്ക് രാജ്യത്തെ കൊണ്ടെത്തിച്ചത്. ഇന്ത്യയുടെ രാഷ്ട്രീയഭാവി തീരുമാനിക്കുന്ന വര്‍ഗ്ഗസമരമായി ഈ തൊഴിലാളിവര്‍ഗ്ഗ മുന്നേറ്റങ്ങള്‍ വികസിക്കുന്നകാലം വിദൂരമല്ല.

ഇതൊന്നും സമരങ്ങളല്ലേ?

ഹിമാചല്‍പ്രദേശിലെ ചമ്പജില്ലയില്‍ അടുത്തിടെ നടന്ന പഞ്ചായത്ത് തെരഞ്ഞെടുപ്പില്‍, ജില്ലാപരിഷത്തിലേക്ക് ജയിച്ചു കയറിയ നിരവധി വനിതകളുടെ കൂട്ടത്തില്‍ ഒരാളാണ് സുദേഷ് ടാക്കൂര്‍.. ഒരു നിഷ്കളങ്കയായ കോളേജ്കുമാരിയെന്നു തോന്നിപ്പിക്കുന്ന ഈ പെണ്‍കുട്ടിയുടെ വിജയത്തിന്, ഉത്തരേന്ത്യയിലെ ഇടതുപക്ഷത്തിന്റെ സമരസാധ്യതകളെകുറിച്ചുള്ള ചര്‍ച്ചയില്‍ എന്താണ് പ്രസക്തി എന്നല്ലേ? അവര്‍ മല്‍സരിച്ചതും വിജയിച്ചതും സി.പി.ഐ.എം. സ്ഥാനാര്‍ത്ഥി ആയിട്ടാണ്. ചമ്പജില്ലയിലെ സി.ഐ.ടി.യൂ. ജില്ലാ സെക്രട്ടറികൂടിയാണ് ഈ പെണ്‍കുട്ടി. ഈ ജില്ലയിലെ ചമേര ജലവൈദ്യുതപദ്ധതിയില്‍ നടന്ന ഐതിഹാസികതൊഴിലാളിസമരത്തിന്റെ നായിക ആയിരുന്നു അവര്‍. വളരെ പഴയ ഫ്യൂഡല്‍കാലഘട്ടത്തെ ഓര്‍മ്മിപ്പിക്കുന്ന ഒരു പോരാട്ടമായിരുന്നു അത്. വൈദ്യുതിപദ്ധതിയുടെ ജോലി പുരോഗമിക്കുമ്പോള്‍, മിനിമം കൂലിക്കും സംഘടന രൂപീകരിക്കാനും ഉള്ള ആവശ്യം ഉയര്‍ന്നു. സി.ഐ.ടി.യു.വിന്റെ നേതൃത്വത്തില്‍ ആരംഭിച്ച ഈ സമരത്തെ സര്‍ക്കാരും മാനേജ്മെന്റും നേരിട്ടത് പ്രകൃതമായ രീതിയിലാണ്. കോടതി ഉത്തരവ് സമ്പാദിച്ച്, മറ്റ് സംസ്ഥാനങ്ങളില്‍ നിന്ന് തൊഴിലാളികളെ കൊണ്ടുവന്ന് പണിതുടരാനാണ് കോണ്‍ട്രാക്ടര്‍മാര്‍ ശ്രമിച്ചത്. സമരം ചെയ്തവരെ മുഴുവന്‍ പിരിച്ചുവിടുകയും പദ്ധതിപ്രദേശത്ത് കടക്കുന്നത് നിരോധിക്കുകയും മാത്രമല്ല, കുടിയേറ്റക്കാരായ ഈ തൊഴിലാളികളെ ബലംപ്രയോഗിച്ച് ട്രക്കുകളില്‍ കുത്തിനിറച്ച് അതിര്‍ത്തിയില്‍ കൊണ്ട് തള്ളുകയും ചെയ്തു. ഗുണ്ടകളെയും പോലീസിനെയും അണിനിരത്തി തൊഴിലാളിനേതാക്കളെയും അവരുടെ കുടുംബങ്ങളേയും നിരന്തരം ഭീഷണിപ്പെടുത്തുകയും ആക്രമിക്കുകയും ചെയ്തുകൊണ്ടിരുന്നു.

എന്നാല്‍ പ്രാകൃതമായ ഈ മര്‍ദ്ദനരീതികള്‍ക്കുമുമ്പില്‍ പതറാതെ തൊഴിലാളികളെ മുഴുവന്‍ ഐക്യത്തോടെ പോരാട്ടവീഥിയില്‍ ഉറപ്പിച്ചു നിര്‍ത്താന്‍ സി.ഐ.ടി.യു.വിന് സാധിച്ചു. കര്‍ഷകരായ പ്രാദേശിക ജനസമൂഹത്തിന്റെ പിന്‍തുണയോടെ, കിസാന്‍ സഭയുടെ സഹായത്തോടെ, കൂലിയോ കിടക്കാനിടംപോലുമില്ലാത്ത കുടിയേറ്റതൊഴിലാളികളെ സംഘടന സംരക്ഷിച്ചു. അതിനിടയില്‍ സി.ഐ.ടി.യു. യൂണിയന്റെ അവിടത്തെ ജനറല്‍ സെക്രട്ടറിയേയും മറ്റൊരു തൊഴിലാളിയേയും മാനേജ്മെന്റ് ഗുണ്ടകള്‍ വകവരുത്തി... പക്ഷേ തൊഴിലാളികളുടെ ആവശ്യങ്ങള്‍ അംഗീകരിക്കാനും, പിരിച്ചുവിട്ടവരെ മുഴുവന്‍ തിരിച്ചെടുത്തുകൊണ്ട്, സംഘടനാസ്വാതന്ത്ര്യം അനുവദിച്ചു നല്‍കാനും മാനേജ്മെന്റ് നിര്‍ബന്ധിതരായി. ത്യാഗനിര്‍ഭരമായ ഈ സമരതീയില്‍ നിന്നാണ് സുദേഷ് ഠാക്കൂര്‍ എന്ന തൊഴിലാളി പ്രവര്‍ത്തക, ജില്ലാപരിഷത്തിലേക്ക് - നാടിന്റെ പ്രതിനിധിയായി തെരഞ്ഞെടുക്കപ്പെട്ടത്. സാക്ഷരതാ പ്രവര്‍ത്തനത്തിലൂടെ പൊതുരംഗത്തേക്ക് കടന്നുവന്ന അവര്‍, ജനങ്ങളുടെ നൂറുനൂറു പ്രശ്നങ്ങളില്‍ ഇടപെട്ട് അവരുടെ നേതാവായി മാറുകയായിരുന്നു. തൊഴിലാളിവര്‍ഗ്ഗരാഷ്ട്രീയത്തിന്റെ തെളിമയാര്‍ന്ന ആശയപ്രപഞ്ചം ഒരു ജനതക്ക് സ്വീകാര്യമാവുന്നതിന്, പോരാട്ടങ്ങളുടെ അഗ്നിനാളങ്ങളില്‍ അത് സ്ഫുടം ചെയ്തെടുക്കേണ്ടിവരുമെന്ന പാഠമാണ് സുദേഷ് ഠാക്കൂറിന്റെ അനുഭവചിത്രം പറഞ്ഞുതരുന്നത്.

ഇത് ഒരു ഒറ്റപ്പെട്ട സംഭവമല്ല. ഹിമാചലില്‍, സ്വതന്ത്രരായി നിന്ന് മല്‍സരിച്ച് പഞ്ചായത്ത് തെരഞ്ഞെടുപ്പില്‍ വിജയിച്ച നിരവധി സി.ഐ.ടി.യു. വനിതാനേതാക്കളുണ്ട്. അംഗന്‍വാടിവര്‍ക്കേഴ്സ് യൂണിയന്റെയും മറ്റും പ്രഗല്‍ഭരായ സാരഥികള്‍.

രാജസ്ഥാനില്‍ ഗര്‍സാനയില്‍ വെള്ളത്തിനും, വൈദ്യുതിക്കും വേണ്ടി നടന്ന കിസാന്‍സഭ നയിച്ച കര്‍ഷകസമരം ഉജ്ജ്വലമായ മറ്റൊരനുഭവപാഠമാണ്. ഈ സമരത്തിലും സി.ഐ.ടി.യു. സജീവമായി മുന്‍നിരയിലുണ്ടായിരുന്നു. സംഘടനയുടെ സംസ്ഥാന പ്രസിഡന്റിനെ ജയിലില്‍ അടച്ചിട്ടാണ് സര്‍ക്കാര്‍ സമരത്തെ നേരിട്ടത്. പക്ഷേ വമ്പിച്ച ജനരോഷത്തിനു മുമ്പില്‍ ഭരണകൂടത്തിന് കീഴടങ്ങേണ്ടിവന്നു. സര്‍ക്കാര്‍ പ്രതിനിധികളായി മന്ത്രിമാര്‍ ജയിലില്‍ വന്നാണ് സമരം ഒത്തുതീര്‍പ്പാക്കിയത്. അതിനുശേഷം നടന്ന സംസ്ഥാന നിയമസഭാ തെരഞ്ഞെടുപ്പില്‍ ഈ പോരാട്ടം പ്രതിഫലിച്ചതാവട്ടെ, 3 സി.പി.ഐ.എം. എം.എല്‍. ഏ മാരെ ഗര്‍സാനയില്‍ നിന്ന് തെരഞ്ഞെടുത്തതുകൊണ്ടാണ്.

യൂ.പി.യിലെ ഫിറോസാബാദിലെ ഗ്ളാസ് വ്യവസായ തൊഴിലാളികളുടെ പോരാട്ടം അഭിമാനകരമായ വേറൊരു അനുഭവമാണ്. മിനിമം കൂലിക്കും, യൂണിയന്‍ രൂപീകരിക്കാനുള്ള അവകാശത്തിനുമായിട്ടാണ് രണ്ടുലക്ഷത്തോളം വരുന്ന തൊഴിലാളികള്‍ സമരം ചെയ്തത്. ഈ പോരാട്ടം വിജയിച്ചുവെന്ന് മാത്രമല്ല തുടര്‍ന്ന് നടന്ന ജില്ലാ പരിഷത്ത് തെരഞ്ഞെടുപ്പില്‍ സി.പി.ഐ.എം. സ്ഥാനാര്‍ത്ഥി വിജയിക്കുകയും ചെയ്തു. നിയമസഭാതെരഞ്ഞെടുപ്പില്‍ 2 മണ്ഡലങ്ങളില്‍ CPIM പ്രതിനിധികള്‍ 2-ാം സ്ഥാനക്കാരായിമാറി. മധ്യപ്രദേശിലെ ഷിഫോര്‍ ജില്ലയില്‍ രണ്ട്പഞ്ചായത്തുകളില്‍ CPIM - CITU നേതാക്കളെതെരഞ്ഞെടുത്തതും, അവിടെ തൊഴിലാളികളെയും കര്‍ഷകരെയും അണിനിരത്തി നടത്തിയ സമരത്തിന്റെ തുടര്‍ച്ചയായിട്ടാണ് കാണേണ്ടത്. CITU അവിടെ സംഘടന രൂപീകരിച്ചിട്ട് രണ്ടുവര്‍ഷംപോലുമായിരുന്നില്ല! ഇത്തരം നിരവധി അനുഭവങ്ങളുണ്ട്. അതെല്ലാം ഒന്നൊന്നായി ഇവിടെ വിശദീകരിക്കാന്‍ ശ്രമിക്കുന്നില്ല. എന്നാല്‍ ഈ കാര്യങ്ങളെല്ലാം തെളിയിക്കുന്നത് എവിടെ ഇടതുപക്ഷം പോരാട്ട ഭൂമിയിലുണ്ടോ, അവിടെ സാധാരണജനങ്ങള്‍ ഇടതുപക്ഷത്തെ ഹൃദയപൂര്‍വം സ്വീകരിക്കുന്നുവെന്നാണ്. കോണ്‍ഗ്രസിനും ബി.ജെ.പി ക്കും; എസ്.പിക്കും ബി.എസ്.പി.ക്കുമൊക്കെ എതിരെയുള്ള രാഷ്ട്രീയ ചേരിയായി അവര്‍ ഇടതുപക്ഷത്തെ സ്വീകരിക്കുന്നുവെന്നാണ്. അതില്‍ ഇടതുപക്ഷത്തിന് ഫലപ്രദമായി ഇടപെടാന്‍ ആവുന്നുണ്ടോ എന്ന് പരിശോധിക്കാന്‍ ഈ ചെറുകുറിപ്പില്‍ ശ്രമിക്കുന്നില്ല.

