സാമ്രാജ്യത്വത്തിനും ജന്മിത്വത്തിനുമെതിരായ അവകാശ പോരാട്ടത്തില് പിടഞ്ഞുണര്ന്ന ഗ്രാമക്കഥകളില് കാവുമ്പായി വേറിട്ടുനില്ക്കുന്നു. ജന്മിമാരുടെയും മാടമ്പിമാരുടെയും പീഡനങ്ങള്ക്കും ചൂഷണങ്ങള്ക്കുമെതിരെ സ്വാതന്ത്ര്യപോരാട്ടത്തിന്റെ വഴിയില് മുന്നേറിയ ജനതയുടെ കഥയാണത്.
കാവുമ്പായി ഉള്പ്പെടുന്ന ഇരിക്കൂര് ഫര്ക്കയിലെ ഭൂമി മുഴുവന് കല്ല്യാട്ടെശ്മാന്റെയും കരക്കാട്ടിടം നായനാരുടേതുമായിരുന്നു. പുനംകൃഷി ചെയ്യാനുള്ള അവകാശം നല്കണമെന്ന് കാവുമ്പായിയിലെ കര്ഷകര് വര്ഷങ്ങളായി ആവശ്യമുന്നയിച്ചിരുന്നുവെങ്കിലും ജന്മിമാര് ചെവിക്കൊണ്ടില്ല. പുനം കൊത്തി കൃഷിചെയ്യാനുള്ള ശ്രമങ്ങള് ഗുണ്ടകളും പൊലീസും പരാജയപ്പെടുത്തി. ഈ ഘട്ടത്തിലാണ് കര്ഷകസംഘത്തിന്റെ സന്ദേശം കാവുമ്പായിലും എത്തിയത്. കര്ഷകസംഘത്തിന്റെ നേതൃത്വത്തില് നിവേദനങ്ങളിലൂടെ പ്രശ്നം പരിഹരിക്കാന് ശ്രമിച്ചെങ്കിലും വിജയിച്ചില്ല. ജന്മിമാര് കര്ഷകദ്രോഹം വര്ധിപ്പിച്ചു. ഈ സാഹചര്യത്തില് പുനം കയ്യേറി കൃഷിയിറക്കാന് കര്ഷകര് തീരുമാനിക്കുകയായിരുന്നു.
200ഓളം കൃഷിക്കാര് 1946 ഡിസംബര് 15ന് വള്ളിയംമാടുകുന്നിലേക്ക് മാര്ച്ച് ചെയ്ത് അവിടെ ചെങ്കൊടി നാട്ടിയശേഷം പുനം കൊത്തി കൃഷിയോഗ്യമാക്കി. സംഭവമറിഞ്ഞെത്തിയ പൊലീസ് ഏറ്റുമുട്ടലിന് നില്ക്കാതെ പിന്മാറി. എന്നാല് പിറ്റേദിവസം മുതല് ഇരിക്കൂര് ഫര്ക്കയിലാകെ പൊലീസും ഗുണ്ടകളും തേര്വാഴ്ച ആരംഭിച്ചു. എന്തിനും സന്നദ്ധമായ 700ഓളം കര്ഷകര് ഡിസംബര് 29ന് കാവുമ്പായികുന്നില് ഒത്തുചേര്ന്നു. കല്ലും കവണയും അമ്പും വില്ലും വാരിക്കുന്തങ്ങളുമടക്കം പരമ്പരാഗത ആയുധങ്ങളേന്തിയാണ് അവര് ഒത്തുകൂടിയത്. വിവരമറിഞ്ഞ എം.എസ്.പി.ക്കാര് പുലര്ച്ചെയോടെ കുന്നുവളഞ്ഞ് വെടിവെച്ചുതുടങ്ങി. 5 പേര് രക്തസാക്ഷികളായി. പി. കുമാരന്, മഞ്ഞേരി ഗോവിന്ദന് നമ്പ്യാര്, ആലോറമ്പന്കണ്ടി കൃഷ്ണന്, തെങ്ങില് അപ്പനമ്പ്യാര് എന്നിവര് വെടിയേറ്റും പുളുക്കൂല് കുമാരന് പൊലീസ് തോക്കുകൊണ്ടിടിച്ചും കൊലചെയ്യപ്പെട്ടു. ചിലരെ പിടിച്ച് നിരത്തിനിര്ത്തി വെടിവെക്കുകയായിരുന്നു. 186 പേരായിരുന്നു കാവുമ്പായി കേസില് പ്രതികള്. 49 പേരെ വെറുതെ വിട്ടു. ബാക്കിയുള്ളവരെ ഓരോ വര്ഷം തടവും നല്ലനടപ്പും ശിക്ഷവിധിച്ചു. ഇതിന്റെ കൂടെതന്നെ കൃഷിക്കാരുമായി ഏറ്റുമുട്ടലില് കരക്കാട്ടിടം നായനാരുടെ ആനക്കാരന് മരിച്ചതുമായി ബന്ധപ്പെട്ട മറ്റൊരു കേസുമുണ്ടായി. ഇതില് ഏഴുപേരെ ജീവപര്യന്തം തടവിന് ശിക്ഷിച്ചു.
കാവുമ്പായി ചരിത്രത്തില് കുറിച്ചിട്ടത്
കേരളത്തിന്റെ സാമൂഹികാടിത്തറ ഉറപ്പിക്കുന്നതിനായി ജന്മിത്വത്തിനെതിരായി ചെമ്പതാകക്കു കീഴില് നിന്നുകൊണ്ട് വെടിയുണ്ടകള് നെഞ്ചേറ്റിയ അഞ്ചു പേരുടെ വീരസ്മരണകളാണ് കാവുമ്പായി സമരത്തിന് പറയാനുള്ളത്. സ്വന്തം ഹൃദയങ്ങളില് നിന്ന് ചോരച്ചാലുകള് പടര്ന്നൊഴുകിയപ്പോഴും തളരാതെ ഇന്ക്വിലാബ് വിളിച്ചവരുടെ വീരസ്മരണകള് ഉയര്ത്തുന്ന പടനിലങ്ങളില് ഒന്നാണ് കാവുമ്പായി. ജന്മിത്വവും അധികാരത്തിന്റെ സായുധ ശക്തിയും ചേര്ന്ന് നടത്തിയ കര്ഷക പീഢനങ്ങള് കൊടികുത്തി വാഴുകയായിരുന്നു. ചെറിയ എതിര്പ്പിനെപ്പോലും തൂക്കിലേറ്റി ഇല്ലാതാക്കാന് സ്വന്തമായി കഴുമരം ഉണ്ടാക്കിയവരായിരുന്നു ജന്മിമാര്. അങ്ങിനെയൊരു അവസ്ഥയിലേക്കാണ് കര്ഷക സംഘവും കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് പാര്ട്ടിയും അവകാശബോധത്തിന്റെ സന്ദേശവുമായെത്തിയത്. ഇതിന്റെ തുടര്ച്ചയായി കാവുമ്പായിയിലും പരിസരങ്ങളിലും കര്ഷക സംഘടനകള് രൂപംകൊണ്ടു. കര്ഷക സംഘത്തിന്റെ രൂപീകരണത്തോടെ കര്ഷകരില് ആത്മവിശ്വാസം വര്ധിക്കുകയും ജന്മിമാരുടെ ക്രൂരതകള്ക്കെതിരെ ശബ്ദിക്കാനാരംഭിക്കുകയും ചെയ്തു. അക്രമപ്പിരിവുകള്ക്കെതിരായി പ്രതിഷേധം ശക്തമായി. പാട്ടക്കാശ് നല്കാതെ കൃഷിയിറക്കാനുള്ള അവകാശം വേണമെന്ന് കര്ഷകര് ആവശ്യപ്പെട്ടു. 1942 - 46 കാലത്തെ യുദ്ധത്തിന്റെ അനന്തരഫലമായി ഭക്ഷ്യക്ഷാമം രൂക്ഷമായപ്പോള് തരിശിട്ടിരിക്കുന്ന നിലങ്ങള് കയ്യേറി കൃഷിയിറക്കണമെന്ന് തീരുമാനിച്ചു. പട്ടിണിയും ഭക്ഷ്യക്ഷാമവും നേരിടാന് ഗ്രാമങഅങള് തോറും പ്രൈമറി സഹകരണ സംഘങ്ങള് (പി സി സി കള്) സ്ഥാപിച്ചു. അവയെ തകര്ക്കാന് ജന്മിമാര് ഗുണ്ടകളുടെ സഹായത്തോടെ ശ്രമങ്ങള് നടത്തി. 1946 ല് ബ്ലാത്തൂരിലെ കര്ഷക നേതാവും ഇരിക്കൂര് പി സി സി ഡയരക്ടര് ബോര്ഡ് അംഗവുമായിരുന്ന പി നാരായണന് നമ്പ്യാരെ വധിച്ച് കിണറ്റിലെറിഞ്ഞു. ഇത് കര്ഷകര്ക്കിടയില് അമര്ഷത്തിനും വന് പ്രതിഷേധത്തിനും ഇടയാക്കി. ഇതേ തുടര്ന്ന് ജന്മിയുടെ ആവശ്യപ്രകാരം കാവുമ്പായിയും പരിസരങ്ങളും പൊലീസ് ക്യാമ്പായി മാറി.
പാട്ടം നല്കാതെ കൃഷിയിറക്കുന്നതിനുള്ള അവകാശത്തിനായി സര്ക്കാരില് നിവേദനം നല്കാന് കെ എ കേരളീയന്, എ കുഞ്ഞിക്കണ്ണന്തുടങ്ങിയവര് മദിരാശിയില് ചെന്ന് മന്ത്രി ടി പ്രകാശത്തെ കണ്ട് നിവേദനം നല്കിയത് ഇതേവേളയിലായിരുന്നു. അനുകൂല സമീപനമാണ് മന്ത്രിയുടെ ഭാഗത്തു നിന്നുണ്ടായത്. ഇതിന്റെ അടിസ്ഥാനത്തില് ഒ പി അനന്തന് മാസ്റ്റര്, തളിയന് രാമന് നമ്പ്യാര്, എം സി ആര് എന്നിവര് ജന്മിയെ കണ്ട് പുനം കൊത്തി കൃഷിയിറക്കാനുള്ള അനുവാദം ചോദിച്ചു. എന്നാല് ധിക്കാരപൂര്വ്വമായിരുന്നു ജന്മി പെരുമാറിയത്. ഇത് കൂസാതെ കര്ഷക സംഘത്തിന്റെ നേതൃത്വത്തില് കൃഷിയിറക്കുന്നതിന്റെ ഭാഗമായി കര്ഷകര് 1946 ഡിസമ്പര് 22 ന് പുനം കൊത്തി (വിശാലമായ കാടുകള് കൃഷിയിറക്കുന്നതിനായി വെട്ടിത്തെളിക്കുന്നതിനെയാണ് പുനം കൊത്തല് എന്ന് പറയുന്നത്. അവിടെ കൃഷിയിറക്കുന്നത് പുനം കൃഷിയും). എം എസ് പി ക്കാര് കര്ഷകരെ തിരഞ്ഞുപിടിച്ച് മര്ദ്ദിക്കാന് തുടങ്ങി. മര്ദ്ദനം അസഹ്യമായപ്പോള് അക്രമിക്കാന് വരുന്നവരെ തിരിച്ചും അക്രമിക്കണമെന്ന് കര്ഷക സംഘം തീരുമാനിച്ചു.
1946 ഡിസമ്പര് 29 ന് രാത്രി കരക്കാട്ടിടം നായനാരുടെ പത്തായപ്പുര സ്ഥിതി ചെയ്യുന്ന സ്ഥലത്തു നിന്ന് ഏകദേശം നൂറുമീറ്റര് മാത്രം അകലെയുള്ള കാവുമ്പായി കുന്നില് ഒത്തുചേരാനായിരുന്നു പരിപാടി. എം എസ് പി ക്കാരോ ഗുണ്ടകളോ അക്രമിക്കാന് വന്നാല് തിരിച്ചടിക്കണമെന്നും തീരുമാനിച്ചിരുന്നു. ഏരുവേശ്ശിയില് നിന്നുള്ള വളണ്ടിയര്മാര് ഡിസമ്പര് 29 ന് രാത്രി കാവുമ്പായി കുന്നിലെത്തി. പയ്യാവൂര്, ബ്ലാത്തൂര്, കല്ല്യാട്, കുയിലൂര്, നെടുങ്ങോം, എള്ളെരിഞ്ഞി, ഊരത്തൂര് തുടങ്ങിയ എല്ലാ സ്ഥലങ്ങളില് നിന്നും വളണ്ടിയര്മാര് എത്തി. എല്ലാ പ്രദേശങ്ങളില് നിന്നുമായി നൂറുകണക്കിന് പ്രവര്ത്തകര് സ്ഥലത്തെത്തിയിരുന്നു. കോടമഞ്ഞ് പെയ്യുന്ന രാത്രി.
ഏറെ വൈകിയിട്ടും എം എസ് പി ക്കാര് ആ വഴിക്കു വന്നില്ല. ഒന്നും സംഭവിക്കില്ലെന്ന് കരുതി വളണ്ടിയര്മാര് വിശ്രമിക്കാന് തീരുമാനിച്ചു. കര്ഷകരുടെ പദ്ധതി മനസ്സിലാക്കിയ എം എസ് പി ക്കാര് പുലര്ച്ചെ 5 മണിയോടെ കാവുമ്പായി കുന്ന് വളഞ്ഞു. ഞെട്ടിയുണര്ന്ന പ്രവര്ത്തകര് നിദ്രയിലാണ്ട ഗ്രാമത്തെ ഉണര്ത്തുന്നതിന് ഒരുമിച്ച് മുദ്രാവാക്യം വിളിച്ചു. കയ്യിലുണ്ടായിരുന്ന ആയുധങ്ങളുമായി പ്രവര്ത്തകര് സജ്ജരായി. പോലീസുകാര് പ്രവര്ത്തകര്ക്ക് അരികിലേക്ക് വന്നുകൊണ്ടിരുന്നു. അതിനിടയല് പ്രവര്ത്തകരിലൊരാള് പൊലീസിനെ തെറ്റിദ്ധരിപ്പിക്കാന് നാടന്തോക്ക്കൊണ്ട് വെടിവെച്ചു. പോലീസ് ഉദ്യോഗസ്ഥനായ രാമകൃഷ്ണന് പരിക്കേറ്റു. ഭയന്ന പൊലീസുകാര് പിന്വാങ്ങിയെങ്കിലും അല്പം കഴിഞ്ഞ് കൂടുതല് സജ്ജീകരണങ്ങളോടെ തിരിച്ചെത്തി.
പിന്നീട് യുദ്ധസമാനമായിരുന്നു രംഗങ്ങള്. മെഷിന് ഗണ്ണുകള് തുരുതുരാ ശബ്ദിച്ചു. വെടി ശബ്ദവും പുകയും മാത്രം ഉയര്ന്നു. പൊലീസ് വെടിവെയ്പില് 5 പേര് രക്തസാക്ഷികളായി. പി. കുമാരന്, മഞ്ഞേരി ഗോവിന്ദന് നമ്പ്യാര്, ആലോറമ്പന്കണ്ടി കൃഷ്ണന്, തെങ്ങില് അപ്പനമ്പ്യാര് എന്നിവര് വെടിയേറ്റും പുളുക്കൂല് കുമാരന് പോലീസ് തോക്കുകൊണ്ടിടിച്ചും മരണപ്പെട്ടു. കണ്ണില് കണ്ടവരെയൊക്കെ പിടികൂടി. പിടികൂടിയവരെയും രക്തസാക്ഷികളായവരുടെ മൃതദേഹങ്ങളുമായി പൊലീസ് ജന്മിയുടെ പത്തായപ്പുരയില് പ്രവര്ത്തിച്ചിരുന്ന ക്യാമ്പിലേക്ക് പോയി. 180 പേരെ പ്രതി ചേര്ത്ത് കേസെടുത്തു. ജനുവരി, ഫെബ്രുവരി, മാര്ച്ച് മാസങ്ങളില് കാവുമ്പായിയും പരിസരങ്ങളിലും വിവരിക്കാനാവാത്ത പോലീസ് തേര് വാഴ്ചയ്ക്കിരയായി. പലരേയും കള്ളക്കേസുകള് ചുമത്തി ജയിലില് അടക്കുകയും ചെയ്തു. ജയിലില് അടക്കപ്പെട്ട തളിയന് രാമന് നമ്പ്യാരും ഒ പി അനന്തന് മാസ്റ്റരും 1950 ഫെബ്രുവരി 11 ന് നടന്ന സേലം ജയില് വെടിവെയ്പില് രക്തസാക്ഷികളായി. ആനക്കാരന് കൊലക്കേസ് എന്ന മറ്റൊരു കള്ളക്കേസ് സൃഷ്ടിച്ച് അതിലെ പ്രതികളായവരെ ജീവപര്യന്തം തടവിനും ശിക്ഷിച്ചു.
ജന്മിത്വത്തിനും ചൂഷണത്തിനും അടിച്ചമര്ത്തലിനുമെതിരെ ശക്തമായ മുന്നേറ്റവും രക്തസാക്ഷിത്വവും നടന്ന പ്രദേശമാണ് കാവുമ്പായിക്കുന്ന്. ചരിത്രത്തില് ഇന്നത് സമരക്കുന്ന് എന്നാണറിയപ്പെടുന്നത്.
*
ഇ ഡി മഗേഷ് കുമാര് ജനയുഗം 01 ഫെബ്രുവരി 2012
Saturday, February 4, 2012
Marxism in the 21st Century: Alternative to Neoliberal Capitalism and Imperialism I
Two decades after the fall of the Soviet Union, the mood of capitalist
triumphalism that existed then, has vanished. With the first prolonged
capitalist crisis of the 21st century, the focus is now on the future of
capitalism and the uncertain times faced by it. There is recognition,
as a banker wrote in the Financial Times, that capitalism is having a
“very Marxist crisis”.