അംഗന്‍വാടി ജീവനക്കാരുടെ സമരങ്ങള്‍

2011 ഫെബ്രുവരി 18നായിരുന്നു, 120 ദിവസം നീണ്ടുപോയ രാജസ്ഥാനിലെ ചുരുജില്ലയില്‍ അംഗന്‍വാടി സ്വകാര്യവല്‍ക്കരണത്തിനെതിരെ നടന്ന പോരാട്ടം പര്യവസാനിച്ചത്. രാജ്ഗാര്‍ ICDS പ്രോജക്ടാണ് സ്വകാര്യവല്‍ക്കരിക്കാന്‍ സര്‍ക്കാര്‍ തീരുമാനിച്ചത്. 4മാസം നീണ്ട സമരത്തെതുടര്‍ന്ന്, സ്വകാര്യവല്‍ക്കരണ തീരുമാനം പിന്‍വലിക്കുന്നതായി സര്‍ക്കാര്‍ നിയമസഭയില്‍ പ്രഖ്യാപിച്ചു. 2008 ലാണ് അവിടെ അംഗന്‍വാടി യൂണിയന്‍ രൂപീകരിച്ചത്. അതേ ജില്ലയില്‍തന്നെ മറ്റൊരു പ്രോജക്ടിലെ സ്വകാര്യവല്‍ക്കരണം ജീവനക്കാര്‍ സമരം നടത്തി പിന്‍വലിപ്പിച്ചത് കഴിഞ്ഞവര്‍ഷമാണ്. അന്ന് ആ സമരം തകര്‍ക്കാന്‍ സംസ്ഥാനമന്ത്രിതന്നെ നേരിട്ട് രംഗത്ത് വന്നിരുന്നു. സമരം വിജയിച്ചാല്‍ അംഗന്‍വാടി സ്വകാര്യവല്‍ക്കരണം എന്നേക്കുമായി ഉപേക്ഷിക്കേണ്ടി വരുമെന്നാണ് അന്ന് മന്ത്രി വിലപിച്ചത്.

അംഗന്‍വാടി ജീവനക്കാര്‍ 120 ദിവസം നീളുന്ന സമരം നടത്തുകയോ എന്നു സംശയിക്കുന്നവരുണ്ട്. ഒരു ഭരണസംവിധാനത്തിന്റെ മുഴുവന്‍ എതിര്‍പ്പും നേരിട്ട്, അധികാരികളുടെ ഭീഷണികള്‍ക്കു നടുവില്‍, പേലീസ്കേസും അറസ്റും ഒക്കെ നേരിട്ട് സ്ത്രീകള്‍ നടത്തിയ ഈ സമരം വിജയിച്ചത് ത്രസിപ്പിക്കുന്ന അനുഭവമാണ്. CITUവിന്റെ വേറെ ഘടക സംഘടനകളൊന്നും അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നില്ലെന്നു മാത്രമല്ല, ഇടതുപക്ഷ ജനാധിപത്യ പ്രസ്ഥാനങ്ങളുടെ ഔപചാരിക സാന്നിധ്യവുംപോലും ഈ ജില്ലയില്‍ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. ICDS സ്വകാര്യവല്‍ക്കരണത്തിനെതിരെ പഞ്ചാബില്‍ 3 മാസവും ഹിമാചലില്‍ 112 ദിവസവും നീണ്ടുനിന്ന സമരം നടന്നു. ഗ്രാമീണരായ സ്ത്രീകള്‍, സാമൂഹികമായ നിരവധി വേലികെട്ടുകള്‍ക്കുള്ളിലാണ് ഇപ്പോഴും ഉള്ളതെന്ന് ഓര്‍ക്കുക. പുറത്തിറങ്ങുന്നതുപോലും 'നിഷിദ്ധ' മാക്കപ്പെട്ട സാമൂഹിക അന്തരീക്ഷത്തില്‍ നിന്നുവരുന്ന ഈ സ്ത്രീകള്‍ ചുവന്നകൊടിയും പിടിച്ച് പ്രക്ഷോഭകാരികളായി ഭരണകൂടത്തോടും പൊതുസമൂഹത്തോടും മല്ലടിച്ച്... 3ഉം 4ഉം മാസം തെരുവില്‍...

യു.പി.യിലും ഹരിയാനയിലും ഉച്ചഭക്ഷണപരിപാടിയുടെ നടത്തിപ്പുകാരായ തൊഴിലാളികള്‍ ഇടപെട്ട് അംഗന്‍വാടി സ്വകാര്യവല്‍ക്കരണം തടഞ്ഞതിന്റെ ത്രസിപ്പിക്കുന്ന അനുഭവങ്ങള്‍ നിരവധിയുണ്ട്. CITU സംഘടനാരൂപീകരണ കണ്‍വന്‍ഷനില്‍ നിന്ന് ആവേശം ഉള്‍ക്കൊണ്ട് ഏറ്റെടുത്ത സമരമാണ് ഹരിയാനയില്‍ വിജയം കണ്ടത്.

ഉത്തരേന്ത്യയിലെ അതിവിശാലമായ ഭൂപ്രദേശങ്ങളില്‍, ഇങ്ങനെ അവിടെവിടെയായി കുറെ ഇടതുപക്ഷനിറമുള്ള പോരാട്ടങ്ങള്‍ നടക്കുന്നുണ്ടെന്ന് പക്ഷേ ലോകം അറിയുന്നില്ല. സംഘടിതവും അസംഘടിതവുമായ വ്യവസായ മേഖലകളിലും, ഗ്രാമീണ കൃഷിയിടങ്ങളിലും, വന്‍കിടക്കാരുടെ പാടങ്ങളിലുമൊക്കെ ഈ പോരാട്ടങ്ങള്‍ മൊട്ടിമുളയ്ക്കുന്നുണ്ട്. പലപ്പോഴും കടുത്ത ചെറുത്തുനില്‍പ്പുകള്‍ എന്നു വിശേഷിപ്പിക്കാവുന്നവയാണ് ഈ സമരങ്ങള്‍.. പല സമരങ്ങളും ഇടതുപക്ഷനേതൃത്വത്തിലല്ല നടക്കുന്നതെങ്കിലും, അവരുടെ സാന്നിദ്ധ്യം ഉള്ളിടങ്ങളില്‍ ഈ പോരാട്ടങ്ങള്‍ സദ്ഫലങ്ങളുണ്ടാക്കി വിജയിക്കുന്നുണ്ടന്നെതാണ് എടുത്തുപറയേണ്ട കാര്യം. അത്തരം അവസരങ്ങളില്‍ രാഷ്ട്രീയ ശക്തിയായി മാറാനുള്ള വന്‍സാധ്യതയാണ് ഇടതുപക്ഷത്തിനുള്ളതെന്ന്, ഇതിനോടകം വിശദീകരിക്കപ്പെട്ടുവല്ലോ.. പോരാട്ടങ്ങളിലൂടെയേ ബദല്‍ രാഷ്ട്രീയം ഉയര്‍ന്നുവരുകയുള്ളൂ. പ്രതിരോധസമരങ്ങളെ പ്രത്യാക്രമണ സമരങ്ങളായി പരിവര്‍ത്തനപ്പെടുത്തുകയാണ് ഇടതു - തൊഴിലാളി സംഘടനകളുടെ മുന്നിലെ വെല്ലുവിളി സ്വാഭാവിക സമരങ്ങള്‍ക്ക് ബോധപൂര്‍വമുള്ള തുടര്‍ച്ചയും ഉയര്‍ച്ചയും പ്രദാനം ചെയ്യേണ്ടതുണ്ട്. മഹാഭൂരിപക്ഷവും ദുരിതപൂര്‍ണ്ണമായ അവസ്ഥയില്‍ ജീവിക്കുന്ന ഇന്ത്യയില്‍ കടുത്തചൂഷണത്തിന്റെ പ്രാകൃതവും, ആധുനികവുമായ ചങ്ങലകളെ അറുത്തെറിയുകയെന്ന കടമയാണ് ഇടതുപക്ഷത്തിനുള്ളത്. കര്‍ഷകരും തൊഴിലാളികളും അടക്കമുള്ള ജനസമൂഹങ്ങളുടെ അഖിലേന്ത്യാപോരാട്ടങ്ങള്‍ ശ്രദ്ധേയമായ അളവില്‍ ജനങ്ങളെ അണിനിരത്തുന്നതില്‍ വിജയിക്കുന്നുണ്ട്. സി.ഐ.ടി.യൂ; കിസാന്‍സഭ, അംഗന്‍വാടിവര്‍ക്കേഴ്സ് യൂണിയന്‍ എന്നിവയുടെ നേതൃത്വത്തില്‍ ഉത്തരേന്ത്യയില്‍ നടക്കുന്ന സമരങ്ങള്‍ വന്‍പിച്ച പ്രതികരണമുണ്ടാക്കുന്നതായാണ് അനുഭവം. ഉത്തരേന്ത്യയിലെ വൈവിധ്യങ്ങള്‍ക്കും വൈപുല്യങ്ങള്‍ക്കും അനുസരിച്ച് ഈ പ്രതിരോധങ്ങളെയും, നിലവിളികളേയും - വിമോചനപോരാട്ടങ്ങളായി വളര്‍ത്തിയെടുക്കുകയെന്ന ബൃഹത്തായ കടമ, ഇടതുപക്ഷത്തിനുണ്ട്.

*
A.R. സിന്ധു (സി.ഐ.ടി.യു. സെന്റര്‍, ന്യൂഡല്‍ഹി - അഖിലേന്ത്യാ, അംഗന്‍വാടിവര്‍ക്കേഴ്സ് യൂണിയന്‍ ജോ: സെക്രട്ടറിയാണ് )

എന്തുകൊണ്ട് ഇടതുപക്ഷം?

ഇന്ത്യന്‍ ജനാധിപത്യം തന്നെ ഒരു 'സാമൂഹ്യപരിവര്‍ത്തനത്തി'ന്റെ ഉല്‍പ്പന്നമാണ്

കുറച്ചു കാലമായി ഇന്ത്യയില്‍ സുപ്രധാനമായ ഒരു മാറ്റം സംഭവിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു. സഹസ്രാബ്ദങ്ങളായി തൊട്ടുകൂടായ്മയും തീണ്ടിക്കൂടായ്മയും നിലനില്‍ക്കുന്ന, ലോകത്തൊരിടത്തും കാണാത്ത അസാധാരണമായ തരത്തിലുള്ള അടിച്ചമര്‍ത്തല്‍ നിലനില്‍ക്കുന്ന, ഒരുതരം പൌരോഹിത്യ വാഴ്ചയുടെ സ്വഭാവമുള്ള സമൂഹമാണ് നമ്മുടേത്. തികച്ചും കാടത്തം നിറഞ്ഞ, തൊട്ടുകൂടായ്മയും കണ്ടു കൂടായ്മയുമൊക്കെ ഇരുപതാം നൂറ്റാണ്ടിന്റെ ആദ്യ ദശകങ്ങള്‍വരെ നിലനിന്നിരുന്നു എന്ന വസ്തുത, സഹസ്രാബ്ദങ്ങളായി നമ്മുടെ സമൂഹത്തില്‍ സ്ഥാപനവല്‍ക്കരിപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന അടിച്ചമര്‍ത്തലിന്റെ ദൃഷ്ടാന്തമാണ്. 1951 -52 കാലത്തു പോലും യാഥാര്‍ത്ഥ്യം ഇതായിരിക്കെ, നമുക്ക് സാര്‍വ്വത്രികമായ പ്രായപൂര്‍ത്തി വോട്ടവകാശമുണ്ടായി. നമുക്ക് നിയമപരമായ തുല്യത ഉറപ്പുവരുത്തുന്ന ഒരു ഭരണഘടനയുണ്ടായി. ഏതു തരത്തിലുള്ള സാമൂഹ്യ - രാഷ്ട്രീയ വിവേചനവും ശിക്ഷാര്‍ഹമായ കുറ്റമായി കണക്കാക്കപ്പെട്ടു. നിയമപരവും രാഷ്ട്രീയപരവുമായ സ്വാതന്ത്ര്യവും അവകാശവും അനുവദിക്കപ്പെടുന്ന ഒരു ആധുനികസമൂഹത്തിലേക്ക് നാം മാറിയത്, സ്ഥാപനവല്‍ക്കരിക്കപ്പെട്ട അസമത്വം നിലനിന്നിരുന്ന ഒരു സമൂഹത്തില്‍ നിന്നാണ് എന്നത്, ചരിത്രത്തില്‍ ഇതിനു മുന്‍പു കാണാന്‍ കഴിയാത്ത ജനാധിപത്യ വിപ്ളവമായി നിലകൊള്ളുന്നു. ഇത് ഇരുപതാം നൂറ്റാണ്ടിലെ ശ്രദ്ധേയമായ സാമൂഹ്യപരിവര്‍ത്തനമാണ്. ഈ പരിവര്‍ത്തനം നമ്മുടെ കണ്‍മുമ്പിലാണ് നടന്നതെങ്കിലും പലപ്പോഴും നാമതിന്റെ പ്രസക്തിയെക്കുറിച്ച് ബോധവാന്മാരാകാറില്ല. എന്നാല്‍, ലോകചരിത്രത്തിലൊരിടത്തും സമാനമായ ഒരു സാമൂഹ്യ മാറ്റം ഉണ്ടായതായി കാണാന്‍ കഴിയില്ല. അതുകൊണ്ടുതന്നെ, ഈ ജനാധിപത്യ വിപ്ളവത്തിന്റെ പ്രാധാന്യം നാം ഒരിക്കലും ചെറുതായി കാണേണ്ട കാര്യമില്ല.

എന്നാല്‍ ഈ വിപ്ളവം സംഭാവ്യമായത് ആരുടെയും ഔദാര്യം കൊണ്ടോ കാരുണ്യം കൊണ്ടോ അല്ല. ഒരു വ്യക്തിയുടെയും ജ്ഞാനോദയം കൊണ്ടുമല്ല. മറിച്ച്, 20-ാം നൂറ്റാണ്ടില്‍ ലോകമെമ്പാടും അലയടിച്ച ഫ്യൂഡല്‍ വിരുദ്ധ - കൊളോണിയല്‍ വിരുദ്ധ പോരാട്ടങ്ങളുടെ ഫലമായിട്ടായിരുന്നു. ഈ പോരാട്ടങ്ങള്‍ സുവിദിതമാണുതാനും. രാജ്യത്തെ വിവിധ ജനവിഭാഗങ്ങളെ ഈ കൊളോണിയല്‍ വിരുദ്ധ പോരാട്ടങ്ങളിലേക്ക് അണിചേര്‍ത്തു എന്നത് അതിന്റെ വിജയത്തിനാധാരമായ പ്രധാനപ്പെട്ട ഒരു കാര്യമാണ്. അവരെ അണിചേര്‍ത്തതാകട്ടെ, എല്ലാവര്‍ക്കും തുല്യത എന്ന അവിതര്‍ക്കിതമായ സാമൂഹ്യകരാറിന്റെ വ്യവസ്ഥയിന്മേലും. സമത്വം എന്ന മുദ്രാവാക്യം ഉണ്ടായിരുന്നില്ല എങ്കില്‍, കൊളോണിയല്‍ വിരുദ്ധ പോരാട്ടത്തിന്റെ ഔന്നത്യം വന്‍തോതില്‍ കുറയുമായിരുന്നു എന്ന കാര്യത്തില്‍ സംശയമൊന്നുമില്ല. എന്നാല്‍, ഞാന്‍ പറഞ്ഞു വരുന്നത്, രാഷ്ട്രീയ മുന്നേറ്റത്തെക്കുറിച്ചു മാത്രമല്ല. അതോടൊപ്പം തന്നെ ഒരു സാമൂഹ്യ മുന്നേറ്റവും ഉണ്ടായിരുന്നു എന്നാണ്. അവ രണ്ടും വ്യത്യസ്തങ്ങളായിരുന്നു എന്ന് ചില സന്ദര്‍ങ്ങളില്‍ തോന്നിയിരുന്നു. ഉദാഹരണത്തിന്, അംബേദ്കര്‍, ജ്യോതിറാവു ഫൂലേ, പെരിയാര്‍ തുടങ്ങിയവരുടെ പ്രസ്ഥാനങ്ങളൊക്കെ, വലിയ സാമൂഹ്യ മുന്നേറ്റങ്ങളായിരുന്നു. പലപ്പോഴും അവ കൊളോണിയല്‍ വിരുദ്ധ രാഷ്ട്രീയ പോരാട്ടങ്ങളില്‍ നിന്നും അകലം പാലിച്ചിരുന്നു. എന്നിരുന്നാലും ഈ രണ്ട് മുന്നേറ്റങ്ങളും അന്യോന്യം, വളരെയടുത്ത് ബന്ധപ്പെട്ടതായിരുന്നു. ഇരുപതാം നൂറ്റാണ്ടിനെ ശ്രദ്ധേയമാക്കിയ, നമ്മുടെ രാജ്യം മുന്‍പൊരിക്കലും ദര്‍ശിക്കാത്ത, ജനാധിപത്യ സാമൂഹ്യ പരിവര്‍ത്തനം, ഈ മുന്നേറ്റത്തിന്റെ ഭാഗമായിരുന്നു എന്നാണ് ഞാന്‍ പറഞ്ഞത്.

ആ മാറ്റത്തിന്റെ പിന്നിലെ ചാലകശക്തി ഇടതുപക്ഷമാണ്

ഇന്ത്യന്‍ ഇടതുപക്ഷം, തീര്‍ച്ചയായും ഈ മുന്നേറ്റത്തില്‍ പ്രധാന പങ്കാളികളായിരുന്നു. വാസ്തവത്തില്‍ ഈ പോരാട്ടങ്ങളുടെ അരങ്ങും പോര്‍ക്കളവും ഒക്കെ നിറഞ്ഞു നിന്നിരുന്നത് ഇടതുപക്ഷമായിരുന്നു. എ.കെ.ജിയുടെ നേതൃത്വത്തിലുള്ള ക്ഷേത്രപ്രവേശന സമരം, കോണ്‍ഗ്രസ്സിനകത്തെ സോഷ്യലിസ്റ് വിഭാഗത്തിന്റെയും പിന്നീട് കമ്മ്യൂണിസ്റ് പാര്‍ട്ടിയുടെയും രൂപീകരണം തുടങ്ങിയവ ഇരുപതാം നൂറ്റാണ്ടിലെ ഈ മുന്നേറ്റത്തിന്റെ ഭാഗമായിരുന്നു. ഈ ജനാധിപത്യ വിപ്ളവം, കേവലമായ ഒരു സംഭവം മാത്രമല്ല. അതൊരു വെല്ലുവിളി കൂടിയായിരുന്നു. കാരണം, പിന്നോട്ടടി സംഭവിക്കാതിരിക്കാന്‍ സാമൂഹ്യമാറ്റത്തെ മുന്നോട്ടു കൊണ്ടു പോകേണ്ടതുണ്ടായിരുന്നു. ഈ ജനാധിപത്യ വിപ്ളവത്തെ പിന്നോട്ടടിപ്പിക്കാന്‍ ശ്രമിക്കുന്ന ശക്തികള്‍ അതി ശക്തരാണ് എന്ന വസ്തുത തന്നെ, വിപ്ളവത്തെ മുന്നോട്ടുകൊണ്ടുപോകുന്നതിന്റെ പ്രാധാന്യം വര്‍ദ്ധിപ്പിക്കുന്നുണ്ട്. അതിനൊരിക്കലും നിശ്ചലമാകാന്‍ കഴിയില്ല. അതു കൊണ്ടുതന്നെ എല്ലാ കരുത്തോടെയും സ്ഥാപനവല്‍ക്കരിക്കപ്പെട്ട അസമത്വം പുനരാനയിക്കപ്പെടും. അടിച്ചമര്‍ത്തപ്പെട്ടവരും അസ്പൃശ്യരും പ്രാന്തവല്‍ക്കരിക്കപ്പെട്ടവരും തൊഴിലാളികളും നമ്മുടെ സമൂഹത്തില്‍ കൈവരിച്ച സാമൂഹ്യ-സാമ്പത്തിക ശാക്തീകരണം ദുര്‍ബ്ബലപ്പെടും. അതായത്, നാം വളര്‍ത്തിയെടുത്ത ജനാധിപത്യവിപ്ളവം ഒന്നുകില്‍ മുന്നോട്ടു പോവുകയോ അല്ലെങ്കില്‍ തികച്ചും പിന്നോട്ടടിക്കപ്പെടുകയോ ചെയ്യുന്ന ഒരു സ്ഥിതി വിശേഷമാണ് നമ്മള്‍ നേരിടുന്നതെന്നര്‍ത്ഥം.

ജനാധിപത്യമുന്നേറ്റത്തെ പിറകോട്ടുവലിക്കാന്‍ ശ്രമിക്കുന്ന ശക്തികളേതൊക്കെയെന്ന് നമുക്ക് നോക്കാം. തീര്‍ച്ചയായും ഇന്ത്യയിലെ ഭൂരിഭാഗം പ്രദേശങ്ങളിലും ഭൂപ്രഭുത്വം, ജാതിവ്യത്യാസം തുടങ്ങിയ പഴയ, ജീര്‍ണ്ണിച്ച സാമൂഹ്യ വ്യവസ്ഥ ഇന്നും തുടരുന്നുണ്ട്. കേരളത്തില്‍ നടപ്പിലാക്കിയതുപോലെ ഭൂപരിഷ്ക്കരണം മറ്റെങ്ങും നടപ്പാക്കിയിട്ടില്ല. ഇന്ത്യയിലെ ഗ്രാമങ്ങളില്‍, ഇന്നും, ഉയര്‍ന്ന ജാതിയുടെ - ഭൂപ്രഭുവര്‍ഗ്ഗത്തിന്റെ - സാമൂഹ്യ നിയന്ത്രണം അവസാനിച്ചിട്ടില്ല. പഴയ ജാതി മേല്‍ക്കോയ്മയും ഭൂപ്രഭുത്വവും തുടരുക തന്നെയാണ്. ജനാധിപത്യ വിപ്ളവത്തിനുള്ള വലിയ ഭീഷണിയായി, ഇന്ത്യയുടെ വലിയ പ്രദേശത്ത് ഇത് തുടരുകയാണ്. വാസ്തവത്തില്‍, ഭൂപരിഷ്കരണം നടപ്പാക്കപ്പെട്ടിട്ടുള്ള, പഴയകാല ഭൂപ്രഭുത്വം അവസാനിപ്പിക്കപ്പെട്ടിട്ടുള്ള, ഭൂമി കേന്ദ്രീകരണം വലിയ അളവില്‍ തകര്‍ക്കപ്പെട്ടിട്ടുള്ള കേരളത്തില്‍പോലും ജാതിമേധാവിത്വവും ജാതിവ്യത്യാസങ്ങളും ഇപ്പോഴും നിലനില്‍ക്കുന്നുണ്ട്. ഭൂപരിഷ്ക്കരണം നടപ്പാക്കിയതു മൂലം വലിയ തോതില്‍ അവസാനിപ്പിക്കപ്പെട്ട അസമത്വം, സ്ഥാപനവല്‍ക്കരിക്കപ്പെട്ട രീതിയിലല്ലെങ്കിലും, ഇപ്പോഴും ഇവിടുത്തെ സാമൂഹ്യവ്യവസ്ഥയില്‍ നിലനില്‍ക്കുന്നുണ്ട്. അതായത്, ജനാധിപത്യത്തെ പിന്നോട്ടടിപ്പിക്കാന്‍ ശ്രമിക്കുന്ന എല്ലാ പഴയ ശക്തികള്‍ക്കുമൊപ്പം ഒരു പുതിയ ശക്തികൂടി ഇപ്പോള്‍ രംഗത്തുവന്നിരിക്കുന്നു. വര്‍ത്തമാനകാല പരിതസ്ഥിതിയുടെ പ്രാധാന്യവും അതു തന്നെയാണ്.

ചരിത്രപരമായി, ലോകത്താകെ പഴയ വ്യവസ്ഥകള്‍ തകര്‍ത്തെറിയുന്നതില്‍, ബൂര്‍ഷ്വാസി വളരെ പ്രധാനപ്പെട്ട പങ്കുവഹിച്ചിട്ടുണ്ട്. ഫ്രഞ്ച് വിപ്ളവം ചെയ്തത് അതാണ്. അവിടെ ബൂര്‍ഷ്വാസി, ഭൂപ്രഭുക്കളുടെ അധികാരം തകര്‍ക്കുകയായിരുന്നു. അത് പഴയ വ്യവസ്ഥയെ തകര്‍ത്തു. പഴയ പൌരോഹിത്യവും ഫ്യൂഡല്‍ വ്യവസ്ഥയും തകര്‍ന്നതിനുശേഷം പുതിയ ഒരു ബൂര്‍ഷ്വാ സമൂഹം ഉയര്‍ന്നുവന്നു. അതിന്, അവിതര്‍ക്കിതമായും അടിച്ചമര്‍ത്തലിന്റെ സ്വഭാവമുണ്ടായിരുന്നു എങ്കിലും, ഒരു പരിധിവരെ, നിയമപരമായ തുല്യത അത് ഉറപ്പുവരുത്തി. എന്നാല്‍, ഇന്ത്യയില്‍ നമ്മള്‍ കാണുന്നതെന്താണ്? ഇന്ത്യന്‍ സ്വാതന്ത്ര്യസമരത്തിലും കൊളോണിയല്‍ വിരുദ്ധ പോരാട്ടത്തിലും ജനാധിപത്യവിപ്ളവം മുന്നോട്ടുകൊണ്ടുപോകുന്നതിലും വലിയ പങ്കുവഹിച്ച ബൂര്‍ഷ്വാസി, ഇന്ന് തികച്ചും വ്യത്യസ്തമായ ജോലിയാണ് നിര്‍വഹിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നത്.