Marxism, which was scorned as a 19th century philosophy and
which was declared as an anachronism by the end of the 20th century,has once again proved that it is the only scientific theory to analyse the crisis facing contemporary capitalism. Marxism remains the guide to action on how to transcend capitalism and build a new society free from class exploitation and social oppression.
Marxism, as theory and practice, has to constantly evolve. The
experience of the theory put into practice has to be evaluated. Based on that assessment, the theory needs to be updated and modified.
Marxism has to be seen as a developing theory. It is not a given corpus
of knowledge which needs only to draw upon and to be interpreted.
This needs to be stressed because of the legacy of Soviet style Marxism
in the 20th century. Marxism was seen to be a corpus of classical texts
by Marx, Engels, Lenin and so on. Based on these classics,
developments in the various fields of knowledge were analysed and
sought to be incorporated into an a priori framework. This ossified
theory and resulted in dogmatic practices or inertia.
Marxism in the 21st century has to make a break from this
theoretical straitjacket as it is an essential part of making Marxism a
living theory and an accurate guide to practice.
II
Marxist theoretical analysis of the contemporary world would affirm
the existence of imperialism as an integral part of the global capitalist
system. It has been argued that nation states have increasingly become
irrelevant in the era of globalisation and thus we need to move beyond
the concept of imperialism, which is based on rich nations colonizing
and exploiting the poorer nations. The problem with this argument
is that it fails to identify the principal class forces which drive world
capitalism today and instead confuses the changes in the form and
character of imperialism with the disappearance of its essence and
content.
Lenin’s analysis of imperialism in the early decades of the 20th
century was based on the development of monopolies as a result of
concentration of capital and the coalescence between banking and
industrial capital in advanced capitalist countries giving rise to finance
capital. These national blocs of finance capital backed by their nation
states resorted to imperialism – controlling the resources and markets
of the poor countries. This also led to inter-imperialist rivalries between
nation states over the division and re-division of their ‘spheres of
influence’ causing wars like the world wars.
The way things have changed since Lenin’s time can be seen in
the development of international finance capital, which while
originating in the advanced capitalist nations is no longer national in
its form. The transnational banks and financial corporations today
have global operations and move around large volumes of capital
Marxism in the 21st Century across national markets on a daily basis in search of quick speculative
gains. International finance capital is globally mobile and fluid, it is
not tied to specific industries and it does not serve its interest to divide
the world market into rival blocks. What it wants is a globally
integrated market where it has unfettered freedom of movement. This
is the force that drives the process of neoliberal globalisation.
Rivalries between imperialist nation states have subdued under
the hegemony of international finance capital. However, this does not
imply a disappearance of imperialism. Rather imperialism has
acquired a particularly vicious form under the imperatives of
international finance capital. The major imperialist powers have
formed a bloc under the leadership of the US, which ensures that any
challenge to neoliberal globalisation and the hegemony of
international finance capital is eliminated. In this, the role of the US
state and its economy remains crucial.
This can be seen in the unfolding events under contemporary
capitalism. The present crisis which started in 2007-08 was brought
about by the depredations of finance – asset price bubbles created
through reckless lending and speculation. In the immediate aftermath
of the crisis, the imperialist nations took the initiative to form the G20
and proposed a coordinated expansion of state expenditure as the
way towards recovery. But once the big banks and financial companies
were bailed out using taxpayers’ money, the imperialist powers –
especially the US, Germany, France, UK – started advocating austerity
measures and cutbacks in public spending. The burden of adjustment
has been shifted on to the working people across the world through
the austerity measures even as international finance has recovered
from its losses at the expense of the state exchequer. This could not
have happened had it not been for the imperialist nation states acting
in unison in the interests of international finance. The possibility of a
shift away from neoliberal globalisation and curbing the power of big
finance in the backdrop of the crisis is being stymied by imperialism.
The hegemony of the dollar is a significant aspect of the
international finance driven imperialist system. Bulk of the financial
wealth and resources across the world continues to be held in dollars
owing to the imperialist strength of the US state. This allows the US
economy to suck in finance from across the world and sustain the
globalisation process.
The role being played by the NATO in the post-cold war era is
yet another signifier of imperialist militarism. The operations of the
NATO have been extended to West Asia, in the name of the ‘war on
terror’ or ‘humanitarian interventions’. The purpose is to destroy any
regime that asserts national sovereignty and protects the oil and mineral
resources of the region from the predatory oil companies based in the
West. The wars in Afghanistan, Iraq and most recently Libya were all
fought to meet these objectives. US militarism is an outcome of the
systemic needs of imperialism to maintain its hegemony over the
globe.
Therefore, from a Marxist point of view, imperialism continues
to be the foremost barrier before all those who seek to create a just,
democratic and peaceful world order. Struggle and resistance against
international finance driven imperialism comprises the core of
revolutionary movements in the 21st century.
III
In the throes of a crisis, finance capital assaults and seeks to dismantle
the welfare state built in the earlier phase of capitalism. The fight back
against the neoliberal orthodoxy requires the defence of the rights of
the working people and the gains made over the decades of struggle
in the 20th century in getting social benefits.
The neoliberal policies have resulted in heightened inequalities,
growing unemployment and homelessness for the people in the
developed capitalist countries. The ongoing crisis and the statesponsored
bailout of the corporates and the bankers have vividly
brought out for the people the iniquitous and unjust order that exists.
Protests against corporate greed and the austerity measures have
erupted and intensified in Europe and the United States. This,
however, is yet to transform into a powerful political alternative, which
can usher in substantive changes.
The resistance to imperialist globalization requires the building
of an alternative Left platform centred on rolling back the neoliberal
offensive and unshackling the grip of international finance capital to
restore economic and popular sovereignty. Such a Left platform
should advocate robust state intervention to develop the productive
forces in a manner which generates employment and reduces income
inequality. No progressive change in economic policies can be brought
Marxism in the 21st Century about without curbing the power of international finance. It is
necessary as a first step, to introduce a financial transaction tax and
regulation of the financial sector. The Left has to bring to the fore, the
agenda of state takeover of big financial assets and the breaking up of
giant multinational banks, which are ostensibly ‘too big to fail’.
Imperialism seeks to emerge from its current crisis by shifting the
burden of the crisis on to the people of the developing countries.
International agencies like IMF, World Bank and the WTO are the
handmaidens of this effort. The struggles against financial and trade
liberalisation in the developing countries, especially against
conditional austerity measures and unequal free trade agreements
have to be taken forward.
The Left alternative platform and the political movement for it
have to be developed in each country according to its specific
conditions. While international finance capital operates globally, it
utilizes the state in each country to enforce its neoliberal dictates. The
fight to wrest economic and popular sovereignty for the people is
therefore a class struggle within the nation state. Imperialist
globalization has not rendered this nation state based struggle
redundant. Even as the global forms of class struggle and antiimperialist
movements develop over time, the primacy of the nation
based class struggle cannot be underplayed.
IV
The working class remains central to any revolutionary challenge to
capitalism. Despite assertions of the ‘post-Marxists’ to the contrary,
the working class has grown in its size and strength globally.
Deindustrialization and off shoring of industrial activities into the
developing world has led to the shrinking size of the industrial
workforce in the advanced capitalist world. However, the size of the
proletariat has grown in the developing world and the world as a
whole. Moreover, those employed in the services sector are also
exploited workers. The changes that have come about are in the forms
of employment and labour exploitation, under the rubric of ‘labour
market flexibility’. Across the world, organised formal sector
employment has been increasingly replaced by casual and contract
based work. Alongside the institutionalization of a hire and fire
regime, economic growth under the neoliberal regime has also led to
a ballooning informal economy characterised by intense exploitation
and self-exploitation of labour. A key challenge before the Marxists in
the 21st century is to devise new forms of organising the casualized
and informal workforce, who bear the brunt of intensified exploitation.
Perhaps the greatest churning process occurring in the world
today is in the countryside, particularly in the rural areas of the less
developed countries – in Latin America, Africa and Asia. Over the last
three decades, policies of so-called stabilization and structural
adjustment have systematically been imposed on the working people
of the third world by international capital, domestic bourgeoisie and
landed rural elites. These policies accentuate agrarian crisis,
impoverish and worsen the incomes and livelihoods of the peasantry.
Rural unrest on issues of land, livelihood and access to resources is a
widespread phenomenon across the developing world today.
Organising the peasantry and rural labourers and building an alliance
with the urban working class poses the main challenge in these
societies.
The theory and practice of Marxism in the 21st century also
requires the integration of gender issues into the mainstream analysis
of class exploitation and social oppression. Even the most advanced
capitalist countries have been unable to address in any substantive
way, the unequal division of labour that is detrimental to women. On
the contrary, the severe cutbacks in the social sector under the neoliberal
regime have meant that the burden of the care economy is borne
disproportionately by women. At the same time, the exploitation of
cheap female labour continues to be an important source of extraction
of surplus value.
Discrimination against women, reflected in unequal wages,
discriminatory labour practices and the political economy of the
reproduction of labour power shows that it is systemic and embedded
in the capitalist production system. The invisibilisation of women’s
work, the devaluation of their labour and the predominance of
patriarchal modes of life reinforce the exploitation of women under
neoliberal capitalism. The Left alternative to imperialist globalisation
must recognise and give prominence to the liberation of women from
patriarchal and class based exploitation.
The world is faced with a degradation of the environment and
Marxism in the 21st Century
ecology, which threatens life and nature on the planet. An important
factor in the struggle against neoliberal capitalism and the building
of an alternative has to be, in terms of Marxist theory and practice, a
proper understanding of the environmental issues and the struggle
to protect the environment and human life. The predatory nature of
capitalism is the primary cause for the threat to the world environment
and ecological sustainability. Imperialist globalization has heightened
the despoliation of nature and the loot of natural resources by big
corporations. Global warming and climate change is a common threat
to humanity as a whole but the responsibility for this lies more with
the rich industrialized countries. The struggle to protect the
environment and ensure that there is equity in addressing the
problems of environmental degradation should be on the agenda of
Left alternatives.
V
In the years immediately after the disintegration of the Soviet Union
and the restoration of capitalism in Russia, the debates centred around
what happened to the experiment of building socialism in the Soviet
Union and what had gone wrong. These debates prevailed amongst
Marxists and activists of the communist and working class movements
during the 1990s. But by the turn of the century attention was drawn
towards what should be the shape and nature of socialism in the 21st
century.
It is by a critical examination of the experiences of socialism in the
20th century that we can arrive at a new and more meaningful concept
of socialism in the 21st century. This requires carrying forward some
of the original impulses of the October revolution and some of the
valuable achievements. At the same time, we have to discard some of
the negative aspects and distortions which manifested in the existing
socialism of the 20th century.
The debate on 21st century socialism is ongoing and has not
reached a finality. This is so, because the socialism in the 21st century
will arise not just from theory but also from practice. But we have now
some broad contours of what a renovated socialism of the 21st century
will look like. Here we can only set out some of them in an outline
form.
(i) Socialisation of the means of production is a cardinal principle of
socialism. This requires that the capitalist forms of ownership of the
means of production be replaced by social ownership. In the socialism
of the 20th century, basing on the Soviet model, public ownership of
the means of production was, by and large, equated with state
ownership. State owned and run enterprises being the main form led
to the heavy hand of the bureaucracy controlling and running the
economy. The workers had no say in the running of the enterprises.
The growth of bureaucratic centralism can also be attributed to this.
Public ownership under socialism in the 21st century should be of
diverse forms, state ownership being just one of those forms. There
can be state owned enterprises or a public sector where there is wider
shareholding, or collective enterprises which are owned by the workers
and employees, or cooperatives. Unlike the highly centralized system
which existed in the Soviet Union, there can be different forms of
public ownership and competition amongst them.
(ii) The existence of commodity production and the market is not the
negation of socialism. Unlike in the Soviet Union where small
commodity production and retail trade were nationalized, in the
period of socialism, markets should play a role. They should be
regulated by the State to ensure that big capital does not develop.
(iii) A planned economy is another basic principle of socialism but
the nature of planning should not be such as to centralize all economic
decision-making. Further, in order to ensure popular participation
in economic decision-making and the running of economic
enterprises, planning has to be decentralized.
(iv) Democracy is the life blood of socialism. In the capitalist system,
democracy becomes ‘formal’ as the control of the bourgeoisie over the
means of production and the institutions of the state leads to restricting
democracy and the democratic rights of citizens. In the case of
socialism, it cannot develop without the active and popular
participation of the people at all levels. It is necessary to have a political
system under socialism which ensures popular participation. This
requires the creation of popular assemblies at different levels which
have powers not only with regard to the administrative sphere but
also the economic. A multi-party system under socialism will prevent
the distortions that a permanent one party rule can bring about.
(v) The demarcation between the State and the ruling party has to be
institutionalized. The socialist state represents the entire people and
the party cannot be a substitute as it represents only a fraction of the
working class and the working people. Socialism in the 21st century
will also have to be built in conditions of capitalist and imperialist
hostility. This is an inescapable reality. Socialist democracy cannot be
attenuated on account of this; rather it should be an instrument for
developing socialist consciousness and mobilizing the people to
defend the new society.
VI
Indian Experience
It is now two decades since the policies of liberalisation were initiated
in India in 1991. The Indian ruling classes, in which the dominant
strata is the big bourgeoisie, embraced the neoliberal framework after
having gradually moved away in the 1980s from the earlier dirigiste
policies. A higher rate of GDP growth has been accompanied by
heightened inequalities and the intensified exploitation of the
working people. There has been a squeeze on the peasantry and large
scale agrarian distress. The Indian State is aiding and facilitating the
loot of natural resources and public assets by the big corporates and
foreign capital.
These neoliberal policies have, however, met with stiff resistance.
Due to the resistance put up by the trade unions and the popular
movements, the government has so far not succeeded in fully
liberalizing the financial sector. This is what spared India from the
worst excesses of the financial crisis. The fight to defend the public
sector is ongoing. The government is attempting to disinvest shares
gradually in the major public sector enterprises rather than going in
for outright privatization.
The shift in the domestic economic policies have been reflected
in the foreign policy with India forging a strategic alliance with the
United States and departing from the pursuit of an independent
foreign policy. The Left has been in the forefront in opposing the
neoliberal policies and the pro-US foreign policy. It is the position of
the Left and other democratic forces which has so far prevented the
full-fledged implementation of the whole range of neoliberal policies
and a total submission to the US strategic designs. Our experience is
that the struggle against the neoliberal policies cannot be carried
forward without countering the growing collaboration of the ruling
classes with US imperialism.
The role played by the Left in opposition to these policies has
resulted in a concerted attack on the Left forces, particularly in West
Bengal. The Left Front government in West Bengal was defeated in
the elections held in May 2011, after a continuous stint in office for 34
years. This is a setback for the Left movement in the country as West
Bengal is its strongest base. But the struggles against the neoliberal
policies and the movements of the working people in the state will
enable the Left to recover ground, even though there is repression
and violence directed against the movement. In Kerala, the Left-led
alliance lost the elections very narrowly and nearly succeeded in
breaking the cycle of alternative governments every five years. The
record of the Left-led government in implementing social welfare
measures and reviving the public sector enterprises found wide
support among the people.
The Left-led governments that existed in the states of West Bengal
and Kerala and which continues in Tripura have inspite of the severe
limitations of the powers and resources available to a state government,
sought to consolidate the gains made through land reforms, effect
decentralisation of powers and protect the rights of the working
people. The existence of these governments cannot bring about any
basic change but they definitely help the working class, the peasantry
and other popular movements to organize, fight for their rights and
to take forward the Left and democratic alternative at the national
level.
In India, there is social oppression through the caste system. Given
the socio-economic formation in India, class exploitation both
capitalist and semi-feudal exists along with various forms of social
oppression based on caste, gender and religion. The ruling classes
extract surplus through class exploitation and for maintenance of
their hegemony they utilise various forms of social oppression. Hence
the struggle against both class exploitation and social oppression is
being conducted simultaneously.
In order to oppose the offensive of liberalisation, all the central
trade unions came together for the first time last year. Their joint
platform and united actions have galvanized the working class
Marxism in the 21st Century movement and a one-day general strike with the participation of all
the central trade unions is being planned for early next year.
The CPI (M) is working for a transitional programme towards
socialism in India. To achieve this stage of people’s democracy, we
have to build an alliance of class forces led by the working class. This
requires the building of a powerful worker-peasant alliance and the
rallying of all the forces that suffer from class exploitation and social
oppression. Till we are able to achieve this, our efforts are directed
towards forging a Left and democratic alternative to the present
bourgeois-landlord policies of the Indian state.
VII
The current global capitalist crisis has two features which have a
bearing on the alternatives that the Left has to fashion. Firstly, the
ongoing recession is likely to be of a long duration. The governments
of the developed capitalist countries are no longer talking of fiscal
stimulus; instead there is a naked assault on the people through
austerity measures. Secondly, after a long time the crisis is centred in
the metropolitan centres and not the periphery. Its effects are hitting
the people of the developed capitalist countries as badly as those in
the developing capitalist countries. This opens the way for resistance
and struggles in the metropolitan centres along with the movements
and struggles in the developing world. These two streams of struggle
can strengthen each other.
To sum up, the fight for a Left alternative requires a struggle
against both the finance-driven neoliberal capitalism as also the
imperialist order, which perpetuates it with political power and
military force.
*
Prakash Karat
triumphalism that existed then, has vanished. With the first prolonged
capitalist crisis of the 21st century, the focus is now on the future of
capitalism and the uncertain times faced by it. There is recognition,
as a banker wrote in the Financial Times, that capitalism is having a
“very Marxist crisis”.
Marxism, which was scorned as a 19th century philosophy and
which was declared as an anachronism by the end of the 20th century,has once again proved that it is the only scientific theory to analyse the crisis facing contemporary capitalism. Marxism remains the guide to action on how to transcend capitalism and build a new society free from class exploitation and social oppression.
Marxism, as theory and practice, has to constantly evolve. The
experience of the theory put into practice has to be evaluated. Based on that assessment, the theory needs to be updated and modified.