ഇന്ത്യന്‍ ബൂര്‍ഷ്വാസി സന്ധി ചെയ്യാനാണ് താല്‍പ്പര്യം കാണിച്ചത്

സ്വാതന്ത്ര്യാനന്തര കാലഘട്ടത്തിലെ ആദ്യനാളുകളില്‍ തന്നെ, ഇന്ത്യന്‍ ബൂര്‍ഷ്വാസി, ഭൂപ്രഭുത്വവുമായി സന്ധിചെയ്തു. ഭൂപരിഷ്ക്കരണം നടപ്പാക്കപ്പെട്ടില്ല. ഭൂമി കേന്ദ്രീകരണം അതേപടി നിലനിന്നു. മാത്രവുമല്ല, സാമ്രാജ്യത്വവുമായും അവര്‍ സന്ധിചെയ്തു. നവലിബറല്‍ പരിഷ്ക്കാരങ്ങള്‍ക്കു കീഴില്‍ ഇത് കൂടുതല്‍ ശക്തിപ്പെടുകയും സാമ്രാജ്യത്വവുമായി കൂടുതല്‍ ഉദ്ഗ്രഥിക്കപ്പെടുകയും ചെയ്തു. അമേരിക്കയുമായും ഇസ്രായേലുമായും തന്ത്രപരമായ സഖ്യം സ്ഥാപിക്കുന്നതില്‍ വരെ ഇത് എത്തി നില്‍ക്കുന്നു. ഭൂപ്രഭുത്വത്തിനും കോളനിവല്‍ക്കരണത്തിനും സാമ്രാജ്യത്വത്തിനും എതിരെയുള്ള ജനകീയ പോരാട്ടത്തിന്റെ ഭാഗമായിരുന്നു മുന്‍പ് ബൂര്‍ഷ്വാസി എങ്കില്‍, ഇന്ന് അവര്‍ തികച്ചും മലക്കം മറിഞ്ഞിരിക്കുന്നു. ഇന്ന് അവര്‍ സാമ്രാജ്യത്വവുമായും, പ്രത്യേകിച്ച് അമേരിക്കന്‍ സാമ്രാജ്യത്വവുമായും, അന്താരാഷ്ട്ര ധനമൂലധനവുമായും കൂടുതല്‍ ഇഴുകി ചേര്‍ന്നിരിക്കുന്നു. ഇതിന്റെ ഫലമായി, ഇന്ത്യന്‍ സമൂഹത്തില്‍ ഇന്ന് വലിയ ഒരു വിടവ് ദൃശ്യമാണ്. ഇതിന്റെ ഒരു ഭാഗത്ത്, സാധാരണ ജനങ്ങളും മറുഭാഗത്ത് ബൂര്‍ഷ്വാസിയും അതിന്റെ സാമ്പത്തിക താല്പര്യങ്ങളുമാണ്.

നവലിബറലിസം ദാരിദ്ര്യം തീവ്രമാക്കുന്നതെങ്ങനെ...?

ഇന്ത്യന്‍ സമൂഹത്തില്‍ ഈ വിടവ് പ്രകടമാകുന്നത് വലിയ സാമ്പത്തിക അന്തരങ്ങളിലൂടെയാണ്. നൂറുകണക്കിന് കാര്യങ്ങളില്‍, ഇന്ത്യയിലെ ജനങ്ങളും ബൂര്‍ഷ്വാസിയും തമ്മിലുള്ള ഈ വിടവ്, നമ്മുടെ കണ്‍മുന്നില്‍ തെളിയുന്നുണ്ട്. ഇന്നുരാവിലെ, ടെലിവിഷനില്‍, ഞാന്‍ ഒരു പരസ്യം ശ്രദ്ധിക്കുകയുണ്ടായി. എയ്റോബിക്സ് ക്ളാസ്സില്‍ പരിശീലക പ്രധാനവാര്‍ത്തകള്‍, പഠിതാക്കളെ അറിയിക്കുകയാണ്. മിസ് ഇന്ത്യ മിസ്‌വേള്‍ഡായി, സെന്‍സെക്സ് കുതിച്ചുകയറി, ഇന്ത്യ സാറ്റലൈറ്റ് വിക്ഷേപിച്ചു എന്നിങ്ങനെ. സാധാരണ ജനങ്ങളുടെ ജീവിതവുമായി യാതൊരു ബന്ധവുമില്ലാത്ത കാര്യങ്ങളാണ്, മാധ്യമങ്ങളുടെയും ബൂര്‍ഷ്വാസിയുടെയും ദൃഷ്ടിയില്‍ ഏറ്റവും പ്രധാനവാര്‍ത്ത. വാസ്തവത്തില്‍, ഇന്ത്യന്‍ ബൂര്‍ഷ്വാസിയുടെയും ഇന്ത്യയിലെ ജനങ്ങളുടെയും മുന്‍ഗണനകളിലും അഭിപ്രായങ്ങളിലും ഉയര്‍ന്നുവന്നിട്ടുള്ള വലിയ വ്യത്യാസത്തിന്റെ പ്രതീകമായി ഇതിനെ നമുക്ക് കാണാവുന്നതാണ്. ഇന്ത്യന്‍ സമൂഹത്തില്‍ ഉടലെടുത്തിട്ടുള്ള ഈ പിളര്‍പ്പ് വളരെ വലുതും പ്രകടവുമാണ്.
ഈ കാലത്തുതന്നെയാണ്, നിത്യേനയെന്നോണം, രാജ്യത്തുണ്ടായിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്ന 'വളര്‍ച്ച'യെക്കുറിച്ച്, വലിയ പ്രഖ്യാപനങ്ങളുണ്ടാവുന്നത്. വാസ്തവത്തില്‍, പ്രധാനമന്ത്രിയോ ധനകാര്യമന്ത്രിയോ അവരുടെ ഉപദേശകരോ, ആസൂത്രണ കമ്മീഷന്‍ ഡെപ്യൂട്ടിചെയര്‍മാനോ, 9-10% വളര്‍ച്ചയെക്കുറിച്ച് സംസാരിക്കാത്ത ഒരു ദിവസവും കടന്നു പോകുന്നില്ല. എന്നാല്‍, മഹത്തായ ഈ വളര്‍ച്ച ആഘോഷിപ്പിക്കപ്പെടുന്ന സന്ദര്‍ഭത്തില്‍ തന്നെ, സമകാലീന ഇന്ത്യയുടെ വലിയവിഭാഗം ജനതയുടെ ജീവിത നിലവാരം അങ്ങേയറ്റം വഷളായിക്കൊണ്ടിരിക്കുകയാണ്. അങ്ങേയറ്റം എന്നത് ഞാന്‍ അടിവരയിട്ടു പറയുന്നു.

രാജ്യത്തെ ജനങ്ങുടെ ജീവിതനിലവാരത്തിന്റെ ഏറ്റവും പൊതുവായ സൂചികയായി കണക്കാക്കപ്പെടുന്നത്, അവര്‍ക്ക് ലഭ്യമാകുന്ന ഭക്ഷ്യധാന്യത്തിന്റെ അളവാണ്. പ്രതിശീര്‍ഷ യഥാര്‍ത്ഥ വരുമാനവും പ്രതിശീര്‍ഷ ധാന്യ ഉപഭോഗവും വളരെ അടുത്ത് ബന്ധപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന രണ്ടു കാര്യങ്ങളാണ്. അതുകൊണ്ടുതന്നെ, പ്രതിശീര്‍ഷധാന്യ ഉപഭോഗം വളരെ പ്രധാനപ്പെട്ട ഒരു സൂചികയാണ്. കോളനിവല്‍ക്കരണകാലത്ത്, പ്രതിശീര്‍ഷ ധാന്യ ഉപഭോഗം വളരെ കുറഞ്ഞിരുന്നു. യുദ്ധാവസാനത്തോടെ അത് 150 കിലോഗ്രാമില്‍ താഴെയായി. വിഭജനത്തോടെ അത് വീണ്ടും കുറഞ്ഞു. സ്വാതന്ത്ര്യലബ്ധിയുടെ സമയത്ത് അത് 136 കിലോഗ്രാമായി കുറഞ്ഞു. എന്നാല്‍, സ്വാതന്ത്യാനന്തര കാലഘട്ടത്തില്‍, ഗവണ്‍മെന്റിന്റെ വലിയ ഇടപെടലിന്റെ ഫലമായി ആളോഹരി ഭക്ഷ്യധാന്യ ഉപഭോഗം ഉയര്‍ന്നു. 1980കളോടെ അത് 180 കിലോഗ്രാമിലെത്തി. എന്നാല്‍, നവലിബറല്‍ പരിഷ്ക്കാരങ്ങളുടെ കടന്നുവരവോടെ ഈ നിരക്ക് മുരടിക്കുകയും തൊണ്ണൂറുകളുടെ അവസാനപാദത്തില്‍, വന്‍തോതില്‍ ഇടിയുകയും ചെയ്തു. 2008ലെ കണക്കനുസരിച്ച്, ഇന്ത്യയിലെ പ്രതിശീര്‍ഷധാന്യ ഉപഭോഗനിരക്ക്, 1953നു ശേഷമുള്ള ഏറ്റവും കുറഞ്ഞ നിരക്കാണ്. മറ്റൊരുവിധത്തില്‍ പറഞ്ഞാല്‍, 1953നു ശേഷം ധാന്യ ഉപഭോഗം ഉയരുകയും പിന്നീട് കുറയുകയും ചെയ്യുന്നു എന്നര്‍ത്ഥം. ബഹുഭൂരിപക്ഷം ഇന്ത്യക്കാരും ദരിദ്രവല്‍ക്കരിക്കപ്പെട്ടുകൊണ്ടിരിക്കയാണ് എന്നാണ്, ഭക്ഷ്യധാന്യ ഉപഭോഗത്തിലെ തകര്‍ച്ച സൂചിപ്പിക്കുന്നത്. ഇത്, എത്രത്തോളമുണ്ടെന്ന് മറ്റുചില ഉദാഹരണങ്ങള്‍ വച്ച് നമുക്ക് പരിശോധിക്കാം.

നീണ്ട കാലമായി നമ്മുടെ രാജ്യത്തെ ആസൂത്രണ കമ്മീഷന്‍, ദാരിദ്ര്യത്തെ നിര്‍വ്വചിച്ചത്, ഗ്രാമങ്ങളില്‍, പ്രതിദിനം 2400 കലോറിയില്‍ താഴെ ലഭ്യമാകുന്നവരെന്നും നഗരങ്ങളില്‍ 2100 കലോറിയില്‍ താഴെ ലഭിക്കുന്നവരെന്നുമാണ്. അതനുസരിച്ച്, 1994 -95ല്‍ പ്രതിദിനം 2400 കലോറിയില്‍ കുറവ് ലഭ്യമായിരുന്നവര്‍ 74.5% ആയിരുന്നു. ഇതിനര്‍ത്ഥം, ആസൂത്രണ കമ്മീഷന്‍ നിശ്ചയിച്ച മാനദണ്ഡമനുസരിച്ചു തന്നെ, ഇന്ത്യന്‍ ജനതയില്‍ 74.5% പേര്‍ ദരിദ്രരാണെന്നാണ്. ഒരു ദശകത്തിനുശേഷം, 2003-04ല്‍ ഇത് 87 ശതമാനമായി വര്‍ദ്ധിച്ചു. നഗരങ്ങളിലാവട്ടെ ഈ രണ്ടു കാലയളവിലേക്കുള്ള നിരക്ക് യഥാക്രമം 57 ശതമാനവും 64 ശതമാനവുമായിരുന്നു. അപ്പോള്‍ ഇന്ത്യന്‍ ഗ്രാമങ്ങളിലെ മഹാഭൂരിപക്ഷം ജനങ്ങളും, നഗരങ്ങളിലെയും ഭൂരിപക്ഷം ജനങ്ങളും ദരിദ്രരാണ് എന്നര്‍ത്ഥം. ഈ മാനദണ്ഡം വളരെ ഉയര്‍ന്നതാണ് എന്ന വാദമുയര്‍ത്തിയേക്കാം. എങ്കില്‍ തന്നെയും ദരിദ്രവല്‍ക്കരിക്കപ്പെടുന്നവരുടെ എണ്ണം, ദിനംപ്രതി, ഈ പ്രത്യേക ദശകങ്ങളില്‍ കൂടിക്കൊണ്ടേയിരിക്കുകയാണ്. അതുകൊണ്ട്, നമ്മള്‍ ഉയര്‍ന്ന വളര്‍ച്ചാ നിരക്ക് ആഘോഷിക്കുന്ന അതേ കാലയളവില്‍തന്നെ വലിയതോതില്‍, തികഞ്ഞ ദരിദ്രവല്‍ക്കരണം നടന്നുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു എന്ന യാഥാര്‍ത്ഥ്യം നിലനില്‍ക്കുന്നു.

പ്രാകൃത മൂലധന സമാഹരണവും, കടുത്ത ചൂഷണവുമാണതിന്റെ മുഖമുദ്ര

ഇതെന്തുകൊണ്ടാണ് സംഭവിക്കുന്നത് ? അതിനുകാരണം, നമ്മള്‍ ഇന്നുകാണുന്ന വളര്‍ച്ച എന്ന പ്രിക്രിയ, ബഹുഭൂരിപക്ഷം ജനങ്ങളുടെയും വരുമാനത്തില്‍ വലിയ ഇടിവുണ്ടാക്കുന്നു എന്നതാണ്. അല്ലെങ്കില്‍, മാര്‍ക്സ് ചൂണ്ടിക്കാട്ടിയ, പ്രാകൃത മൂലധനസഞ്ചയം നടക്കുന്നതിന്റെ ഫലമായി, കര്‍ഷകര്‍ അവരുടെ ഭൂമിയില്‍ നിന്ന് ആട്ടിയോടിക്കപ്പെടുന്നു. വ്യാപാരികളെ നിഷ്കാസിതരാക്കിക്കൊണ്ട് കോര്‍പറേറ്റകളുടെയും ബഹുരാഷ്ട്രകുത്തകകളുടെയും ചില്ലറവ്യാപാരശാലകള്‍ വരുന്നു. ചെറുകിട ഉല്പാദകരുടെ ഉല്പാദനച്ചെലവ് വന്‍ തോതില്‍ വര്‍ദ്ധിക്കുകയും അതിന് ആനുപാതികമായ വില്പന വില ലഭിക്കാതെയും വരുന്നു. ഇത് അവരുടെ വരുമാനത്തില്‍ വലിയ കുറവുണ്ടാക്കുന്നു. കര്‍ഷകര്‍, തൊഴിലാളികള്‍, കൈവേലക്കാര്‍, മത്സ്യത്തൊഴിലാളികള്‍, ചെറുകിട ഉല്പാദകര്‍ തുടങ്ങി നിരവധി ജനവിഭാഗങ്ങളുടെ വരുമാനത്തില്‍ ഇടുവുണ്ടാകുന്നു എന്നത് നവലിബറല്‍ നയങ്ങളുടെ അനിവാര്യമായ ഫലമാണ്. എന്തുകൊണ്ടത് അനിവാര്യമാകുന്നു? കാരണം, മുതലാളിത്തം, സമ്പത്ത് കുന്നു കൂടുന്നത് ഈ ജനവിഭാഗങ്ങളില്‍ നിന്നാണ്.