Marxism has to be seen as a developing theory. It is not a given corpus
of knowledge which needs only to draw upon and to be interpreted.
This needs to be stressed because of the legacy of Soviet style Marxism
in the 20th century. Marxism was seen to be a corpus of classical texts
by Marx, Engels, Lenin and so on. Based on these classics,
developments in the various fields of knowledge were analysed and
sought to be incorporated into an a priori framework. This ossified
theory and resulted in dogmatic practices or inertia.
Marxism in the 21st century has to make a break from this
theoretical straitjacket as it is an essential part of making Marxism a
living theory and an accurate guide to practice.
II
Marxist theoretical analysis of the contemporary world would affirm
the existence of imperialism as an integral part of the global capitalist
system. It has been argued that nation states have increasingly become
irrelevant in the era of globalisation and thus we need to move beyond
the concept of imperialism, which is based on rich nations colonizing
and exploiting the poorer nations. The problem with this argument
is that it fails to identify the principal class forces which drive world
capitalism today and instead confuses the changes in the form and
character of imperialism with the disappearance of its essence and
content.
Lenin’s analysis of imperialism in the early decades of the 20th
century was based on the development of monopolies as a result of
concentration of capital and the coalescence between banking and
industrial capital in advanced capitalist countries giving rise to finance
capital. These national blocs of finance capital backed by their nation
states resorted to imperialism – controlling the resources and markets
of the poor countries. This also led to inter-imperialist rivalries between
nation states over the division and re-division of their ‘spheres of
influence’ causing wars like the world wars.
The way things have changed since Lenin’s time can be seen in
the development of international finance capital, which while
originating in the advanced capitalist nations is no longer national in
its form. The transnational banks and financial corporations today
have global operations and move around large volumes of capital
Marxism in the 21st Century across national markets on a daily basis in search of quick speculative
gains. International finance capital is globally mobile and fluid, it is
not tied to specific industries and it does not serve its interest to divide
the world market into rival blocks. What it wants is a globally
integrated market where it has unfettered freedom of movement. This
is the force that drives the process of neoliberal globalisation.
Rivalries between imperialist nation states have subdued under
the hegemony of international finance capital. However, this does not
imply a disappearance of imperialism. Rather imperialism has
acquired a particularly vicious form under the imperatives of
international finance capital. The major imperialist powers have
formed a bloc under the leadership of the US, which ensures that any
challenge to neoliberal globalisation and the hegemony of
international finance capital is eliminated. In this, the role of the US
state and its economy remains crucial.
This can be seen in the unfolding events under contemporary
capitalism. The present crisis which started in 2007-08 was brought
about by the depredations of finance – asset price bubbles created
through reckless lending and speculation. In the immediate aftermath
of the crisis, the imperialist nations took the initiative to form the G20
and proposed a coordinated expansion of state expenditure as the
way towards recovery. But once the big banks and financial companies
were bailed out using taxpayers’ money, the imperialist powers –
especially the US, Germany, France, UK – started advocating austerity
measures and cutbacks in public spending. The burden of adjustment
has been shifted on to the working people across the world through
the austerity measures even as international finance has recovered
from its losses at the expense of the state exchequer. This could not
have happened had it not been for the imperialist nation states acting
in unison in the interests of international finance. The possibility of a
shift away from neoliberal globalisation and curbing the power of big
finance in the backdrop of the crisis is being stymied by imperialism.
The hegemony of the dollar is a significant aspect of the
international finance driven imperialist system. Bulk of the financial
wealth and resources across the world continues to be held in dollars
owing to the imperialist strength of the US state. This allows the US
economy to suck in finance from across the world and sustain the
globalisation process.
The role being played by the NATO in the post-cold war era is
yet another signifier of imperialist militarism. The operations of the
NATO have been extended to West Asia, in the name of the ‘war on
terror’ or ‘humanitarian interventions’. The purpose is to destroy any
regime that asserts national sovereignty and protects the oil and mineral
resources of the region from the predatory oil companies based in the
West. The wars in Afghanistan, Iraq and most recently Libya were all
fought to meet these objectives. US militarism is an outcome of the
systemic needs of imperialism to maintain its hegemony over the
globe.
Therefore, from a Marxist point of view, imperialism continues
to be the foremost barrier before all those who seek to create a just,
democratic and peaceful world order. Struggle and resistance against
international finance driven imperialism comprises the core of
revolutionary movements in the 21st century.
III
In the throes of a crisis, finance capital assaults and seeks to dismantle
the welfare state built in the earlier phase of capitalism. The fight back
against the neoliberal orthodoxy requires the defence of the rights of
the working people and the gains made over the decades of struggle
in the 20th century in getting social benefits.
The neoliberal policies have resulted in heightened inequalities,
growing unemployment and homelessness for the people in the
developed capitalist countries. The ongoing crisis and the statesponsored
bailout of the corporates and the bankers have vividly
brought out for the people the iniquitous and unjust order that exists.
Protests against corporate greed and the austerity measures have
erupted and intensified in Europe and the United States. This,
however, is yet to transform into a powerful political alternative, which
can usher in substantive changes.
The resistance to imperialist globalization requires the building
of an alternative Left platform centred on rolling back the neoliberal
offensive and unshackling the grip of international finance capital to
restore economic and popular sovereignty. Such a Left platform
should advocate robust state intervention to develop the productive
forces in a manner which generates employment and reduces income
inequality. No progressive change in economic policies can be brought
Marxism in the 21st Century about without curbing the power of international finance. It is
necessary as a first step, to introduce a financial transaction tax and
regulation of the financial sector. The Left has to bring to the fore, the
agenda of state takeover of big financial assets and the breaking up of
giant multinational banks, which are ostensibly ‘too big to fail’.
Imperialism seeks to emerge from its current crisis by shifting the
burden of the crisis on to the people of the developing countries.
International agencies like IMF, World Bank and the WTO are the
handmaidens of this effort. The struggles against financial and trade
liberalisation in the developing countries, especially against
conditional austerity measures and unequal free trade agreements
have to be taken forward.
The Left alternative platform and the political movement for it
have to be developed in each country according to its specific
conditions. While international finance capital operates globally, it
utilizes the state in each country to enforce its neoliberal dictates. The
fight to wrest economic and popular sovereignty for the people is
therefore a class struggle within the nation state. Imperialist
globalization has not rendered this nation state based struggle
redundant. Even as the global forms of class struggle and antiimperialist
movements develop over time, the primacy of the nation
based class struggle cannot be underplayed.
IV
The working class remains central to any revolutionary challenge to
capitalism. Despite assertions of the ‘post-Marxists’ to the contrary,
the working class has grown in its size and strength globally.
Deindustrialization and off shoring of industrial activities into the
developing world has led to the shrinking size of the industrial
workforce in the advanced capitalist world. However, the size of the
proletariat has grown in the developing world and the world as a
whole. Moreover, those employed in the services sector are also
exploited workers. The changes that have come about are in the forms
of employment and labour exploitation, under the rubric of ‘labour
market flexibility’. Across the world, organised formal sector
employment has been increasingly replaced by casual and contract
based work. Alongside the institutionalization of a hire and fire
regime, economic growth under the neoliberal regime has also led to
a ballooning informal economy characterised by intense exploitation
and self-exploitation of labour. A key challenge before the Marxists in
the 21st century is to devise new forms of organising the casualized
and informal workforce, who bear the brunt of intensified exploitation.
Perhaps the greatest churning process occurring in the world
today is in the countryside, particularly in the rural areas of the less
developed countries – in Latin America, Africa and Asia. Over the last
three decades, policies of so-called stabilization and structural
adjustment have systematically been imposed on the working people
of the third world by international capital, domestic bourgeoisie and
landed rural elites. These policies accentuate agrarian crisis,
impoverish and worsen the incomes and livelihoods of the peasantry.
Rural unrest on issues of land, livelihood and access to resources is a
widespread phenomenon across the developing world today.
Organising the peasantry and rural labourers and building an alliance
with the urban working class poses the main challenge in these
societies.
The theory and practice of Marxism in the 21st century also
requires the integration of gender issues into the mainstream analysis
of class exploitation and social oppression. Even the most advanced
capitalist countries have been unable to address in any substantive
way, the unequal division of labour that is detrimental to women. On
the contrary, the severe cutbacks in the social sector under the neoliberal
regime have meant that the burden of the care economy is borne
disproportionately by women. At the same time, the exploitation of
cheap female labour continues to be an important source of extraction
of surplus value.
Discrimination against women, reflected in unequal wages,
discriminatory labour practices and the political economy of the
reproduction of labour power shows that it is systemic and embedded
in the capitalist production system. The invisibilisation of women’s
work, the devaluation of their labour and the predominance of
patriarchal modes of life reinforce the exploitation of women under
neoliberal capitalism. The Left alternative to imperialist globalisation
must recognise and give prominence to the liberation of women from
patriarchal and class based exploitation.
The world is faced with a degradation of the environment and
Marxism in the 21st Century
ecology, which threatens life and nature on the planet. An important
factor in the struggle against neoliberal capitalism and the building
of an alternative has to be, in terms of Marxist theory and practice, a
proper understanding of the environmental issues and the struggle
to protect the environment and human life. The predatory nature of
capitalism is the primary cause for the threat to the world environment
and ecological sustainability. Imperialist globalization has heightened
the despoliation of nature and the loot of natural resources by big
corporations. Global warming and climate change is a common threat
to humanity as a whole but the responsibility for this lies more with
the rich industrialized countries. The struggle to protect the
environment and ensure that there is equity in addressing the
problems of environmental degradation should be on the agenda of
Left alternatives.
V
In the years immediately after the disintegration of the Soviet Union
and the restoration of capitalism in Russia, the debates centred around
what happened to the experiment of building socialism in the Soviet
Union and what had gone wrong. These debates prevailed amongst
Marxists and activists of the communist and working class movements
during the 1990s. But by the turn of the century attention was drawn
towards what should be the shape and nature of socialism in the 21st
century.
It is by a critical examination of the experiences of socialism in the
20th century that we can arrive at a new and more meaningful concept
of socialism in the 21st century. This requires carrying forward some
of the original impulses of the October revolution and some of the
valuable achievements. At the same time, we have to discard some of
the negative aspects and distortions which manifested in the existing
socialism of the 20th century.
The debate on 21st century socialism is ongoing and has not
reached a finality. This is so, because the socialism in the 21st century
will arise not just from theory but also from practice. But we have now
some broad contours of what a renovated socialism of the 21st century
will look like. Here we can only set out some of them in an outline
form.
(i) Socialisation of the means of production is a cardinal principle of
socialism. This requires that the capitalist forms of ownership of the
means of production be replaced by social ownership. In the socialism
of the 20th century, basing on the Soviet model, public ownership of
the means of production was, by and large, equated with state
ownership. State owned and run enterprises being the main form led
to the heavy hand of the bureaucracy controlling and running the
economy. The workers had no say in the running of the enterprises.
The growth of bureaucratic centralism can also be attributed to this.
Public ownership under socialism in the 21st century should be of
diverse forms, state ownership being just one of those forms. There
can be state owned enterprises or a public sector where there is wider
shareholding, or collective enterprises which are owned by the workers
and employees, or cooperatives. Unlike the highly centralized system
which existed in the Soviet Union, there can be different forms of
public ownership and competition amongst them.
(ii) The existence of commodity production and the market is not the
negation of socialism. Unlike in the Soviet Union where small
commodity production and retail trade were nationalized, in the
period of socialism, markets should play a role. They should be
regulated by the State to ensure that big capital does not develop.
(iii) A planned economy is another basic principle of socialism but
the nature of planning should not be such as to centralize all economic
decision-making. Further, in order to ensure popular participation
in economic decision-making and the running of economic
enterprises, planning has to be decentralized.
(iv) Democracy is the life blood of socialism. In the capitalist system,
democracy becomes ‘formal’ as the control of the bourgeoisie over the
means of production and the institutions of the state leads to restricting
democracy and the democratic rights of citizens. In the case of
socialism, it cannot develop without the active and popular
participation of the people at all levels. It is necessary to have a political
system under socialism which ensures popular participation. This
requires the creation of popular assemblies at different levels which
have powers not only with regard to the administrative sphere but
also the economic. A multi-party system under socialism will prevent
the distortions that a permanent one party rule can bring about.
(v) The demarcation between the State and the ruling party has to be
institutionalized. The socialist state represents the entire people and
the party cannot be a substitute as it represents only a fraction of the
working class and the working people. Socialism in the 21st century
will also have to be built in conditions of capitalist and imperialist
hostility. This is an inescapable reality. Socialist democracy cannot be
attenuated on account of this; rather it should be an instrument for
developing socialist consciousness and mobilizing the people to
defend the new society.
VI
Indian Experience
It is now two decades since the policies of liberalisation were initiated
in India in 1991. The Indian ruling classes, in which the dominant
strata is the big bourgeoisie, embraced the neoliberal framework after
having gradually moved away in the 1980s from the earlier dirigiste
policies. A higher rate of GDP growth has been accompanied by
heightened inequalities and the intensified exploitation of the
working people. There has been a squeeze on the peasantry and large
scale agrarian distress. The Indian State is aiding and facilitating the
loot of natural resources and public assets by the big corporates and
foreign capital.
These neoliberal policies have, however, met with stiff resistance.
Due to the resistance put up by the trade unions and the popular
movements, the government has so far not succeeded in fully
liberalizing the financial sector. This is what spared India from the
worst excesses of the financial crisis. The fight to defend the public
sector is ongoing. The government is attempting to disinvest shares
gradually in the major public sector enterprises rather than going in
for outright privatization.
The shift in the domestic economic policies have been reflected
in the foreign policy with India forging a strategic alliance with the
United States and departing from the pursuit of an independent
foreign policy. The Left has been in the forefront in opposing the
neoliberal policies and the pro-US foreign policy. It is the position of
the Left and other democratic forces which has so far prevented the
full-fledged implementation of the whole range of neoliberal policies
and a total submission to the US strategic designs. Our experience is
that the struggle against the neoliberal policies cannot be carried
forward without countering the growing collaboration of the ruling
classes with US imperialism.
The role played by the Left in opposition to these policies has
resulted in a concerted attack on the Left forces, particularly in West
Bengal. The Left Front government in West Bengal was defeated in
the elections held in May 2011, after a continuous stint in office for 34
years. This is a setback for the Left movement in the country as West
Bengal is its strongest base. But the struggles against the neoliberal
policies and the movements of the working people in the state will
enable the Left to recover ground, even though there is repression
and violence directed against the movement. In Kerala, the Left-led
alliance lost the elections very narrowly and nearly succeeded in
breaking the cycle of alternative governments every five years. The
record of the Left-led government in implementing social welfare
measures and reviving the public sector enterprises found wide
support among the people.
The Left-led governments that existed in the states of West Bengal
and Kerala and which continues in Tripura have inspite of the severe
limitations of the powers and resources available to a state government,
sought to consolidate the gains made through land reforms, effect
decentralisation of powers and protect the rights of the working
people. The existence of these governments cannot bring about any
basic change but they definitely help the working class, the peasantry
and other popular movements to organize, fight for their rights and
to take forward the Left and democratic alternative at the national
level.
In India, there is social oppression through the caste system. Given
the socio-economic formation in India, class exploitation both
capitalist and semi-feudal exists along with various forms of social
oppression based on caste, gender and religion. The ruling classes
extract surplus through class exploitation and for maintenance of
their hegemony they utilise various forms of social oppression. Hence
the struggle against both class exploitation and social oppression is
being conducted simultaneously.
In order to oppose the offensive of liberalisation, all the central
trade unions came together for the first time last year. Their joint
platform and united actions have galvanized the working class
Marxism in the 21st Century movement and a one-day general strike with the participation of all
the central trade unions is being planned for early next year.
The CPI (M) is working for a transitional programme towards
socialism in India. To achieve this stage of people’s democracy, we
have to build an alliance of class forces led by the working class. This
requires the building of a powerful worker-peasant alliance and the
rallying of all the forces that suffer from class exploitation and social
oppression. Till we are able to achieve this, our efforts are directed
towards forging a Left and democratic alternative to the present
bourgeois-landlord policies of the Indian state.
VII
The current global capitalist crisis has two features which have a
bearing on the alternatives that the Left has to fashion. Firstly, the
ongoing recession is likely to be of a long duration. The governments
of the developed capitalist countries are no longer talking of fiscal
stimulus; instead there is a naked assault on the people through
austerity measures. Secondly, after a long time the crisis is centred in
the metropolitan centres and not the periphery. Its effects are hitting
the people of the developed capitalist countries as badly as those in
the developing capitalist countries. This opens the way for resistance
and struggles in the metropolitan centres along with the movements
and struggles in the developing world. These two streams of struggle
can strengthen each other.
To sum up, the fight for a Left alternative requires a struggle
against both the finance-driven neoliberal capitalism as also the
imperialist order, which perpetuates it with political power and
military force.
*
Prakash Karat
Tuesday, January 31, 2012
സാമ്പത്തിക പ്രതിസന്ധിക്ക് പരിഹാരം മുതലാളിത്തത്തിനുള്ളില് അസാധ്യം
യൂറോ മേഖലയിലെ 9 രാജ്യങ്ങളുടെ വായ്പാക്ഷമതാ നിലവാരം (credit rating) താഴ്ത്തി നിശ്ചയിച്ച സ്റ്റാന്ഡേര്ഡ് ആന്റ് പുവര് എന്ന റേറ്റിങ് ഏജന്സിയുടെ തീരുമാനം യൂറോപ്പിലെ ജനങ്ങള്ക്കുമേല് കൂടുതല് കടുത്ത ചെലവ് ചുരുക്കല് നടപടികള് അടിച്ചേല്പിക്കാനുള്ള ധനമൂലധനത്തിന്റെ സമ്മര്ദ്ദതന്ത്രമായാണ് വിലയിരുത്തപ്പെടുന്നത്. ഗ്രീസിലെ പുതിയ "ദേശീയ സമവായ" സര്ക്കാരും ഗ്രീക്ക് ബോണ്ടുകള് കൈവശമുള്ള പ്രമുഖ ധനകാര്യ സ്ഥാപനങ്ങളും തമ്മിലുള്ള ചര്ച്ച പൊളിഞ്ഞ അതേദിവസം, ജനുവരി 13ന്, തന്നെയാണ് സ്റ്റാന്ഡേര്ഡ് ആന്റ് പുവറിന്റെ തീരുമാനം പുറത്തുവന്നത്. ബാങ്കുകളും മറ്റു ധനകാര്യ സ്ഥാപനങ്ങളും ആവശ്യപ്പെട്ടതുപോലെ, ഗ്രീസിന്റെ മുന്കടത്തില് 50 ശതമാനം കുറവ് വരുത്തുന്നതിന് പകരമായി ഗ്രീക്ക് ബോണ്ടുകളുടെ പലിശനിരക്ക് ഉയര്ത്തണമെന്ന ആവശ്യം സര്ക്കാര് അംഗീകരിക്കാത്തതിനെ തുടര്ന്നാണ് ഗ്രീക്ക് ചര്ച്ച പൊളിഞ്ഞത്. ഏറ്റവും ഉയര്ന്ന നിരക്കായ "മൂന്ന് എ" (AAA) ഉണ്ടായിരുന്ന ഫ്രാന്സിനെയും ആസ്ട്രിയയെയും "എഎ പ്ലസ്സാ"യും "ഡബ്ബിള് എ" (AA) നിലവാരത്തില്നിന്ന് സ്പെയിനിനെ രണ്ട് തട്ട് താഴ്ത്തി "എ" ആയും ഇറ്റലിയെ "എ"യില്നിന്ന് രണ്ട് തട്ട് താഴ്ത്തി "മൂന്ന് ബി" (BBB) ആയുമാണ് സ്റ്റാന്ഡേര്ഡ് ആന്റ് പുവര് വായ്പാക്ഷമതാ നിലവാരം നിശ്ചയിച്ചത്. സൈപ്രസ്, മാള്ട്ട, പോര്ച്ചുഗല് , സ്ലൊവാക് റിപ്പബ്ലിക്, സ്ലൊവേനിയ എന്നീ രാജ്യങ്ങളുടെയും റേറ്റിങ് ഓരോ പടി താഴ്ത്തി. ഇനിയും റേറ്റിങ് താഴ്ത്തേണ്ടതായി വരുമെന്നും സ്റ്റാന്ഡേര്ഡ് ആന്റ് പുവര് സൂചിപ്പിക്കുന്നു.
യൂറോപ്യന് കടബാധ്യതാ പ്രതിസന്ധി പിഗ്സ് രാജ്യങ്ങള് എന്നറിയപ്പെടുന്ന പോര്ച്ചുഗല് , ഇറ്റലി, അയര്ലണ്ട്, ഗ്രീസ്, സ്പെയിന് എന്നിവയെ മാത്രമല്ല, യൂറോ മേഖലാ സമ്പദ്ഘടനയുടെ തന്നെ ചങ്ക് തകര്ത്തു തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു എന്നാണ് ഫ്രാന്സിന്റെയും ആസ്ട്രിയയുടെയും വായ്പാക്ഷമതാ നിലവാരം താഴ്ത്തപ്പെട്ടതോടെ വ്യക്തമായിരിക്കുന്നത്. ഈ രാജ്യങ്ങള്ക്ക് കടം വീട്ടാന് ആവശ്യമായ തുക കുറച്ചൊന്നുമല്ല. ഇറ്റലിക്കുമാത്രം അടുത്ത മൂന്ന് മാസത്തിനകം കടം വീട്ടുന്നതിന് 13000 കോടി യൂറോ ആവശ്യമാണ്. സ്പെയിനിന് 2000 കോടി യൂറോയും ഗ്രീസിന് 1450 കോടി യൂറോയും കടം വീട്ടാനായി മാത്രം ഉടന് ആവശ്യമാണ്. ഈ രാജ്യങ്ങള് കടം വീട്ടാന് വേണ്ട തുക എങ്ങനെ സ്വരൂപിക്കും എന്നറിയാതെ അങ്കലാപ്പിലായിരിക്കുകയാണ്. ഡിസംബര് ആദ്യം ബ്രിട്ടന് ഒഴികെയുള്ള യൂറോപ്യന് യൂണിയന് രാജ്യങ്ങള് എത്തിച്ചേര്ന്ന ധാരണയും ഫലപ്രദമായില്ല എന്നാണ് ഇപ്പോള് വ്യക്തമായിരിക്കുന്നത്.
യൂറോപ്യന് കേന്ദ്ര ബാങ്ക് കടബാധ്യതയുള്ള രാജ്യങ്ങള്ക്ക് നേരിട്ട് വായ്പ നല്കുകയോ അവയുടെ ബോണ്ടുകള് വാങ്ങുകയോ ചെയ്യുന്നതിനു പകരം ഈ രാജ്യങ്ങളിലെ സ്വകാര്യ ബാങ്കുകള്ക്ക് സര്ക്കാര് ബോണ്ടുകള് വാങ്ങുന്നതിന് വായ്പ നല്കുന്നതിനാണ് ധാരണ ഉണ്ടാക്കിയത്. എന്നാല് കേന്ദ്ര ബാങ്കില്നിന്ന് തുച്ഛമായ പലിശയ്ക്ക് 48900 കോടി യൂറോ വായ്പ ലഭിച്ചിട്ടും സ്വകാര്യ ബാങ്കര്മാര് കുറഞ്ഞ പലിശയ്ക്ക് സര്ക്കാര് ബോണ്ടുകള് വാങ്ങാന് തയ്യാറാകുന്നില്ല. മാത്രമല്ല, ഇറ്റലി, സ്പെയിന് തുടങ്ങിയ രാജ്യങ്ങളില്നിന്ന് കൊള്ളപ്പലിശ ഈടാക്കുകയും ചെയ്തു. ക്രെഡിറ്റ് റേറ്റിങ് ഏജന്സിയുടെ തരംതാഴ്ത്തലോടെ ഈ രാജ്യങ്ങള്ക്ക് വായ്പ ലഭിക്കുന്നതിനോ അവയുടെ കടപ്പത്രങ്ങള് വിറ്റഴിക്കുന്നതിനോ കൂടുതല് പലിശ നല്കേണ്ടതായി വരുന്നു. ഇത് പ്രശ്നം കൂടുതല് സങ്കീര്ണമാക്കിയിരിക്കുകയാണ്. യൂറോ മേഖലാ പ്രതിസന്ധി പരിഹരിക്കുന്നതിനായി രൂപീകരിച്ച 44000 കോടി യൂറോയുടെ യൂറോപ്യന് ഫിനാന്ഷ്യല് സ്റ്റെബിലിറ്റി ഫെസിലിറ്റി (ഇഎഫ്എസ്എഫ്)യില് ജര്മ്മനി കഴിഞ്ഞാല് കൂടുതല് തുക വാഗ്ദാനം ചെയ്തിട്ടുള്ള ഫ്രാന്സിന്റെയും വായ്പാക്ഷമത തരംതാഴ്ത്തപ്പെട്ടതോടെ ഈ സംവിധാനത്തിന്റെ തന്നെ വിശ്വാസ്യതയും ഫലപ്രാപ്തിയും സംശയത്തിലായിരിക്കുകയാണ്. യൂറോയുടെ വിനിമയമൂല്യം കുത്തനെ ഇടിയുകയാണ്.
2011 ജനുവരിയില് ഒരു യൂറോയ്ക്ക് 1.36915 ഡോളര് ലഭിക്കുമായിരുന്നത് 2012 ജനുവരി 16ന് 1.2669 ഡോളറായി കുറഞ്ഞു. 2011 ജനുവരിയില് പൗണ്ടുമായുള്ള വിനിമയനിരക്ക് ഒരു യൂറോ = 0.8551 ആയിരുന്നത് ഈ ജനുവരി 16ന് 0.82745 ആയി കുറഞ്ഞിരിക്കുന്നു. കഴിഞ്ഞ ഒരാഴ്ചയ്ക്കുള്ളില് തന്നെ പൗണ്ടും യൂറോയും തമ്മിലുള്ള വിനിമയനിരക്കില് 0.29 ശതമാനമാണ് ഇടിവുണ്ടായത്. ഇപ്പോള് തന്നെ തൊഴിലില്ലായ്മയും ദാരിദ്ര്യവും വര്ദ്ധിച്ചുവരുന്ന യൂറോമേഖലയില് ഇനിയും ചെലവ് ചുരുക്കല് നടപ്പാക്കുന്നത് ജനരോഷവും പ്രതിഷേധവും വര്ദ്ധിപ്പിക്കുമെന്ന് പ്രതീക്ഷിക്കുന്നതായാണ് സ്റ്റാന്ഡേര്ഡ് ആന്റ് പുവറിന്റെ പ്രസ്താവനയില് പറയുന്നത്. ഇന്ന് ഗ്രീസില് നിലനില്ക്കുന്നതുപോലെയുള്ള കടബാധ്യത വര്ദ്ധിക്കുകയും വരുമാനം കുറയുകയും ചെയ്യുന്ന സ്ഥിതിയിലേക്കാണ് സ്പെയിന് , ഇറ്റലി, പോര്ച്ചുഗല് , ഫ്രാന്സ് തുടങ്ങിയ യൂറോ മേഖലയിലെ ഇതര രാജ്യങ്ങളും നീങ്ങുന്നതെന്നും യൂറോപ്പാകെ സാമ്പത്തിക മാന്ദ്യത്തിന്റെ പിടിയില് വഴുതി വീഴുകയാണെന്നും സ്റ്റാന്ഡേര്ഡ് ആന്റ് പുവര് പ്രസ്താവിക്കുന്നു. എന്നാല് , ധനമൂലധനത്തിന്റെ വക്താക്കളായ സ്റ്റാന്ഡേര്ഡ് ആന്റ് പുവര് വീണ്ടും നിര്ദ്ദേശിക്കുന്ന ഒറ്റമൂലി ചെലവ് ചുരുക്കല് തന്നെയാണ്; ഒപ്പം സര്ക്കാര് ആസ്തികള് സ്വകാര്യമേഖലയ്ക്ക് തീറെഴുതലും.
ജര്മ്മനിയുടെ ചാന്സലര് ഏംഗെല മെര്ക്കല് പ്രസ്താവിക്കുന്നത് 2012 യൂറോ മേഖലയെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം 2011നേക്കാള് ദുരിതം പിടിച്ച വര്ഷമായിരിക്കുമെന്നാണ്. "എല്ലാ അപകടസാധ്യതകളും കൂടി ഒത്തുചേര്ന്നു വരുന്ന" വര്ഷമായിരിക്കും 2012 എന്നത്രെ ഫ്രഞ്ച് പ്രസിഡന്റ് സര്ക്കോസിയുടെ വിലയിരുത്തല് . യൂറോപ്പ് നേരിടാന് പോകുന്ന സാമ്പത്തിക തകര്ച്ച "ഭയാനകം" ആയേക്കുമെന്ന് നിരീക്ഷിക്കുന്ന "ഇക്കണോമിസ്റ്റ്" വാരിക ജനുവരി 7ന് എഴുതിയ മുഖപ്രസംഗത്തില് പറയുന്നത്, "2012 സ്വയംകൃതാനര്ത്ഥംമൂലമുള്ള സാമ്പത്തികമാന്ദ്യത്തിന്റെ വര്ഷമായിരിക്കും" എന്നാണ്.
ഈ പ്രതിസന്ധി പെട്ടെന്ന് പൊട്ടിമുളച്ചതോ ഏതെങ്കിലും ചില ധനകാര്യസ്ഥാപനങ്ങളുടെയോ രാജ്യങ്ങളുടെയോ കെടുകാര്യസ്ഥതകൊണ്ട് ഉണ്ടായതോ ആണോ? അല്ല എന്നതാണ് യാഥാര്ത്ഥ്യം. 2007 ആഗസ്തില് ഇപ്പോഴത്തെ ധനപ്രതിസന്ധി (ലേമാന് ബ്രദേഴ്സ് തകര്ച്ചയെ തുടര്ന്ന്) ആരംഭിക്കുന്നതിനും കൃത്യം 150 വര്ഷംമുമ്പ് നടന്ന ന്യൂയോര്ക്കിലെ ഓഹിയൊ ലൈഫ് ഇന്ഷ്വറന്സ് കമ്പനിയുടെ തകര്ച്ച 1857-58ലെ "മഹാപ്രതിസന്ധി" എന്നാണ് വിശേഷിപ്പിക്കപ്പെടുന്നത്. ആ പ്രതിസന്ധിയും അമേരിക്കയുടെ അതിരുകള്ക്കുള്ളില് ഒതുങ്ങിയിരുന്നില്ല. അത് യൂറോപ്പിലേക്കും അതിവേഗം പടരുകയാണുണ്ടായത്. 1850ല് കാറല് മാര്ക്സ് പ്രവചിച്ച അതേ വിധത്തില് തന്നെ ആയിരുന്നു ആ പ്രതിസന്ധിയുടെ ഗതിക്രമം എന്നാണ് മാര്ക്സിന്റെ "ഗ്രുണ്ട്റീസ്" എന്ന കൃതിയെക്കുറിച്ച് പഠനം നടത്തിയ മൈക്കേല് ക്രാട്കെയെ ഉദ്ധരിച്ചുകൊണ്ട് ലിയൊ പാനിച്ചും സാം ഗിന്ഡിനും നിരീക്ഷിക്കുന്നത്. (സോഷ്യലിസ്റ്റ് രജിസ്റ്റര് -2011). ബാങ്കുകളുടെ പണലഭ്യതാ പ്രശ്നത്തിന് പരിഹാരം കാണാന് 1844ലെ ബാങ്ക് നിയമത്തില് ഭേദഗതി വരുത്തി ആവശ്യമായത്ര നോട്ട് അച്ചടിക്കാന് ബാങ്കുകള്ക്ക് ബ്രിട്ടീഷ് സര്ക്കാര് അനുവാദം നല്കാന് ഇടയുണ്ടെന്ന ന്യൂയോര്ക്ക് ട്രിബ്യൂണില് എഴുതിയ ലേഖനത്തിലെ മാര്ക്സിന്റെ പ്രവചനംപോലും അക്ഷരാര്ത്ഥത്തില് ശരിയാവുകയുണ്ടായി. ബാങ്കുകള്ക്ക്, ധനമൂലധനത്തിന്, മുതലാളിത്ത സമ്പദ്ഘടനയിലുള്ള സ്വാധീനത്തെക്കുറിച്ച് മാര്ക്സ് ആ കാലത്ത് തന്നെ വ്യക്തമായി മനസ്സിലാക്കിയിരുന്നു എന്നാണ് ഇത് വ്യക്തമാക്കുന്നത്.
എന്നാല് 1930കളിലെ മഹാമാന്ദ്യത്തെ തുടര്ന്ന് അമേരിക്കയും ബ്രിട്ടനും ഉള്പ്പെടെയുള്ള രാജ്യങ്ങള് ഓഹരിവിപണികള്ക്കും ബാങ്കുകള്ക്കും മറ്റു ധനകാര്യസ്ഥാപനങ്ങള്ക്കും മൂക്കുകയറിടുന്ന ചില നിയമങ്ങള് കൊണ്ടുവരികയുണ്ടായി. എന്നാല് 1980കളില് അമേരിക്കയില് റൊണാള്ഡ് റീഗനും ബ്രിട്ടനില് മാര്ഗരറ്റ് താച്ചറും ഈ നിയമങ്ങളില് അയവ് വരുത്തി ധനമൂലധനത്തെ സ്വതന്ത്രമായി വിഹരിക്കാന് വിടുകയാണുണ്ടായത്. ധനമേഖലയ്ക്കുമേല് സര്ക്കാര് നിയന്ത്രണം ഏര്പ്പെടുത്തുന്നതിന് 1936ല് പ്രസിഡന്റ് ഫ്രാങ്ക്ളിന് ഡി റൂസ്വെല്റ്റ് കൊണ്ടുവന്ന ഗ്ലാസ്സ് സ്റ്റീഗല് നിയമം തന്നെ 1998ല് ബില് ക്ലിന്റണ് റദ്ദ് ചെയ്യുകയാണുണ്ടായത്. ബ്രിട്ടനിലും ബ്ലെയറിന്റെ ഭരണത്തില് സമാനമായ വിധം ധനമൂലധനത്തെ കയറൂരിവിടുന്നതിന് നിയമങ്ങളും നിയന്ത്രണങ്ങളും പൂര്ണമായി എടുത്തുകളയുകയാണുണ്ടായത്. രണ്ടാംലോക യുദ്ധാനന്തരകാലത്തെ മുതലാളിത്തത്തിന്റെ സുവര്ണകാലം അസ്തമിച്ചതിനെതുടര്ന്ന് 1970കള്ക്കുശേഷം അടിക്കടി രൂക്ഷമായി വന്ന സാമ്പത്തിക പ്രതിസന്ധികള്ക്ക് പരിഹാരം കാണാനാണ് ധനമൂലധനത്തെ കെട്ടഴിച്ചുവിട്ടത്.