മുതലാളിത്തം സമ്പത്ത് കുന്നുകൂട്ടുന്നത് ജനങ്ങളില്‍ നിന്നാണ്

തൊഴിലാളികളെയും അദ്ധ്വാനിക്കുന്നവരെയും നിഷ്‌കാസിതരാക്കി സമ്പത്ത് കുന്നുകൂട്ടുക എന്നത് മുതലാളിത്തത്തിന്റെ സഹജമായ സ്വഭാവമാണ്. ചരിത്രത്തിലുടനീളം അതു സംഭവിച്ചിട്ടുണ്ട്. ചെറുകിട ഉല്പാദകരുടെ പക്കലുള്ള ഉല്പാദനോപാധികള്‍ കൈയ്യടക്കുന്നതും മൂലധനത്തിന് താല്പര്യമുള്ള കാര്യമാണ്. സ്വാതന്ത്ര്യാനന്തര കാലഘട്ടത്തില്‍, ഒരുപരിധിവരെ, ഇത് നിയന്ത്രിച്ചു നിര്‍ത്തിയിരുന്നു. രാജ്യത്തെ കര്‍ഷകനെ സംരക്ഷിച്ചിരുന്നു. അതിനു കാരണം സ്വാതന്ത്ര്യ സമരത്തിന്റെ ഒസ്യത്താണ്. 1930കളിലെ മാന്ദ്യത്തിന്റെ കാലത്ത് കര്‍ഷകര്‍ കടുത്ത ദുരിതമനുഭവിച്ചു. തല്‍ഫലമായി അവര്‍ വലിയ സംഖ്യയില്‍ സ്വാതന്ത്ര്യ സമരത്തില്‍ പങ്കുചേര്‍ന്നു. സ്വാതന്ത്ര്യം അവര്‍ക്ക് വലിയ നേട്ടങ്ങള്‍ ഉണ്ടാക്കാന്‍ പോകുന്നുവെന്നും നല്ല നാളെകള്‍ അവരെ കാത്തിരിക്കുന്നു എന്നതുമായിരുന്നു അതിനുള്ള ഉപാധി. തീര്‍ച്ചയായും, ലോക കമ്പോളത്തിലെ ചില വ്യതിയാനങ്ങളില്‍ നിന്നും അവരെ സംരക്ഷിക്കുമെന്നും അവര്‍ക്ക് ഭരണകൂടത്തിന്റെ പിന്തുണ ഉണ്ടായിരിക്കുമെന്നും സ്വാതന്ത്ര്യം വാഗ്ദാനം നല്‍കിയിരിക്കുന്നു.

അതിന്റെ ഭാഗമായി, ഭരണകൂടം നല്‍കിയിരുന്ന നിരവധി സേവനങ്ങളുണ്ട്. 22 വിളകള്‍ക്ക് കര്‍ഷകര്‍ക്ക് നല്‍കിയ ഉയര്‍ന്ന സംഭരണവില, കാര്‍ഷിക സബ്സിഡികള്‍, ബാങ്ക് ദേശസാല്‍ക്കരണത്തിന്റെ ഭാഗമായി വന്ന കാര്‍ഷിക വായ്പകള്‍, ജലസേചനം, വൈദ്യുതി സബ്സിഡി തുടങ്ങി നിരവധി നടപടികള്‍. അതേ പോലെതന്നെ, ടെക്സ്റൈല്‍ മേഖലയില്‍ മൂലധന ശക്തികള്‍ക്ക് കല്പിച്ചിരുന്ന വിലക്ക്, സുഗന്ധവിള കര്‍ഷകരെ സംരക്ഷിക്കുന്നതിനായുള്ള ടീ ബോര്‍ഡ്, കോഫി ബോര്‍ഡ്, ഏലം ബോര്‍ഡ്, റബര്‍ ബോര്‍ഡ് തുടങ്ങിയ സംവിധാനങ്ങളൊക്കെയും, കര്‍ഷകരെ സഹായിക്കാനും സംരക്ഷിക്കാനും ഉള്ളതായിരുന്നു. ചുരുക്കത്തില്‍, സ്വാതന്ത്യാനന്തര കാലത്ത്, കര്‍ഷകരെയും ചെറുകിട ഉല്പാദകരെയും സഹായിക്കുന്നതിനും അവരെ നിഷ്ക്കാസിതരാക്കുന്ന തരത്തിലുള്ള മൂലധനത്തിന്റെ കടന്നുകയറ്റം തടയുന്നതിനുമുള്ള എല്ലാ നടപടികളും ഭരണകൂടം കൈകൊണ്ടു.

ഭരണകൂടം സാമൂഹിക കടമകള്‍ ഉപേക്ഷിക്കുന്നു

നവലിബറലിസത്തിലാവട്ടെ, ഭരണകൂടം ഈ നടപടിയില്‍ നിന്നു പിന്മാറുകയാണ്. വിവധ ബോര്‍ഡുകളൊക്കെ ഏതാണ്ട് അടച്ചുപൂട്ടിക്കഴിഞ്ഞു. പ്രണബ് മുഖര്‍ജിയുടെ ബജറ്റ് പ്രകാരം, ക്യാഷ്സബ്സിഡി നല്‍കിക്കൊണ്ട്, പൊതുവിതരണ സമ്പ്രദായം നിര്‍ത്തലാക്കുകയാണ്. അതാണവരുടെ ലക്ഷ്യം. എന്തായാലും, ധാന്യസംഭരണം ഭരണകൂടം നിര്‍ത്തലാക്കുകയാണ്. അത് നവലിബറലിസത്തിന്റെ അജണ്ടയാണ്. ബഹുരാഷ്ട്ര കുത്തകകളും വിത്തുകമ്പനികളും കര്‍ഷകരിൽ നിന്ന് നേരിട്ടു വിളകള്‍ ശേഖരിക്കുകയാണ്. എന്നാല്‍, ലോക കമ്പോളത്തില്‍ ധാന്യങ്ങളുടെ വില വന്‍തോതില്‍ വര്‍ദ്ധിക്കുമ്പോഴും അതുമായി ഒരു തരത്തിലും താരതമ്യം ചെയ്യാന്‍ കഴിയാത്തത്ര തുച്ഛമായ വിലയാണ് കര്‍ഷകര്‍ക്ക് ലഭിക്കുന്നത്. സബ്സിഡികള്‍ പിന്‍വലിച്ചതിന്റെ ഫലമായി ഉല്പാദനച്ചെലവ് കൂടുകയാണ്. ചെലവ് താങ്ങാന്‍ കഴിയാത്തതുമൂലം, രണ്ടു ലക്ഷത്തിലധികം കര്‍ഷകര്‍, കഴിഞ്ഞ പത്തുവര്‍ഷം കൊണ്ട് ആത്മഹത്യ ചെയ്തു. ഇവിടെ, കൃഷിയും ചെറുകിട ഉല്പാദനവും വലിയ ആക്രമണത്തിനിരയാകുകയാണ്.

ഇന്ത്യയിലിപ്പോള്‍ പ്രാകൃത മൂലധന സഞ്ചയത്തിന്റെ അതിശക്തമായ പ്രക്രിയ നടന്നുകൊണ്ടിരിക്കുകയാണ്. പൊതു ആരോഗ്യസംവിധാനത്തിന്റെ പിന്മാറ്റവും ആരോഗ്യ - വിദ്യാഭ്യാസ മേഖലകളുടെ സ്വകാര്യവല്‍ക്കരണവും മുഴുവന്‍ ജനങ്ങളിലും അമിതഭാരം അടിച്ചേല്പിക്കുകയാണ്. ഒരു ചെറുകിട കര്‍ഷകന്റെ പിതാവ് ഹൃദ്രോഗ ബാധയുണ്ടായാല്‍ സര്‍ക്കാര്‍ ആശുപത്രിയില്‍ ചികിത്സിക്കാന്‍ സംവിധാനമില്ല. കാരണം അത് നിര്‍ത്തലാക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. അതിനര്‍ത്ഥം അയാള്‍ സ്വകാര്യ ആശുപത്രിയെ സമീപിക്കുക എന്നതാണ്. അതിനായി അയാള്‍ പണം കടം വാങ്ങുന്നു. കടംവാങ്ങിയ തുക തിരികെ നല്‍കാന്‍ നിവൃത്തിയില്ലാതെ വരുന്ന കര്‍ഷകന്‍ ആത്മഹത്യചെയ്യാന്‍ നിര്‍ബ്ബന്ധിതനാകുന്നു. ഇത്തരത്തില്‍, ചെറുകിട ഉല്പാദകരെ ആക്രമിക്കുന്ന നയങ്ങള്‍, മൂലധന സഞ്ചയത്തിന് വഴിയൊരുക്കുന്നു. അതാണ് നാമിപ്പോള്‍ കണ്ടുകൊണ്ടിരുക്കുന്നത്.

നവലിബറല്‍ വളര്‍ച്ച തൊഴില്‍ രഹിത വളര്‍ച്ചയാണ്

ചരിത്രപരമായി, ഇങ്ങിനെ തന്നെയാണ് സംഭവിച്ചിട്ടുള്ളത് എന്നുവേണമെങ്കില്‍ വാദിക്കാം. അതില്‍ വിഷമിക്കാനെന്തിരിക്കുന്നു എന്നും ചോദിക്കാം. മൂലധന സഞ്ചയ പ്രക്രിയയുടെ ഇരകളായി മാറുന്നവരെ വേണമെങ്കില്‍ സംഘടിത മേഖലയിലെ ഉല്പാദനതൊഴിലാളികളാക്കിമാറ്റി, അവരെ തൊഴിലാളിവര്‍ഗ്ഗത്തിലേക്ക് ചേര്‍ക്കാമല്ലോ, അത് ചരിത്രപരമായ പ്രക്രിയയാണ് എന്നും പറയാം. എന്നാല്‍ സംഭവിക്കുന്നത് അതല്ലല്ലോ. 8-10% വളര്‍ച്ചാ നിരക്ക് എന്ന് എല്ലാവരും വിശേഷിപ്പിക്കുന്നത്, വാസ്തവത്തില്‍, തൊഴില്‍ രഹിതവളര്‍ച്ചയാണ്. അപ്പോള്‍, വലിയ അളവില്‍, ജനങ്ങളുടെ വരുമാനത്തില്‍ കുറവുണ്ടാവുകയോ അവര്‍ തൊഴില്‍ നഷ്ടപ്പെട്ട്, തൊഴില്‍ രഹിതസേനയില്‍ ചേര്‍ക്കപ്പെടുകയോ ആണ് സംഭവിക്കുന്നത്. തല്‍ഫലമായി അവര്‍ ദരിദ്രവല്‍ക്കരിക്കപ്പെടുന്നു. ഈ തൊഴില്‍ രഹിത സേന വളരുന്നതു കൊണ്ടുതന്നെ, സംഘടിത തൊഴിലാളി വര്‍ഗത്തിന്റെ വിലപേശല്‍ ശേഷി കുറയുന്നു. ട്രേഡ് യൂണിയനുകള്‍ ദുര്‍ബ്ബലപ്പെടുന്നു. തൊഴിലാളികളുടെ സ്ഥിതി കൂടുതല്‍ വഷളാകുന്നു. കര്‍ഷകരുടെ സ്ഥിതി വഷളാകുന്നു. ചെറുകിട ഉല്പാദകരുടെ സ്ഥിതി വഷളാകുന്നു. കര്‍ഷകതൊഴിലാളികളുടെ സ്ഥിതി വഷളാകുന്നു. ഇത് സംഭവിക്കുന്നത്, ഇന്ത്യ 8-10% വളര്‍ച്ച രേഖപ്പെടുത്തുമ്പോഴാണെന്നോര്‍ക്കണം. അതേസമയം നെടുകെ വിഭജിക്കപ്പെട്ട ഈ സമൂഹത്തില്‍, അതി സമ്പന്നമാകുന്നത് ഒരു ചെറിയ ന്യൂനപക്ഷമാണ്. അവര്‍, ആഗോള പൌരന്മാരാണ്. അവരാണ്, ഞാന്‍ മുന്‍പു പറഞ്ഞ, മിസ് ഇന്ത്യാ മിസ് വേള്‍ഡായി എന്നും സെന്‍സെക്സ് വളര്‍ന്നു എന്നുമൊക്കെ പരസ്യപ്പെടുത്തുന്നത്. എന്നാല്‍, മഹാഭൂരിപക്ഷം വരുന്ന യഥാര്‍ത്ഥ ഇന്ത്യ, കൂടുതല്‍ കൂടുതല്‍ മോശമായിക്കൊണ്ടിരിക്കുകയാണ്.