ഉല്പാദനമേഖലയേക്കാള് ഊഹക്കച്ചവടത്തിലേക്കാണ്, പെട്ടെന്ന് കൂടുതല് ലാഭമുണ്ടാക്കാനുള്ള മേഖലകളിലേക്കാണ്, 1980കള്ക്കുശേഷം മുതലാളിത്തം തിരിഞ്ഞത്. ഇതിനാവശ്യമായ സംവിധാനങ്ങള് ഭരണകൂടങ്ങള് ഒരുക്കിക്കൊടുക്കുകയാണുണ്ടായത്. ഇപ്പോഴത്തെ, 2007ല് തുടങ്ങിയ ധനപ്രതിസന്ധിക്ക് പരിഹാരം ധനമേഖലയെ നിയന്ത്രിക്കലാണെന്ന ലളിത യുക്തിയിലേക്ക് നീങ്ങുന്ന ലിബറല് ചിന്താഗതിക്കാര് 1970കളിലെ പ്രതിസന്ധിക്കു പരിഹാരമായാണ് ധനമൂലധനത്തെ നിയന്ത്രണരഹിതമാക്കിയത് എന്ന യാഥാര്ത്ഥ്യത്തിനുനേരെ കണ്ണടയ്ക്കുകയാണ്. 1970കളിലെ പ്രതിസന്ധിയെ തരണം ചെയ്യുന്നതിന് സ്വീകരിച്ച മാര്ഗ്ഗങ്ങള് ആ പ്രതിസന്ധിക്ക് പരിഹാരം കാണുകയല്ല ഉണ്ടായത്. മറിച്ച് അതിനാധാരമായ മുതലാളിത്തത്തിന്റെ വൈരുദ്ധ്യങ്ങള് കൂടുതല് രൂക്ഷമാക്കുകയും ഇപ്പോഴത്തെ ഗുരുതരമായ അവസ്ഥയില് എത്തിക്കുകയുമാണുണ്ടായത്.
വായ്പയെ ആശ്രയിച്ചുള്ള ചെലവഴിക്കല് പ്രോല്സാഹിപ്പിക്കുകയും ക്ഷേമപദ്ധതികളില്നിന്നുള്ള സര്ക്കാരിന്റെ പിന്മാറ്റവും ധനമൂലധനത്തിന് ഒത്താശ ചെയ്യുന്നതിനായി വന്തോതില് നികുതി ഇളവുകള് നല്കുന്നതുമെല്ലാം 1980കളോടെ ശക്തമാക്കിയത് 1970കളില് രൂക്ഷമായി വന്ന പ്രതിസന്ധിക്ക് പരിഹാരം കാണാനായിരുന്നു. എന്നാല് ആ പരിഹാര മാര്ഗങ്ങളെല്ലാം ഇപ്പോഴത്തെ പ്രതിസന്ധിക്ക് കാരണമാവുകയാണുണ്ടായത്. ഭവനരഹിതരായ സാധാരണക്കാര്ക്കു നല്കിയിരുന്ന ധനസഹായവും വിദ്യാര്ത്ഥികള്ക്കുള്ള ധനസഹായങ്ങളും നിര്ത്തലാക്കുകയും തല്സ്ഥാനത്ത് വായ്പകള് പ്രോല്സാഹിപ്പിക്കപ്പെടുകയും ചെയ്തത് 1990കളില് വലിയ അഭിവൃദ്ധി സൃഷ്ടിച്ചെങ്കിലും അത് പുതിയ തകര്ച്ചയ്ക്കും പ്രതിസന്ധിക്കും കാരണമാവുകയാണുണ്ടായത്.
അതേപോലെ തന്നെ യുദ്ധാനന്തരം 1980കള് വരെ അതിസമ്പന്നരില്നിന്ന് അമേരിക്കയും ബ്രിട്ടനും ഉള്പ്പെടെയുള്ള മുതലാളിത്ത രാജ്യങ്ങള് കൂടുതല് നികുതി ഈടാക്കുകയും സാമൂഹ്യക്ഷേമപദ്ധതികള്ക്ക് കൂടുതല് തുക ചെലവിടുകയും ചെയ്തിരുന്നത് നിര്ത്തലാക്കി. 1980കള്ക്കുശേഷം, 1970 കളിലെ പ്രതിസന്ധിക്ക് പരിഹാരമെന്ന നിലയില് സമ്പന്നരില്നിന്നുള്ള നികുതികള് വെട്ടിക്കുറയ്ക്കുകയും സാമൂഹ്യക്ഷേമ ചെലവുകള് കുറയ്ക്കുകയും ചെയ്തു. വീണ്ടും 2007 മുതല് , പുതിയ സാമ്പത്തികത്തകര്ച്ചയെ തുടര്ന്ന് സമ്പന്നരില്നിന്ന് നികുതി കൂടുതല് ഈടാക്കി സാമൂഹ്യക്ഷേമ ചെലവുകള് വര്ദ്ധിപ്പിക്കണമെന്ന് പുരോഗമന സ്വഭാവമുള്ളവരായ ലിബറല് സാമ്പത്തിക ശാസ്ത്രജ്ഞര് വാദിക്കുമ്പോള് ബാങ്കര്മാര്ക്കും കോര്പ്പറേറ്റുകള്ക്കും കൂടുതല് ഇളവനുവദിച്ചുകൊണ്ട് തൊഴിലാളികളുടെ കൂലിയും പെന്ഷനും വെട്ടിക്കുറച്ചും ചൂഷണം തീവ്രമാക്കിയും ക്ഷേമപദ്ധതികള് പാടേ ഉപേക്ഷിച്ചും ചെലവ് ചുരുക്കല് പദ്ധതികള് നടപ്പാക്കണമെന്നാണ് യാഥാസ്ഥിതികരായ ധനമൂലധനത്തിന്റെ വക്താക്കള് വാദിക്കുന്നത്. ഈ രണ്ട് നടപടികളും മുതലാളിത്ത തകര്ച്ചയ്ക്ക് പരിഹാരമാകില്ല എന്നതാണ് യാഥാര്ത്ഥ്യം.
മുതലാളിത്തത്തിന്റെ, മൂലധനത്തിന്റെ സഹജമായ സ്വഭാവം തന്നെ ആര്ത്തിയും കൊള്ളലാഭക്കൊതിയുമായിരിക്കെ, മുതലാളിത്ത സാമ്പത്തികക്രമത്തിനുള്ളില് ആദ്യത്തെ നിര്ദ്ദേശങ്ങള് നടപ്പാക്കപ്പെടാനുള്ള സാധ്യത വിരളമാണ്. അത്യാര്ത്തിപൂണ്ട മൂലധനശക്തികള് സമ്പത്താകെ തങ്ങളില് കേന്ദ്രീകരിക്കുന്നതിനുള്ള രണ്ടാമത്തെ മാര്ഗം മാത്രമേ സ്വീകരിക്കൂ.
സ്റ്റാന്ഡേര്ഡ് ആന്റ് പുവര് ധനമൂലധനം മുന്നോട്ടുവെയ്ക്കുന്ന യാഥാസ്ഥിതികമായ പരിഹാരമാര്ഗത്തിനായാണ് വാദിക്കുന്നത്. "ഇക്കണോമിസ്റ്റ്" വാരിക അടുത്തകാലത്ത് എഴുതിയ ഒരു മുഖപ്രസംഗവും കോര്പ്പറേറ്റ് ലോകത്തിന്റെ ഉള്ളിലിരുപ്പ് വ്യക്തമാക്കുന്നതാണ് -"യുദ്ധാനന്തരകാലത്തെ സമൃദ്ധിയില് കെട്ടിപ്പടുത്ത ക്ഷേമരാഷ്ട്രങ്ങള് ഇപ്പോഴത്തെ ദുരിതം പിടിച്ച കാലത്തും അതേപടി തുടരണമെന്നത് വല്ലാത്ത വിലകൊടുക്കേണ്ട ഒന്നാണ്". സമൃദ്ധിയുടെ കാലത്ത് ചില എല്ലിന്കഷ ണങ്ങള് സാധാരണക്കാര്ക്കും തൊഴിലാളികള്ക്കും എറിഞ്ഞുകൊടുക്കാം എന്ന് ചുരുക്കം. അങ്ങനെ അന്തര്ലീനമായ വൈരുദ്ധ്യങ്ങളുടെ ചുഴിയില് അകപ്പെട്ട് വട്ടം കറങ്ങുന്ന മുതലാളിത്തത്തെ യാണ് നാം ഇന്ന് കാണുന്നത്. ഈ പ്രതിസന്ധിയുടെ ദുരിതങ്ങളാകെ സാധാരണ ജനങ്ങളുടെ മേല് കെട്ടിയേല്പ്പിക്കാന് , അങ്ങനെ തങ്ങള്ക്ക് കൂടുതല് ലാഭമുണ്ടാക്കാന് ആണ് ധനമൂലധനശക്തികള് ശ്രമിക്കുന്നത്. അത് പ്രതിസന്ധി കൂടുതല് മൂര്ച്ഛിപ്പിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. സോഷ്യലിസ്റ്റ് രാജ്യങ്ങളിലും ലാറ്റിന് അമേരിക്കന് രാജ്യങ്ങളിലും ഇതില്നിന്ന് വ്യത്യസ്തമായ ചിത്രം കാണാന് കഴിയുന്നത് ആ രാജ്യങ്ങള് മുതലാളിത്തത്തിനുള്ള ബദലുകള് കെട്ടിപ്പടുക്കാനുള്ള നീക്കത്തില്ആയതിനാലാണ്.
*
ജി വിജയകുമാര് ചിന്ത വാരിക
യൂറോപ്യന് കടബാധ്യതാ പ്രതിസന്ധി പിഗ്സ് രാജ്യങ്ങള് എന്നറിയപ്പെടുന്ന പോര്ച്ചുഗല് , ഇറ്റലി, അയര്ലണ്ട്, ഗ്രീസ്, സ്പെയിന് എന്നിവയെ മാത്രമല്ല, യൂറോ മേഖലാ സമ്പദ്ഘടനയുടെ തന്നെ ചങ്ക് തകര്ത്തു തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു എന്നാണ് ഫ്രാന്സിന്റെയും ആസ്ട്രിയയുടെയും വായ്പാക്ഷമതാ നിലവാരം താഴ്ത്തപ്പെട്ടതോടെ വ്യക്തമായിരിക്കുന്നത്. ഈ രാജ്യങ്ങള്ക്ക് കടം വീട്ടാന് ആവശ്യമായ തുക കുറച്ചൊന്നുമല്ല. ഇറ്റലിക്കുമാത്രം അടുത്ത മൂന്ന് മാസത്തിനകം കടം വീട്ടുന്നതിന് 13000 കോടി യൂറോ ആവശ്യമാണ്. സ്പെയിനിന് 2000 കോടി യൂറോയും ഗ്രീസിന് 1450 കോടി യൂറോയും കടം വീട്ടാനായി മാത്രം ഉടന് ആവശ്യമാണ്. ഈ രാജ്യങ്ങള് കടം വീട്ടാന് വേണ്ട തുക എങ്ങനെ സ്വരൂപിക്കും എന്നറിയാതെ അങ്കലാപ്പിലായിരിക്കുകയാണ്. ഡിസംബര് ആദ്യം ബ്രിട്ടന് ഒഴികെയുള്ള യൂറോപ്യന് യൂണിയന് രാജ്യങ്ങള് എത്തിച്ചേര്ന്ന ധാരണയും ഫലപ്രദമായില്ല എന്നാണ് ഇപ്പോള് വ്യക്തമായിരിക്കുന്നത്.
യൂറോപ്യന് കേന്ദ്ര ബാങ്ക് കടബാധ്യതയുള്ള രാജ്യങ്ങള്ക്ക് നേരിട്ട് വായ്പ നല്കുകയോ അവയുടെ ബോണ്ടുകള് വാങ്ങുകയോ ചെയ്യുന്നതിനു പകരം ഈ രാജ്യങ്ങളിലെ സ്വകാര്യ ബാങ്കുകള്ക്ക് സര്ക്കാര് ബോണ്ടുകള് വാങ്ങുന്നതിന് വായ്പ നല്കുന്നതിനാണ് ധാരണ ഉണ്ടാക്കിയത്. എന്നാല് കേന്ദ്ര ബാങ്കില്നിന്ന് തുച്ഛമായ പലിശയ്ക്ക് 48900 കോടി യൂറോ വായ്പ ലഭിച്ചിട്ടും സ്വകാര്യ ബാങ്കര്മാര് കുറഞ്ഞ പലിശയ്ക്ക് സര്ക്കാര് ബോണ്ടുകള് വാങ്ങാന് തയ്യാറാകുന്നില്ല. മാത്രമല്ല, ഇറ്റലി, സ്പെയിന് തുടങ്ങിയ രാജ്യങ്ങളില്നിന്ന് കൊള്ളപ്പലിശ ഈടാക്കുകയും ചെയ്തു. ക്രെഡിറ്റ് റേറ്റിങ് ഏജന്സിയുടെ തരംതാഴ്ത്തലോടെ ഈ രാജ്യങ്ങള്ക്ക് വായ്പ ലഭിക്കുന്നതിനോ അവയുടെ കടപ്പത്രങ്ങള് വിറ്റഴിക്കുന്നതിനോ കൂടുതല് പലിശ നല്കേണ്ടതായി വരുന്നു. ഇത് പ്രശ്നം കൂടുതല് സങ്കീര്ണമാക്കിയിരിക്കുകയാണ്. യൂറോ മേഖലാ പ്രതിസന്ധി പരിഹരിക്കുന്നതിനായി രൂപീകരിച്ച 44000 കോടി യൂറോയുടെ യൂറോപ്യന് ഫിനാന്ഷ്യല് സ്റ്റെബിലിറ്റി ഫെസിലിറ്റി (ഇഎഫ്എസ്എഫ്)യില് ജര്മ്മനി കഴിഞ്ഞാല് കൂടുതല് തുക വാഗ്ദാനം ചെയ്തിട്ടുള്ള ഫ്രാന്സിന്റെയും വായ്പാക്ഷമത തരംതാഴ്ത്തപ്പെട്ടതോടെ ഈ സംവിധാനത്തിന്റെ തന്നെ വിശ്വാസ്യതയും ഫലപ്രാപ്തിയും സംശയത്തിലായിരിക്കുകയാണ്. യൂറോയുടെ വിനിമയമൂല്യം കുത്തനെ ഇടിയുകയാണ്.
2011 ജനുവരിയില് ഒരു യൂറോയ്ക്ക് 1.36915 ഡോളര് ലഭിക്കുമായിരുന്നത് 2012 ജനുവരി 16ന് 1.2669 ഡോളറായി കുറഞ്ഞു. 2011 ജനുവരിയില് പൗണ്ടുമായുള്ള വിനിമയനിരക്ക് ഒരു യൂറോ = 0.8551 ആയിരുന്നത് ഈ ജനുവരി 16ന് 0.82745 ആയി കുറഞ്ഞിരിക്കുന്നു. കഴിഞ്ഞ ഒരാഴ്ചയ്ക്കുള്ളില് തന്നെ പൗണ്ടും യൂറോയും തമ്മിലുള്ള വിനിമയനിരക്കില് 0.29 ശതമാനമാണ് ഇടിവുണ്ടായത്. ഇപ്പോള് തന്നെ തൊഴിലില്ലായ്മയും ദാരിദ്ര്യവും വര്ദ്ധിച്ചുവരുന്ന യൂറോമേഖലയില് ഇനിയും ചെലവ് ചുരുക്കല് നടപ്പാക്കുന്നത് ജനരോഷവും പ്രതിഷേധവും വര്ദ്ധിപ്പിക്കുമെന്ന് പ്രതീക്ഷിക്കുന്നതായാണ് സ്റ്റാന്ഡേര്ഡ് ആന്റ് പുവറിന്റെ പ്രസ്താവനയില് പറയുന്നത്. ഇന്ന് ഗ്രീസില് നിലനില്ക്കുന്നതുപോലെയുള്ള കടബാധ്യത വര്ദ്ധിക്കുകയും വരുമാനം കുറയുകയും ചെയ്യുന്ന സ്ഥിതിയിലേക്കാണ് സ്പെയിന് , ഇറ്റലി, പോര്ച്ചുഗല് , ഫ്രാന്സ് തുടങ്ങിയ യൂറോ മേഖലയിലെ ഇതര രാജ്യങ്ങളും നീങ്ങുന്നതെന്നും യൂറോപ്പാകെ സാമ്പത്തിക മാന്ദ്യത്തിന്റെ പിടിയില് വഴുതി വീഴുകയാണെന്നും സ്റ്റാന്ഡേര്ഡ് ആന്റ് പുവര് പ്രസ്താവിക്കുന്നു. എന്നാല് , ധനമൂലധനത്തിന്റെ വക്താക്കളായ സ്റ്റാന്ഡേര്ഡ് ആന്റ് പുവര് വീണ്ടും നിര്ദ്ദേശിക്കുന്ന ഒറ്റമൂലി ചെലവ് ചുരുക്കല് തന്നെയാണ്; ഒപ്പം സര്ക്കാര് ആസ്തികള് സ്വകാര്യമേഖലയ്ക്ക് തീറെഴുതലും.
ജര്മ്മനിയുടെ ചാന്സലര് ഏംഗെല മെര്ക്കല് പ്രസ്താവിക്കുന്നത് 2012 യൂറോ മേഖലയെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം 2011നേക്കാള് ദുരിതം പിടിച്ച വര്ഷമായിരിക്കുമെന്നാണ്. "എല്ലാ അപകടസാധ്യതകളും കൂടി ഒത്തുചേര്ന്നു വരുന്ന" വര്ഷമായിരിക്കും 2012 എന്നത്രെ ഫ്രഞ്ച് പ്രസിഡന്റ് സര്ക്കോസിയുടെ വിലയിരുത്തല് . യൂറോപ്പ് നേരിടാന് പോകുന്ന സാമ്പത്തിക തകര്ച്ച "ഭയാനകം" ആയേക്കുമെന്ന് നിരീക്ഷിക്കുന്ന "ഇക്കണോമിസ്റ്റ്" വാരിക ജനുവരി 7ന് എഴുതിയ മുഖപ്രസംഗത്തില് പറയുന്നത്, "2012 സ്വയംകൃതാനര്ത്ഥംമൂലമുള്ള സാമ്പത്തികമാന്ദ്യത്തിന്റെ വര്ഷമായിരിക്കും" എന്നാണ്.