ജനാധിപത്യ വ്യവസ്ഥയേ തന്നെ അവര്‍ അട്ടിമറിക്കുന്നു

ജനാധിപത്യ രാഷ്ട്രീയ സ്ഥാപനങ്ങളുമായി എങ്ങിനെയാണ് ഈ വ്യവസ്ഥ പൊരുത്തപ്പെടുക? തീര്‍ച്ചയായും പൊരുത്തപ്പെടില്ല. ആഴത്തിലുള്ള വിഭജനങ്ങള്‍ ഒരു സമൂഹത്തില്‍ സംഭവിക്കുന്നു എങ്കില്‍, ജനാധിപത്യ രാഷ്ട്രീയ സ്ഥാപനങ്ങളുടെ നിലനില്പുമായി അതെങ്ങനെ പൊരുത്തപ്പെടും? ഒരര്‍ത്ഥത്തില്‍, ഈ ആഴമേറിയ വിടവ്, നൈതികമായി, ജനാധിപത്യ വിരുദ്ധമാണ്. അത്, ജനാധിപത്യത്തിന്റെ നിലനില്പ് തന്നെ ബുദ്ധിമുട്ടേറിയതാക്കുന്നു. ആയതിനാല്‍, ഈ ജനാധിപത്യം, കേവലം, നാട്യമായി മാറുന്നുവെന്നുറപ്പു വരുത്താന്‍, പുതിയ പല രീതികളും ആവിഷ്ക്കരിക്കുകയും വികസിപ്പിക്കുകയും ചെയ്യേണ്ടതുണ്ട്. ഈ 'ജനാധിപത്യം,' അസമത്വം വിതയ്ക്കുന്ന വളര്‍ച്ചയെ തടസ്സപ്പെടുത്തുന്നില്ല എന്നുറപ്പു വരുത്തേണ്ടതുണ്ട്. അതിനെന്താണ് ചെയ്ക? ഞാനാദ്യം പറഞ്ഞുവച്ച, ജനാധിപത്യവിപ്ളവ പ്രക്രിയയുടെ പിന്മടക്കവും ജനങ്ങളുടെ അശാക്തീകരണവും തന്നെയാണതിന്റെ വഴി! തുടക്കത്തിലേ പറഞ്ഞതുപോലെ, ജനാധിപത്യവിപ്ളവത്തിന്റെ അതിശക്തമായ മുന്നേറ്റം ഇരുപതാം നൂറ്റാണ്ട് ദര്‍ശിച്ചിട്ടുണ്ട്. എന്നാല്‍, ഇപ്പോള്‍ നമ്മള്‍ കാണുന്നത്, നവലിബറലിസത്തിന്‍ കീഴില്‍, പല വഴികളിലൂടെയുള്ള, ഈ ജനാധിപത്യ വിപ്ളവത്തിന്റെ പിന്മാറ്റമാണ്.
എന്തൊക്കെയാണീ വഴികള്‍ എന്നു നമുക്ക് നോക്കാം.

ഒന്നുകില്‍ നവലിബറലിസം അല്ലെങ്കില്‍ വര്‍ഗ്ഗീയ ഫാസിസം!!

നമ്മുടെ ജനാധിപത്യവിപ്ളവത്തിന്റെ മുഖമുദ്ര, അതിന്റെ കൊളോണിയല്‍ വിരുദ്ധ പോരാട്ടമായിരുന്നു. ഒരു ബാഹ്യശക്തിയുടെയും ഇടപെടലില്ലാതെ, ഇന്ത്യന്‍ ജനതയുടെ ഭാഗധേയം, അവര്‍തന്നെ നിര്‍ണ്ണയിച്ച, വിപ്ളവകരമായ പ്രക്രിയയായിരുന്നു അത്. എന്നാല്‍ ഇന്ന്, ഇന്ത്യന്‍ ഭരണകൂടം, അമേരിക്കന്‍ സാമ്രാജ്യത്വവുമായി ഒത്തുതീര്‍പ്പിലെത്തുന്നു എന്നതു തന്നെ, ഈ ജനാധിപത്യ വിപ്ളവത്തിന്റെ പിന്നോട്ടടിയാണ് കാണിക്കുന്നത്. ഇതു മാത്രമല്ല, മറ്റു പല വഴികളിലൂടെയും ഈ പിന്മാറ്റം നടക്കുന്നുണ്ട്.

വര്‍ഗീയ ഫാസിസത്തിന്റെ ഉയര്‍ച്ചയാണ് മറ്റൊന്ന്. പോളിഷ് സാമ്പത്തിക ശാസ്ത്രജ്ഞന്‍ മിഖായേല്‍ കലെസ്കി, ഒരിക്കല്‍ പറഞ്ഞത്, നമ്മുടെ കാലത്തെ ഫാസിസം തുടലില്‍ കിടക്കുന്ന നായയെപോലെയാണെന്നാണ്. ഇടയ്ക്ക് നിങ്ങള്‍ക്ക് നായയെ തുടലൂരിവിടാം. അതിനര്‍ത്ഥം എല്ലാ ദുഷ്കൃത്യങ്ങളും അത് ചെയ്തു കൂട്ടുന്നു എന്നാണ്. അപ്പോള്‍, നായ തുടലിലായിരിക്കുമ്പോഴും അത്, അഴിച്ചുവിടപ്പെടുമോ എന്ന ഭയം നിലനില്‍ക്കുന്നു എന്നാണ്. അതുകൊണ്ട്, ജനങ്ങള്‍ പൊതുവെ, 'നന്നായി' പെരുമാറും. നായയെ തുടലൂരി വിടരുതല്ലോ. ഇന്ന്, നമ്മുടെ രാജ്യത്ത് നിലനില്‍ക്കുന്ന വര്‍ഗീയ ഫാസിസവും ഇതുപോലെ തന്നെയാണ്. ഏത് നിമിഷവും വര്‍ഗീയലഹളകള്‍ പൊട്ടിപ്പുറപ്പെടാം; വര്‍ഗീയഫാസിസം തേരോട്ടം നടത്താം; അവര്‍ അധികാരത്തില്‍ വരാം; ഹിന്ദുത്വ ഭീകരവാദം കെട്ടഴിച്ചുവിടപ്പെടാം - ഈ സാധ്യതകളൊക്കെ നിലനില്‍ക്കുന്നു. അതുകൊണ്ട്, തുടലില്‍ കിടക്കുന്ന നായയെ തുടലൂരിവിടാതിരിക്കാന്‍, ഇപ്പോഴെത്തെ സംവിധാനത്തെ, അതായത്, നവലിബറല്‍ സംവിധാനത്തെ പിന്തുണയ്ക്കുകയല്ലാതെ, നിങ്ങളുടെ മുന്‍പില്‍ മറ്റു മാര്‍ഗമില്ല; അതെത്രതന്നെ മോശമായികൊള്ളട്ടെ. വര്‍ഗീയ ഫാസിസം എന്ന നായയെ തുടലില്‍തന്നെ കിടത്തുന്നതിനു വേണ്ടി, നവലിബറല്‍ സംവിധാനമായ യുപിഎ സര്‍ക്കാറിനെ നിങ്ങള്‍ പിന്തുണയ്ക്കണം എന്നാണ് വാദം. ചുരുക്കത്തില്‍, വര്‍ഗീയ ഫാസിസം എന്ന ഭീഷണി ഉയര്‍ന്നു വന്നതോടെ, ജനങ്ങളുടെ മുന്‍പില്‍ രണ്ടു വഴികള്‍ മാത്രമേ ശേഷിക്കുന്നുള്ളു - ഒന്ന് വര്‍ഗീയ ഫാസിസത്തിന്റേതും മറ്റൊന്ന് നവലിബറലിസത്തിന്റേതും. അതിന്റെ ഫലമായി, നവലിബറലിസം കൂടുതല്‍ സ്വീകാര്യമാവുന്നു.

വര്‍ഗീയ ഫാസിസത്തിന്റെ വളര്‍ച്ച, ആരെങ്കിലും പദ്ധതിയിട്ട് നടപ്പാക്കുന്നതാണെന്നല്ല ഞാന്‍ പറയുന്നത്. പക്ഷെ, തൊഴിലില്ലായ്മയും പട്ടിണിയും ദാരിദ്ര്യവും കഷ്ടപ്പാടുമെല്ലാം വര്‍ദ്ധിച്ചു വരുന്ന ഒരു സാഹചര്യത്തില്‍, ജനങ്ങള്‍, തെറ്റായ വര്‍ഗീയ ബോധത്തിലേക്കു നയിക്കപ്പെടും. ജര്‍മ്മനിയില്‍ ഹിറ്റ്ലര്‍ അധികാരത്തില്‍ വന്നത് തൊഴിലില്ലായ്മയയുടെയും മാന്ദ്യത്തിന്റെയും പശ്ചാത്തലത്തിലാണ്. വന്‍ തോതില്‍ തൊഴിലില്ലായ്മയും കഷ്ടപ്പാടും നിലനില്‍ക്കുന്ന ഒരു സാഹചര്യത്തില്‍, ഒരു സമുദായത്തെ മറ്റൊരു സമുദായത്തിനെതിരെ തിരിക്കുക എളുപ്പമാണ്. അതുകൊണ്ട്, വര്‍ഗീയ ഫാസിസം യാദൃച്‌ഛികമായി ഉയര്‍ന്നുവരുന്ന ഒരു പ്രവണതയാണ്. അതേസമയം, ജനങ്ങള്‍ ദുരിതമനുഭവിക്കാനിടയാക്കുന്ന നവലിബറല്‍ നയങ്ങളെ നിലനിര്‍ത്തുന്നതില്‍ അത് വലിയ പങ്കുവഹിക്കുന്നു. ബൂര്‍ഷ്വാ ലിബറിസത്തെ താങ്ങിനിര്‍ത്തുന്ന മറ്റൊരു രീതിയാണത്.

അരാഷ്ട്രീയവല്‍ക്കരണം ഭരണകൂട അജണ്ടയാവുന്നു

ജനാധിപത്യ സംവിധാനങ്ങളെ ദുര്‍ബ്ബലപ്പെടുത്തുന്ന വ്യവസ്ഥാപിതമായ മാര്‍ഗ്ഗങ്ങളുമുണ്ട്. അടിയന്തിരവസ്ഥാ പ്രഖ്യാപനത്തിലൂടെ കോണ്‍ഗ്രസ് അതു ചെയ്തിട്ടുണ്ട്. NDA ഗവണ്‍മെന്റിന്റെ കാലത്ത് ജസ്റിസ്. വെങ്കിട ചെല്ലയ്യയുടെ നേതൃത്വത്തില്‍, ഭരണഘടനാ പരിഷ്ക്കരണ കമ്മീഷന്‍ രൂപീകരിച്ചുകൊണ്ട് ബി ജെ പി യും അതിനു ശ്രമിച്ചു. അതുകൂടാതെ പലതരം പരിഷ്ക്കാരങ്ങള്‍ക്കും അവര്‍ ശ്രമിച്ചു, ചിലര്‍ പ്രസിഡന്‍ഷ്യല്‍ രീതിയെക്കുറിച്ച് പറഞ്ഞു. മറ്റുചിലര്‍, പാര്‍ലമെന്റിനേക്കാള്‍ ശക്തമായ ഗുരുസഭയെക്കുറിച്ച് പറഞ്ഞു. ഒടുവില്‍ പ്രസിഡന്റ് കെ ആർ നാരായണന്‍ ഇത്തരം ശ്രമങ്ങളെ തടഞ്ഞു. ഭരണഘടനയെ തൊട്ടുകളിക്കേണ്ട എന്നദ്ദേഹം അസന്ദിഗ്ധമായി പറഞ്ഞു. എങ്കിലും മറ്റു പല വഴികളിലൂടെ, ഇപ്പോഴും ജനങ്ങളുടെ ഇടപെടല്‍ നിയന്ത്രിക്കപ്പെടുന്നുണ്ട്.

ജുഡീഷ്യറി അതിലൊന്നാണ്. പണിമുടക്കുകള്‍ നിരോധിക്കുന്നു, ബന്ദ് നിരോധിക്കുന്നു, പാതയോര യോഗങ്ങള്‍ നിരോധിക്കുന്നു. അങ്ങനെ പലതും ജൂഡീഷ്യറി ചെയ്യുന്നുണ്ട്. പ്രകടനം നടത്തുന്നതിന് സമയനിയന്ത്രണം കല്‍ക്കത്ത ഹൈക്കോടതി ഏര്‍പ്പെടുത്തിയിട്ടുണ്ട്. മുന്‍പ്, ദല്‍ഹിയില്‍, ലക്ഷങ്ങള്‍ പങ്കെടുത്ത ബോട്ട്ക്ളബ് റാലികള്‍ നടക്കാറുണ്ട്. ഇന്നവയില്ല. ചുരുക്കത്തില്‍, ഇത്തരം സംവിധാനങ്ങളിലൂടെ, ജനങ്ങളുടെ പ്രതിക്ഷേധവും ജനാധിപത്യ പ്രക്രിയയിലെ ഇടപെടല്‍ ശേഷിയും നിയന്ത്രിക്കുകയാണ് ചെയ്യുന്നത്. അങ്ങനെ, ജനങ്ങളെ അരാഷ്ട്രീയവല്‍ക്കരിക്കുന്നു.