ഈ പ്രതിസന്ധി പെട്ടെന്ന് പൊട്ടിമുളച്ചതോ ഏതെങ്കിലും ചില ധനകാര്യസ്ഥാപനങ്ങളുടെയോ രാജ്യങ്ങളുടെയോ കെടുകാര്യസ്ഥതകൊണ്ട് ഉണ്ടായതോ ആണോ? അല്ല എന്നതാണ് യാഥാര്ത്ഥ്യം. 2007 ആഗസ്തില് ഇപ്പോഴത്തെ ധനപ്രതിസന്ധി (ലേമാന് ബ്രദേഴ്സ് തകര്ച്ചയെ തുടര്ന്ന്) ആരംഭിക്കുന്നതിനും കൃത്യം 150 വര്ഷംമുമ്പ് നടന്ന ന്യൂയോര്ക്കിലെ ഓഹിയൊ ലൈഫ് ഇന്ഷ്വറന്സ് കമ്പനിയുടെ തകര്ച്ച 1857-58ലെ "മഹാപ്രതിസന്ധി" എന്നാണ് വിശേഷിപ്പിക്കപ്പെടുന്നത്. ആ പ്രതിസന്ധിയും അമേരിക്കയുടെ അതിരുകള്ക്കുള്ളില് ഒതുങ്ങിയിരുന്നില്ല. അത് യൂറോപ്പിലേക്കും അതിവേഗം പടരുകയാണുണ്ടായത്. 1850ല് കാറല് മാര്ക്സ് പ്രവചിച്ച അതേ വിധത്തില് തന്നെ ആയിരുന്നു ആ പ്രതിസന്ധിയുടെ ഗതിക്രമം എന്നാണ് മാര്ക്സിന്റെ "ഗ്രുണ്ട്റീസ്" എന്ന കൃതിയെക്കുറിച്ച് പഠനം നടത്തിയ മൈക്കേല് ക്രാട്കെയെ ഉദ്ധരിച്ചുകൊണ്ട് ലിയൊ പാനിച്ചും സാം ഗിന്ഡിനും നിരീക്ഷിക്കുന്നത്. (സോഷ്യലിസ്റ്റ് രജിസ്റ്റര് -2011). ബാങ്കുകളുടെ പണലഭ്യതാ പ്രശ്നത്തിന് പരിഹാരം കാണാന് 1844ലെ ബാങ്ക് നിയമത്തില് ഭേദഗതി വരുത്തി ആവശ്യമായത്ര നോട്ട് അച്ചടിക്കാന് ബാങ്കുകള്ക്ക് ബ്രിട്ടീഷ് സര്ക്കാര് അനുവാദം നല്കാന് ഇടയുണ്ടെന്ന ന്യൂയോര്ക്ക് ട്രിബ്യൂണില് എഴുതിയ ലേഖനത്തിലെ മാര്ക്സിന്റെ പ്രവചനംപോലും അക്ഷരാര്ത്ഥത്തില് ശരിയാവുകയുണ്ടായി. ബാങ്കുകള്ക്ക്, ധനമൂലധനത്തിന്, മുതലാളിത്ത സമ്പദ്ഘടനയിലുള്ള സ്വാധീനത്തെക്കുറിച്ച് മാര്ക്സ് ആ കാലത്ത് തന്നെ വ്യക്തമായി മനസ്സിലാക്കിയിരുന്നു എന്നാണ് ഇത് വ്യക്തമാക്കുന്നത്.
എന്നാല് 1930കളിലെ മഹാമാന്ദ്യത്തെ തുടര്ന്ന് അമേരിക്കയും ബ്രിട്ടനും ഉള്പ്പെടെയുള്ള രാജ്യങ്ങള് ഓഹരിവിപണികള്ക്കും ബാങ്കുകള്ക്കും മറ്റു ധനകാര്യസ്ഥാപനങ്ങള്ക്കും മൂക്കുകയറിടുന്ന ചില നിയമങ്ങള് കൊണ്ടുവരികയുണ്ടായി. എന്നാല് 1980കളില് അമേരിക്കയില് റൊണാള്ഡ് റീഗനും ബ്രിട്ടനില് മാര്ഗരറ്റ് താച്ചറും ഈ നിയമങ്ങളില് അയവ് വരുത്തി ധനമൂലധനത്തെ സ്വതന്ത്രമായി വിഹരിക്കാന് വിടുകയാണുണ്ടായത്. ധനമേഖലയ്ക്കുമേല് സര്ക്കാര് നിയന്ത്രണം ഏര്പ്പെടുത്തുന്നതിന് 1936ല് പ്രസിഡന്റ് ഫ്രാങ്ക്ളിന് ഡി റൂസ്വെല്റ്റ് കൊണ്ടുവന്ന ഗ്ലാസ്സ് സ്റ്റീഗല് നിയമം തന്നെ 1998ല് ബില് ക്ലിന്റണ് റദ്ദ് ചെയ്യുകയാണുണ്ടായത്. ബ്രിട്ടനിലും ബ്ലെയറിന്റെ ഭരണത്തില് സമാനമായ വിധം ധനമൂലധനത്തെ കയറൂരിവിടുന്നതിന് നിയമങ്ങളും നിയന്ത്രണങ്ങളും പൂര്ണമായി എടുത്തുകളയുകയാണുണ്ടായത്. രണ്ടാംലോക യുദ്ധാനന്തരകാലത്തെ മുതലാളിത്തത്തിന്റെ സുവര്ണകാലം അസ്തമിച്ചതിനെതുടര്ന്ന് 1970കള്ക്കുശേഷം അടിക്കടി രൂക്ഷമായി വന്ന സാമ്പത്തിക പ്രതിസന്ധികള്ക്ക് പരിഹാരം കാണാനാണ് ധനമൂലധനത്തെ കെട്ടഴിച്ചുവിട്ടത്.
ഉല്പാദനമേഖലയേക്കാള് ഊഹക്കച്ചവടത്തിലേക്കാണ്, പെട്ടെന്ന് കൂടുതല് ലാഭമുണ്ടാക്കാനുള്ള മേഖലകളിലേക്കാണ്, 1980കള്ക്കുശേഷം മുതലാളിത്തം തിരിഞ്ഞത്. ഇതിനാവശ്യമായ സംവിധാനങ്ങള് ഭരണകൂടങ്ങള് ഒരുക്കിക്കൊടുക്കുകയാണുണ്ടായത്. ഇപ്പോഴത്തെ, 2007ല് തുടങ്ങിയ ധനപ്രതിസന്ധിക്ക് പരിഹാരം ധനമേഖലയെ നിയന്ത്രിക്കലാണെന്ന ലളിത യുക്തിയിലേക്ക് നീങ്ങുന്ന ലിബറല് ചിന്താഗതിക്കാര് 1970കളിലെ പ്രതിസന്ധിക്കു പരിഹാരമായാണ് ധനമൂലധനത്തെ നിയന്ത്രണരഹിതമാക്കിയത് എന്ന യാഥാര്ത്ഥ്യത്തിനുനേരെ കണ്ണടയ്ക്കുകയാണ്. 1970കളിലെ പ്രതിസന്ധിയെ തരണം ചെയ്യുന്നതിന് സ്വീകരിച്ച മാര്ഗ്ഗങ്ങള് ആ പ്രതിസന്ധിക്ക് പരിഹാരം കാണുകയല്ല ഉണ്ടായത്. മറിച്ച് അതിനാധാരമായ മുതലാളിത്തത്തിന്റെ വൈരുദ്ധ്യങ്ങള് കൂടുതല് രൂക്ഷമാക്കുകയും ഇപ്പോഴത്തെ ഗുരുതരമായ അവസ്ഥയില് എത്തിക്കുകയുമാണുണ്ടായത്.
വായ്പയെ ആശ്രയിച്ചുള്ള ചെലവഴിക്കല് പ്രോല്സാഹിപ്പിക്കുകയും ക്ഷേമപദ്ധതികളില്നിന്നുള്ള സര്ക്കാരിന്റെ പിന്മാറ്റവും ധനമൂലധനത്തിന് ഒത്താശ ചെയ്യുന്നതിനായി വന്തോതില് നികുതി ഇളവുകള് നല്കുന്നതുമെല്ലാം 1980കളോടെ ശക്തമാക്കിയത് 1970കളില് രൂക്ഷമായി വന്ന പ്രതിസന്ധിക്ക് പരിഹാരം കാണാനായിരുന്നു. എന്നാല് ആ പരിഹാര മാര്ഗങ്ങളെല്ലാം ഇപ്പോഴത്തെ പ്രതിസന്ധിക്ക് കാരണമാവുകയാണുണ്ടായത്. ഭവനരഹിതരായ സാധാരണക്കാര്ക്കു നല്കിയിരുന്ന ധനസഹായവും വിദ്യാര്ത്ഥികള്ക്കുള്ള ധനസഹായങ്ങളും നിര്ത്തലാക്കുകയും തല്സ്ഥാനത്ത് വായ്പകള് പ്രോല്സാഹിപ്പിക്കപ്പെടുകയും ചെയ്തത് 1990കളില് വലിയ അഭിവൃദ്ധി സൃഷ്ടിച്ചെങ്കിലും അത് പുതിയ തകര്ച്ചയ്ക്കും പ്രതിസന്ധിക്കും കാരണമാവുകയാണുണ്ടായത്.
അതേപോലെ തന്നെ യുദ്ധാനന്തരം 1980കള് വരെ അതിസമ്പന്നരില്നിന്ന് അമേരിക്കയും ബ്രിട്ടനും ഉള്പ്പെടെയുള്ള മുതലാളിത്ത രാജ്യങ്ങള് കൂടുതല് നികുതി ഈടാക്കുകയും സാമൂഹ്യക്ഷേമപദ്ധതികള്ക്ക് കൂടുതല് തുക ചെലവിടുകയും ചെയ്തിരുന്നത് നിര്ത്തലാക്കി. 1980കള്ക്കുശേഷം, 1970 കളിലെ പ്രതിസന്ധിക്ക് പരിഹാരമെന്ന നിലയില് സമ്പന്നരില്നിന്നുള്ള നികുതികള് വെട്ടിക്കുറയ്ക്കുകയും സാമൂഹ്യക്ഷേമ ചെലവുകള് കുറയ്ക്കുകയും ചെയ്തു. വീണ്ടും 2007 മുതല് , പുതിയ സാമ്പത്തികത്തകര്ച്ചയെ തുടര്ന്ന് സമ്പന്നരില്നിന്ന് നികുതി കൂടുതല് ഈടാക്കി സാമൂഹ്യക്ഷേമ ചെലവുകള് വര്ദ്ധിപ്പിക്കണമെന്ന് പുരോഗമന സ്വഭാവമുള്ളവരായ ലിബറല് സാമ്പത്തിക ശാസ്ത്രജ്ഞര് വാദിക്കുമ്പോള് ബാങ്കര്മാര്ക്കും കോര്പ്പറേറ്റുകള്ക്കും കൂടുതല് ഇളവനുവദിച്ചുകൊണ്ട് തൊഴിലാളികളുടെ കൂലിയും പെന്ഷനും വെട്ടിക്കുറച്ചും ചൂഷണം തീവ്രമാക്കിയും ക്ഷേമപദ്ധതികള് പാടേ ഉപേക്ഷിച്ചും ചെലവ് ചുരുക്കല് പദ്ധതികള് നടപ്പാക്കണമെന്നാണ് യാഥാസ്ഥിതികരായ ധനമൂലധനത്തിന്റെ വക്താക്കള് വാദിക്കുന്നത്. ഈ രണ്ട് നടപടികളും മുതലാളിത്ത തകര്ച്ചയ്ക്ക് പരിഹാരമാകില്ല എന്നതാണ് യാഥാര്ത്ഥ്യം.
മുതലാളിത്തത്തിന്റെ, മൂലധനത്തിന്റെ സഹജമായ സ്വഭാവം തന്നെ ആര്ത്തിയും കൊള്ളലാഭക്കൊതിയുമായിരിക്കെ, മുതലാളിത്ത സാമ്പത്തികക്രമത്തിനുള്ളില് ആദ്യത്തെ നിര്ദ്ദേശങ്ങള് നടപ്പാക്കപ്പെടാനുള്ള സാധ്യത വിരളമാണ്. അത്യാര്ത്തിപൂണ്ട മൂലധനശക്തികള് സമ്പത്താകെ തങ്ങളില് കേന്ദ്രീകരിക്കുന്നതിനുള്ള രണ്ടാമത്തെ മാര്ഗം മാത്രമേ സ്വീകരിക്കൂ.
സ്റ്റാന്ഡേര്ഡ് ആന്റ് പുവര് ധനമൂലധനം മുന്നോട്ടുവെയ്ക്കുന്ന യാഥാസ്ഥിതികമായ പരിഹാരമാര്ഗത്തിനായാണ് വാദിക്കുന്നത്. "ഇക്കണോമിസ്റ്റ്" വാരിക അടുത്തകാലത്ത് എഴുതിയ ഒരു മുഖപ്രസംഗവും കോര്പ്പറേറ്റ് ലോകത്തിന്റെ ഉള്ളിലിരുപ്പ് വ്യക്തമാക്കുന്നതാണ് -"യുദ്ധാനന്തരകാലത്തെ സമൃദ്ധിയില് കെട്ടിപ്പടുത്ത ക്ഷേമരാഷ്ട്രങ്ങള് ഇപ്പോഴത്തെ ദുരിതം പിടിച്ച കാലത്തും അതേപടി തുടരണമെന്നത് വല്ലാത്ത വിലകൊടുക്കേണ്ട ഒന്നാണ്". സമൃദ്ധിയുടെ കാലത്ത് ചില എല്ലിന്കഷ ണങ്ങള് സാധാരണക്കാര്ക്കും തൊഴിലാളികള്ക്കും എറിഞ്ഞുകൊടുക്കാം എന്ന് ചുരുക്കം. അങ്ങനെ അന്തര്ലീനമായ വൈരുദ്ധ്യങ്ങളുടെ ചുഴിയില് അകപ്പെട്ട് വട്ടം കറങ്ങുന്ന മുതലാളിത്തത്തെ യാണ് നാം ഇന്ന് കാണുന്നത്. ഈ പ്രതിസന്ധിയുടെ ദുരിതങ്ങളാകെ സാധാരണ ജനങ്ങളുടെ മേല് കെട്ടിയേല്പ്പിക്കാന് , അങ്ങനെ തങ്ങള്ക്ക് കൂടുതല് ലാഭമുണ്ടാക്കാന് ആണ് ധനമൂലധനശക്തികള് ശ്രമിക്കുന്നത്. അത് പ്രതിസന്ധി കൂടുതല് മൂര്ച്ഛിപ്പിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. സോഷ്യലിസ്റ്റ് രാജ്യങ്ങളിലും ലാറ്റിന് അമേരിക്കന് രാജ്യങ്ങളിലും ഇതില്നിന്ന് വ്യത്യസ്തമായ ചിത്രം കാണാന് കഴിയുന്നത് ആ രാജ്യങ്ങള് മുതലാളിത്തത്തിനുള്ള ബദലുകള് കെട്ടിപ്പടുക്കാനുള്ള നീക്കത്തില്ആയതിനാലാണ്.
*
ജി വിജയകുമാര് ചിന്ത വാരിക
മുതലാളിത്തവും പട്ടിണിയും
ഇന്ത്യയില് അഞ്ച് വയസില് താഴെയുള്ള കുട്ടികളില് 42 ശതമാനം പേരും വേണ്ടത്ര പോഷകാഹാരം ലഭിക്കാത്തതിനാല് ഏറിയോ കുറഞ്ഞോ ഭാരക്കുറവുള്ളവരാണെന്നാണ് നാന്ദി ഫൗണ്ടേഷന് അടുത്തയിടെ നടത്തിയ പഠനത്തില് കണ്ടെത്തിയത്. ആറ് സംസ്ഥാനങ്ങളിലായി ഒരു ലക്ഷത്തിലധികം കുട്ടികളുടെ ഉയരത്തിന്റെയും തൂക്കത്തിന്റെയും കണക്കെടുത്തതിന്റെ അടിസ്ഥാനത്തിലാണ് ഈ പഠനം. അതായത് രാജ്യത്തെ ഓരോ അഞ്ച് കുട്ടികളില് രണ്ടിലധികം പേര്ക്കും സാധാരണ വളര്ച്ചയ്ക്കോ അതിജീവനത്തിനോ ആവശ്യമായ കുറഞ്ഞ പോഷകാഹാരം പോലും ലഭിക്കുന്നില്ല എന്നര്ഥം. ഈ റിപ്പോര്ട്ട് പ്രകാശനം ചെയ്തുകൊണ്ട് പ്രധാനമന്ത്രി പ്രഖ്യാപിച്ചത് ഇതൊരു ദേശീയാപമാനമാണ് എന്നാണ്. ആര്ക്കും വിയോജിക്കാനാവില്ല.
65 വര്ഷത്തോളമായ സ്വതന്ത്ര ദേശീയ വികസനത്തിന് ശേഷവും കുട്ടികളിലെ പോഷകാഹാരക്കുറവ് ഇത്ര ഭീമമാണ് എന്നത് തീര്ച്ചയായും അപമാനമാണ്. എന്നാല് മൊത്തം ദേശീയോല്പ്പാദനം(ജിഡിപി) ഗണ്യമായി ഉയര്ന്നതിനാല് ഇന്ത്യ "തിളങ്ങുകയാണ്" എന്ന് പറയപ്പെട്ട കഴിഞ്ഞ രണ്ട് പതിറ്റാണ്ട് കാലത്തിനിടയില് ഈ പ്രശ്നം വേണ്ടത്ര പരിഹരിക്കാനായില്ല എന്നതാണ് കൂടുതല് അപമാനകരം. വരുമാന വളര്ച്ചയ്ക്ക് വേഗമേറിയെങ്കിലും പോഷകാഹാരക്കുറവിന്റെ തോത് താഴുന്നത് സംതൃപ്തിയുളവാക്കാത്തത്ര മന്ദമായാണ്. സമീപ വര്ഷങ്ങളില് ദേശീയോല്പാദനത്തില് ഗംഭീരമായ വളര്ച്ചയുണ്ടായിട്ടും രാജ്യത്തെ പോഷകാഹാരക്കുറവിന്റെ നില അസ്വീകാര്യമാം വിധം ഉയര്ന്നതാണെന്ന് അംഗീകരിക്കാന് ഈ തെളിവ് പ്രധാനമന്ത്രിയെ നിര്ബന്ധിതനാക്കി. യുപിഎ സര്ക്കാരിന് ജിഡിപി വളര്ച്ചയിലുള്ള ഭ്രമം പരിഗണിക്കുമ്പോള് , വളര്ച്ച അടിസ്ഥാന പോഷകാഹാരങ്ങള് പോലും ലഭ്യമാക്കുന്നില്ലെന്ന ഈ തിരിച്ചറിവ് തീര്ച്ചയായും നല്ലതാണ്. എന്നാല് ഇന്ത്യയുടെ വികസനപാത, വിശേഷിച്ച് 1990കള് മുതലുള്ളത്, നിരീക്ഷിക്കുന്നവരെ സംബന്ധിച്ച് ഇത്തരം തെളിവുകള് ഒരുതരത്തിലും അതിശയമുളവാക്കുന്നില്ല.