ധനമൂലധനത്തിന് കീഴടങ്ങല്‍

അതുപോലെ തന്നെ, സ്ഥാപനപരമായ നിരവധി മാറ്റങ്ങളുണ്ട്. ഉദാഹരണത്തിന്, റിസര്‍വ് ബാങ്കിനെ സ്വയംഭരണ സ്ഥാപനമാക്കുന്ന നടപടി. ഡോ.മന്‍മോഹന്‍ സിംഗ് ധനകാര്യമന്ത്രിയായിരുന്നപ്പോള്‍ ചെയ്ത ഒരു കാര്യം, റിസര്‍വ് ബാങ്കില്‍ നിന്നുള്ള സര്‍ക്കാറിന്റെ വായ്പയെടുക്കലിന് പരിധി നിശ്ചയിച്ചു എന്നതാണ്. അപ്പോള്‍, കേന്ദ്രത്തിന് വായ്പയെടുക്കണമെങ്കില്‍ കമ്പോളത്തെ സമീപിക്കണം. കമ്പോളത്തെ സമീപിക്കുക എന്നതിന്റെ അര്‍ത്ഥമെന്താണ്? കേന്ദ്രസര്‍ക്കാര്‍, വായ്പനല്‍കപ്പെടാന്‍ യോഗ്യമാണോ അല്ലയോ എന്ന് ഒരു കൂട്ടം ധനകാര്യസ്ഥാപനങ്ങള്‍ തീരുമാനിക്കും എന്നാണ്. മറ്റൊരര്‍ത്ഥത്തില്‍, ധനകാര്യ സ്ഥാപനങ്ങളുടെ കണ്ണില്‍, വായ്പാ യോഗ്യമായി നിലനില്‍ക്കുന്നതിന് ഉപയുക്തമായ നയങ്ങള്‍ സര്‍ക്കാറിന് നടപ്പാക്കേണ്ടിവരും. അതായത്, ഏതു നിലപാടുതറയിലിരുന്നോ സര്‍ക്കാര്‍ തിരഞ്ഞെടുക്കപ്പെട്ടത്, ജനങ്ങള്‍ക്കുവേണ്ടി എന്തെല്ലാം നല്ല കാര്യങ്ങള്‍ ചെയ്യാമെന്ന് വാഗ്ദാനം ചെയ്തിട്ടുണ്ടോ, അതൊന്നും വകവയ്ക്കാതെ, ധനമൂലധനം ആവശ്യപ്പെടുന്ന കാര്യങ്ങള്‍ ചെയ്തു കൊണ്ടിരിക്കുകയാണ് ഗവണ്‍മെന്റ്. അധികാരത്തില്‍ വരുന്നത് ഏത് ഗവണ്‍മെന്റുമായിക്കൊള്ളട്ടെ, ധനമൂലധനത്തിന്റെ കണ്ണില്‍, അത് വായ്പായോഗ്യമായിരിക്കണം. അതിന്, അനുവദിക്കപ്പെട്ടിട്ടുള്ള ചില പരിധികള്‍ക്കകത്തു നില്‍ക്കേണ്ടതുണ്ട്. ഇതാണ് സ്ഥാനപരമായ മാറ്റം എന്നു ഞാന്‍ പറഞ്ഞത്. ഇത്തരത്തില്‍, ജനങ്ങള്‍ക്ക്, തങ്ങളുടെ ഇച്ഛയ്ക്കനുസരിച്ചുള്ള ഒരു ഗവണ്‍മെന്റിനെ തിരഞ്ഞെടുക്കാനുള്ള സാധ്യതകളെ പരിമിതപ്പെടുത്തുന്നതിന് പല വഴികളും ഉപയോഗിക്കപ്പെടുന്നുണ്ട്. ഇവ, വാസ്തവത്തില്‍ നമ്മുടെ രാജ്യത്തെ ജനാധിപത്യവിപ്ളവത്തെ പരാജയപ്പെടുത്തുകയും പിന്നോട്ടടിപ്പിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന ഫലപ്രദമായ വഴികളാണ്.

വികസനം രാഷ്ട്രീയാതീതമാണോ?

തിരഞ്ഞെടുപ്പ് സാധ്യതതന്നെ ജനങ്ങള്‍ക്ക് നിഷേധിക്കുന്ന മറ്റൊരു വഴിയുണ്ട്. അത് ഒരു മുദ്രാവാക്യമാണ്. കഴിഞ്ഞദിവസം ശ്രീ.എ.കെ. ആന്റണി അതു പറയുകയുണ്ടായി. വികസനം രാഷ്ട്രീയത്തിനതീതമായി കാണണമെന്ന്. എന്താണിതിന്റെ അര്‍ത്ഥം? എന്താണ് വികസനം? അദ്ദേഹം പറയുന്നതിതാണ്: മന്‍മോഹന്‍സിംഗ് ഗവണ്‍മെന്റ് തുടര്‍ന്നു വരുന്നതും ജനങ്ങളിലടിച്ചേല്പിക്കുന്നതുമായ തന്ത്രമാണ് വികസനമെന്നും അത് രാഷ്ട്രീയത്തിനതീതമായി നിലനിര്‍ത്തേണ്ടതുണ്ടെന്നുമാണ്. അതിനെ വെല്ലുവിളിക്കാന്‍ പാടില്ല. എന്നാല്‍ യാഥാര്‍ത്ഥ്യം അതല്ല. രാഷ്ട്രീയത്തിനതീതമായി ഒന്നും നിലനിര്‍ത്തേണ്ട കാര്യമില്ല. കാരണം, രാഷ്ട്രീയം വര്‍ഗസമരത്തെ സംബന്ധിക്കുന്നതാണ്. അതുകൊണ്ട്, വികസനം രാഷ്ട്രീയത്തിനതീതമാണ് എന്നു പറയുക എന്നുവച്ചാല്‍, പ്രാകൃതമൂലധന സഞ്ചയ പ്രക്രിയയ്ക്കു ചുറ്റും നമ്മള്‍ ഒരു അഭിപ്രായഐക്യം രൂപീകരിച്ചിട്ടുണ്ട് എന്നു പറയലാണ്. വളര്‍ച്ചാനിരക്കാവട്ടെ, ഈ പ്രാകൃത സഞ്ചയവുമായി ബന്ധപ്പെട്ടുമിരിക്കുന്നു.

ബൂര്‍ഷ്വാസി ഒരു പുരോഗമനശക്തി അല്ലാതാകുന്നു

അതിന് നിരവധി ഉദാഹരണങ്ങള്‍ നിരത്തിപോകാം. ഉദാഹരണത്തിന് മതബോധത്തിന്റെ പുനരുത്ഥാനം തന്നെ എടുക്കാം. മതം, വാസ്തവത്തില്‍, ഒരു സ്വകാര്യവിഷയമാണ്. സ്വന്തം മതവിശ്വാസം വച്ചു പുലര്‍ത്താനുള്ള അവകാശത്തെ എല്ലാവരും മാനിക്കുന്നുണ്ട്. എന്നാല്‍, മതബോധം, യഥാര്‍ത്ഥത്തില്‍, പൊതുജീവിതത്തിലുള്ള, മതചര്യയുടെ മതാനുഷ്ഠാനത്തിന്റെ കടന്നുകയറ്റമാണ്. ഇത്, ജനങ്ങളെ തമ്മില്‍ വേര്‍പ്പെടുത്തുന്ന ഒരു പ്രക്രിയയാണ്. മാത്രമല്ല, അത് ജനങ്ങളെ അരാഷ്ട്രീയവല്‍ക്കരിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. കാരണം, പൊതുജീവിതം, രാഷ്ട്രീയം നിലനില്‍ക്കുന്ന ഇടമാണ്. പൊതുജീവിതത്തെ മതബോധം ഏറ്റെടുത്താല്‍ പിന്നെ പൊതുജീവിതം അരാഷ്ട്രീയവല്‍ക്കരിക്കപ്പെടുകയായിരിക്കും ഫലം.

ഇത്തരത്തില്‍, നമ്മുടെ ജനാധിപത്യവിപ്ളവം പിറകോട്ടുവലിക്കപ്പെടുന്നുവെന്നും ജനങ്ങള്‍ അരാഷ്ട്രീയവല്‍ക്കരിക്കപ്പെടുന്നുവെന്നും അവര്‍ നിര്‍വികാരരും നിഷ്ക്രിയരുമാവുന്നു എന്നും ഉറപ്പുവരുത്തുന്നതിന് എത്രയോ വഴികളാണുപയോഗിക്കപ്പെടുന്നത്. ബൂര്‍ഷ്വാ ജനാധിപത്യം അങ്ങിനെയാണ് പ്രവര്‍ത്തിക്കുന്നത്. അമേരിക്കയില്‍, 25% ജനങ്ങള്‍ മാത്രമാണ് വോട്ടവകാശം വിനിയോഗിക്കുന്നത്. അത് വിനിയോഗിക്കപ്പെടുന്നതാവട്ടെ വളരെ രസകരമായ രീതിയിലാണ്. ആരാണ് സുമുഖന്‍? കെന്നഡിയാണോ നിക്സനാണോ? കെന്നഡിയുടെ ഭാര്യയാണോ നിക്സന്റെ ഭാര്യയാണോ സുന്ദരി? ആരാണ് കൂടുതല്‍ കുഞ്ഞുങ്ങളെ ഉമ്മ വയ്ക്കുന്നത്? അതായത്, ജനങ്ങള്‍ അരാഷ്ട്രീയവല്‍ക്കരിക്കപ്പെട്ടു നില്‍ക്കുന്നു എന്ന് ഉറപ്പുവരുത്തുന്ന, വളരെ ചിട്ടയായ ശ്രമം ബൂര്‍ഷ്വാ ജനാധിപത്യത്തില്‍ നടക്കുന്നുണ്ട് എന്നര്‍ത്ഥം. നമ്മുടെ രാജ്യത്താവട്ടെ ഈ അരാഷ്ട്രീയവല്‍ക്കരണത്തിന്റെ അനന്തരഫലം, ജനാധിപത്യവിപ്ളവത്തെ പിന്നോട്ടടിപ്പിക്കുക എന്നതാണ്.

നമ്മുടെ ജനാധിപത്യവിപ്ളവം ഒന്നുകില്‍ മുന്നോട്ടു പോവുകയോ അല്ലെങ്കില്‍ പിന്നോട്ടടിക്കപ്പെടുകയോ ചെയ്യുന്ന സാഹചര്യമാണ് നിലവിലുള്ളത്, എന്നു ഞാന്‍ തുടക്കത്തില്‍ പറഞ്ഞിരുന്നു. വിപ്ളവത്തെ പിന്നാക്കം വലിക്കുന്നതില്‍ ഭൂപ്രഭുക്കളും പഴയ സാമൂഹ്യവ്യവസ്ഥയുടെ സംരക്ഷകരും മാത്രമല്ല താല്പരരായിട്ടുള്ളത്. മറിച്ച്, ബൂര്‍ഷ്വാസി കൂടി തല്പരനാണ് എന്നതാണ് വാസ്തവം. ജനങ്ങള്‍ നിഷ്ക്രിയരാവുക എന്നതാണ് ബൂര്‍ഷ്വാസിയുടെ ലക്ഷ്യം. ഒരിക്കല്‍ അത് സംഭവിക്കുകയും പഴയ സാമൂഹ്യ സമ്പ്രദായങ്ങള്‍ പുനരാനയിക്കപ്പെടുകയും ചെയ്തു കഴിഞ്ഞാല്‍ പിന്നെ ആരും അതിനെതിരെ ഉയരാന്‍ പോകുന്നില്ല. ഇവിടെയാണ് "എന്തുകൊണ്ട് ഇടതുപക്ഷം'' എന്നതിന്റെ പ്രസക്തി.

മാറ്റത്തിന് നിലകൊള്ളുന്നവര്‍ ആരുണ്ട്?

ഇന്ത്യയിലെ ജനാധിപത്യവിപ്ളവം മുന്നോട്ടു കൊണ്ടു പോകുന്നതില്‍ താല്പര്യമുള്ളതും അതിനു ശേഷിയുള്ളതുമായ ഒരേയൊരു ശക്തി ഇടതുപക്ഷമാണ്. ബി.ജെ.പിയെയോ കോണ്‍ഗ്രസിനെയോ നോക്കൂ. അല്ലെങ്കില്‍ യുപിഎ യോ എൻഡിഎ യോ നോക്കൂ. അവരുടെ പരിപാടികളും അജണ്ടകളും നോക്കൂ. രണ്ടുകൂട്ടരും പറയുന്നു ഇന്ത്യ തിളങ്ങുന്നു എന്ന്. എന്നാല്‍, ഇന്ത്യയിലെ ബഹുഭൂരിപക്ഷം ജനങ്ങളും ദരിദ്രവല്‍ക്കരിക്കപ്പെടുന്നു എന്ന കാര്യം രണ്ടു കൂട്ടരും ഗൌനിക്കുന്നേയില്ല. രണ്ടു കൂട്ടരും വളര്‍ച്ചാ നിരക്കില്‍ തളയ്ക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. സെന്‍സെക്സില്‍ തളയ്ക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. ഇന്ത്യ വന്‍ശക്തിയാകുന്നതില്‍ തളയ്ക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. ഇന്ത്യ വന്‍ശക്തിയാകുക എന്നാലര്‍ത്ഥം, അടിസ്ഥാനപരമായി, സാമ്രാജ്യത്വ വ്യവസ്ഥയിലേക്ക് ഉള്‍ച്ചേര്‍ക്കപ്പെടുക എന്നാണ്. എന്നുവച്ചാല്‍, അമേരിക്കന്‍ സാമ്രാജ്യത്വവുമായി തന്ത്രപരമായ കൂട്ടുകെട്ടുണ്ടാക്കി ഒരു ചെറിയ സാമ്രാജ്യത്വ ശക്തിയാവുക. ഇസ്രായേലും അമേരിക്കയുമായി തന്ത്രപരമായ സഖ്യമുണ്ടാക്കുന്നതില്‍ ഇരുവരും തല്പരരാണ്. എന്നാല്‍, രസകരമായ കാര്യം, ഇന്ത്യ - യു.എസ് ആണവകരാര്‍ വിഷയത്തില്‍, ഒരു സന്ദര്‍ഭത്തില്‍, ബി ജെ പി ചില എതിര്‍പ്പുകളുയര്‍ത്താന്‍ തുടങ്ങി എന്നതാണ്. എന്നാല്‍, അവര്‍ അധികാരത്തിലിരുന്ന സമയത്ത്, ഇതിലും മോശപ്പെട്ട നിബന്ധനകള്‍ക്ക് വഴങ്ങിയിരുന്നു എന്നതാണ് യാഥാര്‍ത്ഥ്യം. ചുരുക്കത്തില്‍, ഇന്ത്യന്‍ ജനാധിപത്യവിപ്ളവത്തെ പിറകോട്ടു കൊണ്ടുപോകുന്നതില്‍ ഈ വ്യത്യസ്ത ശക്തികള്‍ ഒന്നായിത്തന്നെ വ്യാപൃതരാണ്.