ഈ പ്രശ്നം നേരിടാന് സഹായിക്കുന്ന നയങ്ങള് പോലെതന്നെ ഈ തെളിവും പൊതുവിജ്ഞാനമാണ്. രാജ്യം നേരിടുന്ന ദുര്ഗതി ശരിയായി മനസിലാക്കുന്നതിന് ഇതിലടങ്ങിയിരിക്കുന്ന വിവിധ പ്രവണതകളെ വേര്തിരിച്ച് കാണേണ്ടതുണ്ട്. ലാഭത്വരയാല് പ്രചോദിതമായ മുതലാളിത്തം ഒരിക്കലും അതിന്റെ വളര്ച്ചയുടെ ഫലങ്ങള് എന്തുതന്നെയായാലും അത് നീതിപൂര്വകമായി വിതരണം ചെയ്യില്ല എന്ന അടിസ്ഥാന പ്രശ്നമാണ് ഒന്നാമത്തേത്. സമ്പന്നര് കൂടുതല് സമ്പന്നരായി വളരുമെങ്കിലും ദരിദ്രര് പരാജയപ്പെടുകയോ ദേശീയ വരുമാനത്തിലുണ്ടാവുന്ന വര്ധനയില്നിന്ന് തുഛമായ നേട്ടം മാത്രമുണ്ടാക്കുകയോ ചെയ്യും. വളര്ച്ചയുണ്ടെങ്കിലും വ്യാപകമായ പോഷകാഹാരക്കുറവ് എന്നതായിരിക്കും ഭവിഷ്യത്തുകളിലൊന്ന്.
നമ്മള് പറയുന്ന മുതലാളിത്തം സാമൂഹ്യവും ഘടനാപരവുമായ പിന്നോക്കാവസ്ഥ നിലനില്ക്കുന്ന സാഹചര്യത്തില് രൂപപ്പെടുകയും വികസിക്കുകയും ചെയ്യുന്നതാവുമ്പോള് ഈ പ്രവണത തീവ്രമാവും. അതിനാല് ദാരിദ്ര്യം കുറ യ്ക്കലോ പട്ടിണിയും പോഷകാഹരക്കുറവും ഇല്ലാതാക്കലോ സാമൂഹ്യാനീതി കുറയ്ക്കലോ തുടങ്ങിയ മാനവിക വികസനത്തില് ദ്രുതഗതിയിലുള്ള മുന്നേറ്റങ്ങള് ഒരിക്കലുമുണ്ടാവില്ല. അതിനാല് സാമൂഹ്യ സൂചകങ്ങളിലെ പുരോഗതിയും പോഷകാഹാരക്കുറവ് കുറയ്ക്കലും ജിഡിപി വളര്ച്ചയുമായോ ജിഡിപിയുടെ തോതുമായോ നേരിട്ട് ബന്ധപ്പെട്ടതല്ല എന്ന് കാണുന്നത് അത്ഭുതമുളവാക്കുന്നതല്ല. ഉദാഹരണത്തിന് ഇന്ത്യയില് സിക്കിമിലാണ് കുട്ടികളിലെ പോഷകാഹാരക്കുറവ് ഏറ്റവും കുറഞ്ഞ നിരക്കില് . അതേസമയം പോഷകാഹാരക്കുറവ് ഏറ്റവും രൂക്ഷം കൂടുതല് സമ്പന്നമായ മധ്യപ്രദേശിലാണ്. ഒരു കണക്കനുസരിച്ച് ഇന്ത്യയില് ഏറ്റവും സമ്പന്നവും വേഗത്തില് വളരുന്നതുമായ സംസ്ഥാനങ്ങളിലൊന്നായ ഗുജറാത്തില് ഭാരക്കുറവുള്ള കുട്ടികളുടെ ശതമാനം 2001നും 2006നുമിടയില് വളര്ന്ന് 47 ശതമാനത്തോളമായി. അതേപോലെ രാജ്യങ്ങള്ക്കിടയില് സാമൂഹ്യ സൂചകങ്ങളുടെ പുരോഗതിയില് പല കാരണങ്ങളാല് ഗണ്യമായ വ്യത്യാസങ്ങളുണ്ട്.
ദരിദ്രമായ സബ് സഹാറന് ആഫ്രിക്കയിലെ 37 രാജ്യങ്ങളില് 28നും പ്രതിശീര്ഷ വരുമാനം ഇന്ത്യയേക്കാള് കുറഞ്ഞ തോതിലാണ്. എന്നിട്ടും കുട്ടികളിലെ പോഷകാഹാരക്കുറവ് അവിടങ്ങളില് ഇന്ത്യയേക്കാള് കുറവാണെന്നാണ് കാണുന്നത്. ഇന്ത്യയില് ഭൂപരിഷ്കരണം നടപ്പാക്കുന്നതിലും സ്വത്തിന്റെ കേന്ദ്രീകരണം കുറയ്ക്കുന്നതിലുമുണ്ടായ പരാജയവും അതിനൊപ്പം ജാതീയമായ വിവേചനത്തിന്റെ ദോഷഫലങ്ങളും കൂടിച്ചേര്ന്ന് കടുത്ത അസമത്വത്തിനിടയാക്കുന്നതിനാല് വലിയ വിഭാഗമാളുകള്ക്ക് പോഷകാഹാരങ്ങള് നിഷേധിക്കപ്പെടുന്നു. രാജ്യത്തിന്റെ വരുമാനം വര്ധിക്കുമ്പോഴും ഇതാണ് സ്ഥിതി. ഈ പ്രശ്നം കുട്ടികളില് ഒതുങ്ങുന്നില്ല. സാമ്പത്തിക ശാസ്ത്ര ജ്ഞനായ എ കെ ശിവകുമാര് ചൂണ്ടിക്കാട്ടിയതുപോലെ "ജനന സമയത്ത് തൂക്കം 2500 ഗ്രാമില് താഴെയായിരിക്കുന്നത് ശൈശവ ത്തില് മാത്രമല്ല, കുട്ടിക്കാലത്തുടനീളം വളര്ച്ച മോശമാവുന്നതുമായി അടുത്തു ബന്ധപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. ഇന്ത്യയില് 20-30 ശതമാനം കുട്ടികളും ഭാരക്കുറവോടെയാണ് ജനിക്കുന്നതെന്ന കണക്ക് കാണിക്കുന്നത് അവര് ഗര്ഭപാത്രത്തിലായിരിക്കുമ്പോള് മുതലേ പോഷകാഹാരക്കുറവ് നേരിടുന്നു എന്നാണ്". പോഷകാഹാരക്കുറവ് അമ്മയില്നിന്ന് കുട്ടിയിലേക്കും പകരുകയാണ്.
മുതലാളിത്തത്തിന് കീഴിലെ ഇത്തരം പ്രവണതകള് മൂലം സാമൂഹ്യക്ഷേമം ലക്ഷ്യമിട്ട് മുതലാളിത്ത സമൂഹങ്ങളിലെ സര്ക്കാരുകള് പോഷകാഹാരക്കുറവ് പരിഹരിക്കാന് നേരിട്ട് ഇടപെടണം എന്നത് പണ്ടേ അംഗീകരിക്കപ്പെട്ടിട്ടുള്ളതാണ്. നല്ല ഭക്ഷണം ലഭിക്കുന്ന ആരോഗ്യമുള്ള കുട്ടികള് കാലക്രമത്തില് ആരോഗ്യമുള്ളതും ഉല്പാദനക്ഷമവുമായ തൊഴില്സേനയായി വളരും. തൊഴില് ലഭിച്ചാല് അവര് ദേശീയാഭിവൃദ്ധിക്ക് മുതല്ക്കൂട്ടാവും. ദരിദ്രര്ക്ക് ഭക്ഷണം എത്തിക്കാന് ലക്ഷ്യമിട്ടുള്ള സര്ക്കാര് നടപടികള്ക്ക് പോഷകാഹാരക്കുറവിന്റെ തോത് ഗണ്യമായി കുറയ്ക്കാനാവുമെന്ന് തെളിവുകള് കാണിക്കുന്നു. ഇത്തരം പ്രവര്ത്തനം താങ്ങാവുന്ന വിലയ്ക്ക് ഭക്ഷ്യലഭ്യതയും നിലവില് ഭക്ഷണം വാങ്ങാന് കഴിവില്ലാത്തവര്ക്ക് ക്രയശേഷിയും ഉറപ്പുവരുത്തും. അവശ്യസാധനങ്ങള് സബ്സിഡി വിലയില് ലഭ്യമാക്കുന്ന സാര്വത്രിക പൊതുവിതരണ സംവിധാനവും മുതലാളിത്ത വളര്ച്ചാഗതിയില് സ്വാംശീകരിക്കപ്പെട്ടിട്ടില്ലാത്തവര്ക്ക് യുക്തിസഹമായ കുറഞ്ഞ കൂലിയ്ക്ക് തൊഴില് ഉറപ്പാക്കുന്ന പൊതുമരാമത്ത് പരിപാടിയും ചേര്ന്നുള്ള നടപടിയാണ് ഏറ്റവും നല്ലത്. പുറമേ കാണുമ്പോള് യുപിഎ സര്ക്കാര് ഇതെല്ലാം ചെയ്യാനുള്ള പാതയിലാണെന്ന് തോന്നും.
ദേശീയ ഗ്രാമീണ തൊഴിലുറപ്പ് പദ്ധതി നടപ്പാക്കി. ഭക്ഷ്യ സുരക്ഷാ ബില് പാസാക്കാന് ഒരുങ്ങുന്നു. എന്നാല് പ്രയോഗത്തില് , ബില്ലുകളുടെ ഉള്ളടക്കത്തിലും അവ നടപ്പാക്കുന്നതിലും, ഇനിയും ഏറെ വേണ്ടിയിരുന്നു. പല സംസ്ഥാനങ്ങളിലും നിയമപ്രകാരമുള്ള കുറഞ്ഞ കൂലിയിലും താണ വേതനഘടനയും അപര്യാപ്തമായ നീക്കിവയ്പുകളും ചെലവുകളും മൂലം തൊഴിലുറപ്പുപദ്ധതി വികലാവസ്ഥയിലാണ്. ഇനിയും പാസാക്കിയിട്ടില്ലാത്ത ഭക്ഷ്യ സുരക്ഷാ ബില്ലാകട്ടെ ഏറെ വെള്ളം ചേര്ക്കപ്പെട്ടതാണ്. ഇതിന്റെ സംരക്ഷണം ആവശ്യമായുള്ളവരില് ഗണ്യമായ വിഭാഗം ബില്ലിന്റെ പരിധിക്ക് പുറത്താവാനാണ് സാധ്യത. ഇവര്ക്ക് വേണ്ടത്ര ഭക്ഷണം ലഭിക്കാത്തതാണ് കുട്ടികളില് 42 ശതമാനവും പോഷകാഹാരക്കുറവ് നേരിടുന്നതിന് കാരണം. സര്ക്കാര് നടപടിയിലെ ഈ അപര്യാപ്തതയുടെ കാരണങ്ങള് തീര്ച്ചയായും ഉദാരവല്കരണവും "സാമ്പത്തിക പരിഷ്കാരവും" ആണ്. സ്വകാര്യ സമ്പാദ്യങ്ങളും നിക്ഷേപങ്ങളും പ്രോത്സാഹിപ്പിക്കാനുള്ള ശ്രമത്തിന്റെ ഭാഗമായി സമ്പന്നര്ക്ക് ഭീമമായ പ്രത്യക്ഷ-പരോക്ഷ നികുതിയിളവുകള് വാരിച്ചൊരിയുമ്പോള് കേന്ദ്രത്തിലും സംസ്ഥാനങ്ങളിലുമുള്ള സര്ക്കാരുകള് സാമ്പത്തിക ഞെരുക്കം നേരിടുകയാണ്. കൂടാതെ കടം വാങ്ങി കമ്മിബജറ്റില് ചെലവുകള്(വികസന-ക്ഷേമ പ്രവര്ത്തനങ്ങള്) നടത്തുന്നതിന് എതിരായ ഉദാരവല്കരണത്തിന്റെ തത്വശാസ്ത്രത്താല് ബന്ധിതരാണ് അവയെല്ലാം. അതിനാല് കേന്ദ്രത്തിലെ പോലെ കമ്മി ബോധപൂര്വം താഴ്ത്തിനിര്ത്താന് ശ്രമിക്കുകയോ സംസ്ഥാനങ്ങളിലേതുപോലെ നിയമപ്രകാരം താഴ്ത്തിനിര്ത്തുകയോ ചെയ്യുന്നു. നികുതിവരുമാനം വേണ്ടത്ര വളരാതിരിക്കുകയും സര്ക്കാരുകള്ക്ക് വായ്പയെടുക്കാന് കഴിയാതാവുകയും ചെയ്താല് ചെലവുകള് വെട്ടിച്ചുരുക്കേണ്ടിവര
ചെലവുകള് ചുരുക്കേണ്ടിവരുമ്പോള് മൂലധന ചെലവുകളും സാമൂഹ്യ സുരക്ഷാ ചെലവുകളുമാണ് കുറയ്ക്കുന്നത് എന്നാണ് അനുഭവം കാണിക്കുന്നത്. ഭക്ഷ്യ സുരക്ഷയും ഗ്രാമീണ തൊഴിലും ഉറപ്പുവരുത്താന് ലക്ഷ്യമിട്ടുള്ള പദ്ധതികളിലാവും ചെലവുകള് കുറയ്ക്കുകയെന്നതാണ് ഉറപ്പായ ഒരു ദുരന്തഫലം. ചുരുക്കത്തില് മുതലാളിത്തവളര്ച്ചമൂലം പട്ടിണി, പോഷകാഹാരക്കുറവ് എന്നിവയിലുണ്ടാവുന്ന ദോഷഫലങ്ങള് ചെറുക്കാന് ലക്ഷ്യമിട്ടുള്ള സര്ക്കാര് നയങ്ങളെ ഒരു ധനഞെരുക്കം ഉറപ്പാക്കി ഉദാരവല്ക്കരണം അട്ടിമറിക്കുന്നു. വളര്ച്ച ഉയര്ന്ന തലത്തിലെ ഏറ്റവും സമ്പന്നരായ ചുരുക്കം ചിലര്ക്ക് നേട്ടമാവുമ്പോള് ബഹുഭൂരിപക്ഷത്തെയും ബാധിക്കാതിരിക്കുകയോ പ്രാന്തങ്ങളിലേക്ക് ഒതുക്കുകയോ ചെയ്യുന്നു. എന്നാല് അതുമാത്രമല്ല. മറ്റു കാര്യങ്ങള്ക്കൊപ്പം, കുട്ടികളിലെ പോഷകാഹാരക്കുറവ് കുറയ്ക്കാന്വേണ്ടികൂടി പ്രത്യേകമായി രൂപം നല്കിയ ഒരു പദ്ധതിയാണ് ഇതിന്റെ മറ്റൊരു ദുരന്തത്തിനിരയായത്. അതാണ് ഏകോപിത ശിശു വികസന പദ്ധതി അഥവാ ഐസിഡിഎസ്. സ്ഥിരമായ പട്ടിണിയും പോഷകാഹാരക്കുറവും പോലുള്ള പ്രകടമായ പ്രശ്നങ്ങള്ക്ക്, വിശേഷിച്ച് കുട്ടികള്ക്കിടയിലുള്ളതിന്, പ്രതിവിധിയായി 1975 ഒക്ടോബറിലാണ് ഈ പദ്ധതി ആരംഭിച്ചത്. ആറുവയസുവരെയുള്ള കുട്ടികളുടെ പോഷകാഹാര ലഭ്യതയും ആരോഗ്യസ്ഥിതിയും മെച്ചപ്പെടുത്തുക എന്നതാണ് ആ പദ്ധതിയുടെ ലക്ഷ്യങ്ങളിലൊന്ന്.