ഇടതുപക്ഷ നിലപാടുകള്‍ തികച്ചും പ്രസക്തമാണ്

എന്നാല്‍, ഇതിനെ തടയുന്നതിനുള്ള ഏക രക്ഷാകവചമായി നില്‍ക്കുന്നത് ഇടതുപക്ഷം മാത്രമാണ്. അമേരിക്കന്‍ സാമ്രാജ്യത്വവുമായും ഇസ്രായേലുമായുമുള്ള തന്ത്രപരമായ സഖ്യത്തെ എതിര്‍ക്കുന്നത് അവര്‍ മാത്രമാണ്. ഇന്ത്യന്‍ ഭരണഘടനയെ അട്ടിമറിക്കാനുള്ള ശ്രമത്തിനെതിരായ രക്ഷാകവചമായി നില്‍ക്കുന്നത് അവരാണ്. ജനങ്ങളുടെ അവകാശങ്ങള്‍, അത് പണിമുടക്കോ ബന്ദോ ഹര്‍ത്താലോ വഴിയോരയോഗമോ എന്തുമായിക്കൊള്ളട്ടെ, സംരക്ഷിക്കാനുള്ള ശക്തിയായി നില്‍ക്കുന്നത് അവര്‍ മാത്രമാണ്. വര്‍ഗീയതയ്ക്കും ജാതീയതയ്ക്കും എതിരായി ഉറച്ച നിലപാടെടുത്തിട്ടുള്ളത് ഇടതുപക്ഷം മാത്രമാണ്. ഇന്ത്യന്‍ ജനാധിപത്യ വിപ്ളവത്തെ മുന്നോട്ടു നയിക്കാന്‍ കഴിയുന്ന ഏക ശക്തി, അതിന്റെ പ്രകൃതം കൊണ്ടുതന്നെ, ഇടതുപക്ഷമാണ്. എന്തുകൊണ്ടെന്നാല്‍, ഇന്നല്ലെങ്കില്‍ നാളെ, മുതലാളിത്ത വ്യവസ്ഥക്കെയ്തിരായ, ജനങ്ങളുടെ രാഷ്ട്രീയമായ ശാക്തീകരണം ഉയര്‍ന്നുവരും എന്നുള്ളതു തന്നെ. മുതലാളിത്തം, അതിന്റെ സത്തയില്‍, ചൂഷണാത്മകവും അസമത്വം വിതയ്ക്കുന്നതും, മാര്‍ക്സ് പറഞ്ഞതു പോലെ, ഒരറ്റത്ത് സമ്പത്തും മറ്റേയറ്റത്ത് ലാഭവും ഉല്പാദിപ്പിക്കുന്ന വ്യവസ്ഥയാണ്. ജനങ്ങളുടെ യഥാര്‍ത്ഥമായ രാഷ്ട്രീയമായ ശാക്തീകരണം, ആ വ്യവസ്ഥയുടെ ഏത് യുക്തിക്കും എതിരായാണ് നിലകൊള്ളുന്നത്. അതുകൊണ്ടാണ് അമേരിക്ക പോലുള്ള രാജ്യങ്ങളില്‍ അവര്‍ ഈ വ്യവസ്ഥ സൃഷ്ടിച്ചിട്ടുള്ളതും യഥാര്‍ത്ഥവും ഗൌരവവുമായ എല്ലാത്തരം രാഷ്ട്രീയ വിഷയങ്ങളും ജനകീയ ചര്‍ച്ചാമണ്ഡലങ്ങളില്‍ നിന്നും അകറ്റി നിര്‍ത്തിയിരിക്കുന്നതും. അപ്പോള്‍, മുതലാളിത്തത്തിനുമപ്പുറമുള്ള ലോകം വിഭാവനം ചെയ്യാന്‍ കഴിയുന്ന ശക്തിക്കു മാത്രമേ ജനാധിപത്യ വിപ്ളവം മുന്നോട്ടു നയിക്കുന്നതില്‍ താല്പര്യമുണ്ടാവുകയുള്ളൂ എന്നത് വാസ്തവം.

മുതലാളിത്തം, ജനങ്ങളുടെ ശാക്തീകരണം നിശ്ചയമായും നിയന്ത്രിക്കുന്നു എന്നുള്ളതുകൊണ്ട്, ജനശാക്തീകരണം ലക്ഷ്യമിടുന്ന ആര്‍ക്കും മുതലാളിത്ത വ്യവസ്ഥയ്ക്കപ്പുറം കാണാന്‍ കഴിയണം. അത്തരം ഒരു ശക്തി ഇടതുപക്ഷം മാത്രമാണ്. അതുകൊണ്ടു തന്നെയാണ് മുതലാളിത്തത്തില്‍ ജനാധിപത്യം പ്രവര്‍ത്തിക്കില്ലെന്നും, ആയതിനാല്‍ മുതലാളിത്ത വ്യവസ്ഥയെ തന്നെ മാറ്റാമെന്നും അവര്‍ക്കു പറയാന്‍ കഴിയുന്നത്. മറ്റൊരു ബൂര്‍ഷ്വാ വ്യവസ്ഥയ്ക്കും അതു പറയാന്‍ കഴിയില്ല. അഴിമതി പോലെയുള്ള വിഷയങ്ങളില്‍ ഇടപെടുമ്പോള്‍പോലും അവര്‍ക്കതിനു കഴിയുന്നില്ല. അഴിമതിയെ അവര്‍ വേര്‍തിരിക്കുകയാണ്. എന്നാല്‍ പ്രാകൃത മൂലധന സഞ്ചയത്തിന്റെ ഭാഗം തന്നെയാണ് അഴിമതി എന്നതാണ് വാസ്തവം. അത് കൃത്യമായും മൂലധനവളര്‍ച്ചയുടെ ഒരു പ്രക്രിയയാണ്. മുതലാളിത്ത വ്യവസ്ഥയില്‍ സംഭവിക്കുന്ന, ദ്രുതഗതിയിലുള്ള വികസന പ്രക്രിയയെ എന്നും വന്‍ തോതിലുള്ള അഴിമതി അനുഗമിച്ചിട്ടുണ്ട്. ഇത് ആരും കാണുന്നില്ല. എന്നാല്‍ ഓരോ ഗവണ്‍മെന്റ് വരുമ്പോഴും അവര്‍ അന്യോന്യം കുറ്റപ്പെടുത്തുകയാണ്. പക്ഷെ രണ്ടു കൂട്ടരും അഴിമതി നടത്തുന്നു.

ഒരു കാര്യം അംഗീകരിക്കാനുള്ള സത്യസന്ധത ഡോ.മന്‍മോഹന്‍ സിംഗ് പ്രകടിപ്പിച്ചു. 2ജി സ്പെക്ട്രം അഴിമതിയെക്കുറിച്ച് അദ്ദേഹം പറഞ്ഞത്, നമ്മളതിനെ ഭക്ഷ്യ സബ്സിഡ് നല്‍കുന്നതിനു സമാനമായി കാണണമെന്നാണ്. അദ്ദേഹം, ഭക്ഷ്യസബ്സിഡിയെ 2ജി സ്പെക്ട്രവുമായി സ്വീകരിക്കുകയാണ്. നോക്കൂ, ഞങ്ങള്‍ ജനങ്ങള്‍ക്ക് ഭക്ഷ്യസബ്സിഡി നല്‍കും. അതു പക്ഷെ ഞങ്ങള്‍ക്കിഷ്ടമുള്ള കാര്യമല്ല. അതേസമയം മുതലാളിമാര്‍ക്കും സബ്സിഡി നല്‍കേണ്ടതുണ്ട്. അതുകൊണ്ട് നമ്മള്‍ കണ്ണടച്ചിരിക്കുക. ഇങ്ങനെ പറയുന്നതിന്റെ അര്‍ത്ഥം, നമ്മള്‍ വികസിപ്പിക്കുന്നത് ഒരു നവലിബറല്‍ മുതലാളിത്ത വ്യവസ്ഥയാണെന്നാണ്. ഒരു മുതലാളിത്ത നവലിബറല്‍ വ്യവസ്ഥയാണ് വികസിപ്പിക്കുന്നതെങ്കില്‍, തീര്‍ച്ചയായും, അഴിമതി തുടച്ചുനീക്കേണ്ടതുണ്ട് എങ്കില്‍ നമുക്ക് മുതലാളിത്തത്തിനുമപ്പുറം പോയേ മതിയാവൂ.

ബിജെപി ഇതുപറയില്ല. എന്നാല്‍ അഴിമതി തുടച്ചു നീക്കണമെന്ന് ആരെങ്കിലും ഗൌരവമായി ചിന്തിക്കുന്നുണ്ടെങ്കില്‍, അവര്‍ മുതലാളിമാരെക്കൊണ്ട് കണക്കുപറയിക്കുന്ന കാര്യത്തെക്കുറിച്ചുകൂടി ഗൌരവമായി ചിന്തിക്കണം. മുതലാളിമാര്‍ നിയന്ത്രിക്കപ്പെടുമ്പോള്‍ ധനമൂലധനക്കാര്‍ വിഷമിക്കാന്‍ തുടങ്ങും. അവര്‍ രാജ്യം വിടാന്‍ തുടങ്ങും. അപ്പോള്‍ നവലിബറല്‍ വ്യവസ്ഥ നിശ്ചലമാകും. അപ്പോള്‍ ലോകമെങ്ങുമുള്ള മന്‍മോഹന്‍ സിംഗുമാരും ബിജെപികളുമൊക്കെ ഭയചകിതരാകും. ഇടതുപക്ഷത്തിനു മാത്രമേ, അത്തരം സന്ദര്‍ഭത്തില്‍, തങ്ങള്‍ക്ക് വ്യത്യസ്തമായൊരു വീക്ഷണമുണ്ടെന്നും നവലിബറിലിസം തകര്‍ന്നോട്ടെ എന്നും പറയാന്‍ കഴിയൂ. നവലിബറല്‍ വ്യവസ്ഥയ്ക്കപ്പുറം ഒരു ലോകം ദര്‍ശിക്കാന്‍ കഴിയുന്നു എന്നുള്ളതു കൊണ്ടാണ്, ജനങ്ങളെ ക്ഷോഭിപ്പിക്കുന്ന നിരവധി ചോദ്യങ്ങള്‍ക്ക് മറുപടി നല്‍കാന്‍ ഇടതുപക്ഷത്തിനു മാത്രമേ കഴിയുകയുള്ളു എന്നു പറയുന്നത്.

ഞാന്‍ ഒരു ചെറിയ ഗ്രാമത്തില്‍ നിന്നു വരുന്നയാളാണ്. 1952ലെ തിരഞ്ഞെടുപ്പുകാലത്ത് ഞാനൊരു കൊച്ചുകുട്ടിയായിരുന്നു. എന്റെ ഗ്രാമത്തിലെ ദളിതര്‍ വോട്ടുചെയ്യാന്‍ പോയപ്പോള്‍, ബ്രാഹ്മണര്‍ എത്രമാത്രം ക്ഷുഭിതരായിരുന്നു എന്നെനിക്കറിയാം. നമ്മുടെ രാജ്യത്ത് ഒരു വലിയ സാമൂഹ്യ വിപ്ളവം നടന്നിട്ടുണ്ട്. ഒരു തരത്തിലും ആ വിപ്ളവം പിന്നോടിക്കപ്പെടരുതെന്ന് ഞാനാഗ്രഹിക്കുന്നു. അതിനെ പ്രതിരോധിക്കാന്‍ കഴിയുന്ന ഏക ശക്തി ഇടതുപക്ഷമാണ്. എന്തുകൊണ്ട് ഇടതുപക്ഷം എന്ന ചോദ്യത്തിനുള്ള എന്റെ ഉത്തരം അതാണ്.


*****


ഡോ. പ്രഭാത് പട്നായിക്