തുടക്കം മുതല്തന്നെ ഐസിഡിഎസ് ലോകത്തെ ഏറ്റവും വലിയ പ്രാരംഭ ശിശു വികസന പരിപാടിയായി വളര്ന്നിട്ടുണ്ട്. പദ്ധതിയുടെ വ്യാപ്തി വേഗത്തിലാണ് വളര്ന്നത്; വിശേഷിച്ച് സമീപവര്ഷങ്ങളില് . എങ്കിലും കുട്ടികളിലെ പോഷകാഹാരക്കുറവിന്റെ കണക്കുകളില്നിന്ന് വ്യക്തമാവുന്നതുപോലെ, മൂന്നര പതിറ്റാണ്ടായി നിലവിലുള്ള ഒരു പദ്ധതിയുടെ കാര്യത്തില് നേട്ടങ്ങള് ഇപ്പോഴും വളരെ പരിമിതമാണ്. ഈ പദ്ധതിക്ക് വേണ്ടത്ര വിഭവങ്ങള് , ഭീമമായ ആവശ്യങ്ങള് നിറവേറ്റാന് വേണ്ടത്, വകയിരുത്തിയിട്ടില്ല എന്നതാണ് അടിസ്ഥാന കാരണം. ചുരുക്കത്തില് പദ്ധതി നടത്തിപ്പിനാവശ്യമായത്ര അങ്കണവാടികളോ അങ്കണവാടി ജീവനക്കാരോ ഇല്ല. ഗര്ഭിണികളുടെയും മുലയൂട്ടുന്ന അമ്മമാരുടെയും ശിശുക്കളുടെയും കൊച്ചുകുട്ടികളുടെയും പോഷകാവശ്യങ്ങള് നിറവേറ്റാനാവശ്യമായ വിഭവങ്ങളും അങ്കണവാടി ജീവനക്കാര്ക്കില്ല. ന്യായമായ കൂലി ലഭിക്കാത്ത സ്ത്രീകളുടെ അധ്വാനത്താല് അനഭിലഷണീയവും നിലനില്ക്കാത്തതുമായ രീതിയിലാണ് ഐസിഡിഎസിന്റെ പ്രവര്ത്തനം. നിസ്സാരമായ വര്ധനകള് കൂലിയില് വരുത്തിയിട്ടുണ്ടെങ്കിലും അവര്ക്കിപ്പോഴും ലഭിക്കുന്നത് മിനിമം കൂലിയിലും കുറഞ്ഞ തുകയാണ്. കൂടാതെ, പദ്ധതി എല്ലാ വീടുകള്ക്കും വേണ്ടി സാര്വത്രികമാക്കണമെന്ന് സുപ്രീം കോടതി നിരന്തരം സര്ക്കാരിനോട് നിര്ദേശിച്ചിട്ടുണ്ടെങ്കിലും ഐസിഡിഎസിനുള്ള ബജറ്റ് വിഹിതത്തില് വരുത്തുന്ന തുഛമായ വര്ധന സമീപഭാവിയിലൊന്നും ഇത് നടപ്പാകില്ലെന്ന് ഉറപ്പാക്കുന്നു. അതായത്, നവ ഉദാരവാദത്താല് തീവ്രമാക്കപ്പെടുന്ന വഷളായ തരത്തിലുള്ള മുതലാളിത്ത വളര്ച്ചയും അതിന്റെ തുടര്ച്ചയില് പ്രശ്നം നേരിട്ട് അഭിമുഖീകരിക്കുന്നതിന് സര്ക്കാര് വിസമ്മതിക്കുന്നതും പ്രധാനമന്ത്രി പറഞ്ഞ "ദേശീയ അപമാന"ത്തിന്റെ കാരണത്തെ വിശദീകരിക്കുന്നുണ്ട്. പക്ഷേ എല്ലാവരുടെയും മുന്നിലുള്ള സത്യത്തെ ഒടുവില് അദ്ദേഹം കാണുകയും അംഗീകരിക്കുയും ചെയ്യുമ്പോള് പോലും ഇക്കാര്യത്തില് അദ്ദേഹം കാര്യമായി എന്തെങ്കിലും ചെയ്യാന് സാധ്യതയില്ല. അദ്ദേഹത്തിന്റെ വിശ്വാസം കണക്കിലെടുക്കുമ്പോള് അദ്ദേഹം മുതലാളിത്തത്തിന് ബദലുകള് അന്വേഷിച്ച് തീര്ച്ചയായും ഒന്നും ചെയ്യാന് പോവുന്നില്ല. മാത്രമല്ല, അതേ വിശ്വാസംതന്നെ 1991 മുതല് അദ്ദേഹം രാജ്യത്തെ കൊണ്ടെത്തിച്ച നവ ഉദാരവാദ പാത തിരുത്തുന്നതിനും എതിരാവും. ഇന്ത്യയുടെ അസമത്വപൂര്ണമായ വളര്ച്ചയ്ക്ക് മനുഷ്യമുഖത്തിന്റെ നിഴലെങ്കിലും കൊണ്ടുവരുന്നത് അദ്ദേഹത്തിന് അസാധ്യമാവും. അതിനാല് യുപിഎയ്ക്കും സമാനമായ സര്ക്കാരുകള്ക്കും പകരം കൂടുതല് ജനകേന്ദ്രിതമായ വികസനപാതയോട് പ്രതിബദ്ധമായ സര്ക്കാരുകള് വരുന്നതുവരെ രാജ്യം ഈ അപമാനത്തില്തന്നെ ജീവിക്കേണ്ടിവരും.
*
സി പി ചന്ദ്രശേഖര് ദേശാഭിമാനി വാരിക 29 ജനുവരി 2012
65 വര്ഷത്തോളമായ സ്വതന്ത്ര ദേശീയ വികസനത്തിന് ശേഷവും കുട്ടികളിലെ പോഷകാഹാരക്കുറവ് ഇത്ര ഭീമമാണ് എന്നത് തീര്ച്ചയായും അപമാനമാണ്. എന്നാല് മൊത്തം ദേശീയോല്പ്പാദനം(ജിഡിപി) ഗണ്യമായി ഉയര്ന്നതിനാല് ഇന്ത്യ "തിളങ്ങുകയാണ്" എന്ന് പറയപ്പെട്ട കഴിഞ്ഞ രണ്ട് പതിറ്റാണ്ട് കാലത്തിനിടയില് ഈ പ്രശ്നം വേണ്ടത്ര പരിഹരിക്കാനായില്ല എന്നതാണ് കൂടുതല് അപമാനകരം. വരുമാന വളര്ച്ചയ്ക്ക് വേഗമേറിയെങ്കിലും പോഷകാഹാരക്കുറവിന്റെ തോത് താഴുന്നത് സംതൃപ്തിയുളവാക്കാത്തത്ര മന്ദമായാണ്. സമീപ വര്ഷങ്ങളില് ദേശീയോല്പാദനത്തില് ഗംഭീരമായ വളര്ച്ചയുണ്ടായിട്ടും രാജ്യത്തെ പോഷകാഹാരക്കുറവിന്റെ നില അസ്വീകാര്യമാം വിധം ഉയര്ന്നതാണെന്ന് അംഗീകരിക്കാന് ഈ തെളിവ് പ്രധാനമന്ത്രിയെ നിര്ബന്ധിതനാക്കി. യുപിഎ സര്ക്കാരിന് ജിഡിപി വളര്ച്ചയിലുള്ള ഭ്രമം പരിഗണിക്കുമ്പോള് , വളര്ച്ച അടിസ്ഥാന പോഷകാഹാരങ്ങള് പോലും ലഭ്യമാക്കുന്നില്ലെന്ന ഈ തിരിച്ചറിവ് തീര്ച്ചയായും നല്ലതാണ്. എന്നാല് ഇന്ത്യയുടെ വികസനപാത, വിശേഷിച്ച് 1990കള് മുതലുള്ളത്, നിരീക്ഷിക്കുന്നവരെ സംബന്ധിച്ച് ഇത്തരം തെളിവുകള് ഒരുതരത്തിലും അതിശയമുളവാക്കുന്നില്ല.
ഈ പ്രശ്നം നേരിടാന് സഹായിക്കുന്ന നയങ്ങള് പോലെതന്നെ ഈ തെളിവും പൊതുവിജ്ഞാനമാണ്. രാജ്യം നേരിടുന്ന ദുര്ഗതി ശരിയായി മനസിലാക്കുന്നതിന് ഇതിലടങ്ങിയിരിക്കുന്ന വിവിധ പ്രവണതകളെ വേര്തിരിച്ച് കാണേണ്ടതുണ്ട്. ലാഭത്വരയാല് പ്രചോദിതമായ മുതലാളിത്തം ഒരിക്കലും അതിന്റെ വളര്ച്ചയുടെ ഫലങ്ങള് എന്തുതന്നെയായാലും അത് നീതിപൂര്വകമായി വിതരണം ചെയ്യില്ല എന്ന അടിസ്ഥാന പ്രശ്നമാണ് ഒന്നാമത്തേത്. സമ്പന്നര് കൂടുതല് സമ്പന്നരായി വളരുമെങ്കിലും ദരിദ്രര് പരാജയപ്പെടുകയോ ദേശീയ വരുമാനത്തിലുണ്ടാവുന്ന വര്ധനയില്നിന്ന് തുഛമായ നേട്ടം മാത്രമുണ്ടാക്കുകയോ ചെയ്യും. വളര്ച്ചയുണ്ടെങ്കിലും വ്യാപകമായ പോഷകാഹാരക്കുറവ് എന്നതായിരിക്കും ഭവിഷ്യത്തുകളിലൊന്ന്.
നമ്മള് പറയുന്ന മുതലാളിത്തം സാമൂഹ്യവും ഘടനാപരവുമായ പിന്നോക്കാവസ്ഥ നിലനില്ക്കുന്ന സാഹചര്യത്തില് രൂപപ്പെടുകയും വികസിക്കുകയും ചെയ്യുന്നതാവുമ്പോള് ഈ പ്രവണത തീവ്രമാവും. അതിനാല് ദാരിദ്ര്യം കുറ യ്ക്കലോ പട്ടിണിയും പോഷകാഹരക്കുറവും ഇല്ലാതാക്കലോ സാമൂഹ്യാനീതി കുറയ്ക്കലോ തുടങ്ങിയ മാനവിക വികസനത്തില് ദ്രുതഗതിയിലുള്ള മുന്നേറ്റങ്ങള് ഒരിക്കലുമുണ്ടാവില്ല. അതിനാല് സാമൂഹ്യ സൂചകങ്ങളിലെ പുരോഗതിയും പോഷകാഹാരക്കുറവ് കുറയ്ക്കലും ജിഡിപി വളര്ച്ചയുമായോ ജിഡിപിയുടെ തോതുമായോ നേരിട്ട് ബന്ധപ്പെട്ടതല്ല എന്ന് കാണുന്നത് അത്ഭുതമുളവാക്കുന്നതല്ല. ഉദാഹരണത്തിന് ഇന്ത്യയില് സിക്കിമിലാണ് കുട്ടികളിലെ പോഷകാഹാരക്കുറവ് ഏറ്റവും കുറഞ്ഞ നിരക്കില് . അതേസമയം പോഷകാഹാരക്കുറവ് ഏറ്റവും രൂക്ഷം കൂടുതല് സമ്പന്നമായ മധ്യപ്രദേശിലാണ്. ഒരു കണക്കനുസരിച്ച് ഇന്ത്യയില് ഏറ്റവും സമ്പന്നവും വേഗത്തില് വളരുന്നതുമായ സംസ്ഥാനങ്ങളിലൊന്നായ ഗുജറാത്തില് ഭാരക്കുറവുള്ള കുട്ടികളുടെ ശതമാനം 2001നും 2006നുമിടയില് വളര്ന്ന് 47 ശതമാനത്തോളമായി. അതേപോലെ രാജ്യങ്ങള്ക്കിടയില് സാമൂഹ്യ സൂചകങ്ങളുടെ പുരോഗതിയില് പല കാരണങ്ങളാല് ഗണ്യമായ വ്യത്യാസങ്ങളുണ്ട്.
ദരിദ്രമായ സബ് സഹാറന് ആഫ്രിക്കയിലെ 37 രാജ്യങ്ങളില് 28നും പ്രതിശീര്ഷ വരുമാനം ഇന്ത്യയേക്കാള് കുറഞ്ഞ തോതിലാണ്. എന്നിട്ടും കുട്ടികളിലെ പോഷകാഹാരക്കുറവ് അവിടങ്ങളില് ഇന്ത്യയേക്കാള് കുറവാണെന്നാണ് കാണുന്നത്. ഇന്ത്യയില് ഭൂപരിഷ്കരണം നടപ്പാക്കുന്നതിലും സ്വത്തിന്റെ കേന്ദ്രീകരണം കുറയ്ക്കുന്നതിലുമുണ്ടായ പരാജയവും അതിനൊപ്പം ജാതീയമായ വിവേചനത്തിന്റെ ദോഷഫലങ്ങളും കൂടിച്ചേര്ന്ന് കടുത്ത അസമത്വത്തിനിടയാക്കുന്നതിനാല് വലിയ വിഭാഗമാളുകള്ക്ക് പോഷകാഹാരങ്ങള് നിഷേധിക്കപ്പെടുന്നു. രാജ്യത്തിന്റെ വരുമാനം വര്ധിക്കുമ്പോഴും ഇതാണ് സ്ഥിതി. ഈ പ്രശ്നം കുട്ടികളില് ഒതുങ്ങുന്നില്ല. സാമ്പത്തിക ശാസ്ത്ര ജ്ഞനായ എ കെ ശിവകുമാര് ചൂണ്ടിക്കാട്ടിയതുപോലെ "ജനന സമയത്ത് തൂക്കം 2500 ഗ്രാമില് താഴെയായിരിക്കുന്നത് ശൈശവ ത്തില് മാത്രമല്ല, കുട്ടിക്കാലത്തുടനീളം വളര്ച്ച മോശമാവുന്നതുമായി അടുത്തു ബന്ധപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. ഇന്ത്യയില് 20-30 ശതമാനം കുട്ടികളും ഭാരക്കുറവോടെയാണ് ജനിക്കുന്നതെന്ന കണക്ക് കാണിക്കുന്നത് അവര് ഗര്ഭപാത്രത്തിലായിരിക്കുമ്പോള് മുതലേ പോഷകാഹാരക്കുറവ് നേരിടുന്നു എന്നാണ്". പോഷകാഹാരക്കുറവ് അമ്മയില്നിന്ന് കുട്ടിയിലേക്കും പകരുകയാണ്.
മുതലാളിത്തത്തിന് കീഴിലെ ഇത്തരം പ്രവണതകള് മൂലം സാമൂഹ്യക്ഷേമം ലക്ഷ്യമിട്ട് മുതലാളിത്ത സമൂഹങ്ങളിലെ സര്ക്കാരുകള് പോഷകാഹാരക്കുറവ് പരിഹരിക്കാന് നേരിട്ട് ഇടപെടണം എന്നത് പണ്ടേ അംഗീകരിക്കപ്പെട്ടിട്ടുള്ളതാണ്. നല്ല ഭക്ഷണം ലഭിക്കുന്ന ആരോഗ്യമുള്ള കുട്ടികള് കാലക്രമത്തില് ആരോഗ്യമുള്ളതും ഉല്പാദനക്ഷമവുമായ തൊഴില്സേനയായി വളരും. തൊഴില് ലഭിച്ചാല് അവര് ദേശീയാഭിവൃദ്ധിക്ക് മുതല്ക്കൂട്ടാവും. ദരിദ്രര്ക്ക് ഭക്ഷണം എത്തിക്കാന് ലക്ഷ്യമിട്ടുള്ള സര്ക്കാര് നടപടികള്ക്ക് പോഷകാഹാരക്കുറവിന്റെ തോത് ഗണ്യമായി കുറയ്ക്കാനാവുമെന്ന് തെളിവുകള് കാണിക്കുന്നു. ഇത്തരം പ്രവര്ത്തനം താങ്ങാവുന്ന വിലയ്ക്ക് ഭക്ഷ്യലഭ്യതയും നിലവില് ഭക്ഷണം വാങ്ങാന് കഴിവില്ലാത്തവര്ക്ക് ക്രയശേഷിയും ഉറപ്പുവരുത്തും. അവശ്യസാധനങ്ങള് സബ്സിഡി വിലയില് ലഭ്യമാക്കുന്ന സാര്വത്രിക പൊതുവിതരണ സംവിധാനവും മുതലാളിത്ത വളര്ച്ചാഗതിയില് സ്വാംശീകരിക്കപ്പെട്ടിട്ടില്ലാത്തവര്ക്ക് യുക്തിസഹമായ കുറഞ്ഞ കൂലിയ്ക്ക് തൊഴില് ഉറപ്പാക്കുന്ന പൊതുമരാമത്ത് പരിപാടിയും ചേര്ന്നുള്ള നടപടിയാണ് ഏറ്റവും നല്ലത്. പുറമേ കാണുമ്പോള് യുപിഎ സര്ക്കാര് ഇതെല്ലാം ചെയ്യാനുള്ള പാതയിലാണെന്ന് തോന്നും.
ദേശീയ ഗ്രാമീണ തൊഴിലുറപ്പ് പദ്ധതി നടപ്പാക്കി. ഭക്ഷ്യ സുരക്ഷാ ബില് പാസാക്കാന് ഒരുങ്ങുന്നു. എന്നാല് പ്രയോഗത്തില് , ബില്ലുകളുടെ ഉള്ളടക്കത്തിലും അവ നടപ്പാക്കുന്നതിലും, ഇനിയും ഏറെ വേണ്ടിയിരുന്നു. പല സംസ്ഥാനങ്ങളിലും നിയമപ്രകാരമുള്ള കുറഞ്ഞ കൂലിയിലും താണ വേതനഘടനയും അപര്യാപ്തമായ നീക്കിവയ്പുകളും ചെലവുകളും മൂലം തൊഴിലുറപ്പുപദ്ധതി വികലാവസ്ഥയിലാണ്. ഇനിയും പാസാക്കിയിട്ടില്ലാത്ത ഭക്ഷ്യ സുരക്ഷാ ബില്ലാകട്ടെ ഏറെ വെള്ളം ചേര്ക്കപ്പെട്ടതാണ്. ഇതിന്റെ സംരക്ഷണം ആവശ്യമായുള്ളവരില് ഗണ്യമായ വിഭാഗം ബില്ലിന്റെ പരിധിക്ക് പുറത്താവാനാണ് സാധ്യത. ഇവര്ക്ക് വേണ്ടത്ര ഭക്ഷണം ലഭിക്കാത്തതാണ് കുട്ടികളില് 42 ശതമാനവും പോഷകാഹാരക്കുറവ് നേരിടുന്നതിന് കാരണം. സര്ക്കാര് നടപടിയിലെ ഈ അപര്യാപ്തതയുടെ കാരണങ്ങള് തീര്ച്ചയായും ഉദാരവല്കരണവും "സാമ്പത്തിക പരിഷ്കാരവും" ആണ്. സ്വകാര്യ സമ്പാദ്യങ്ങളും നിക്ഷേപങ്ങളും പ്രോത്സാഹിപ്പിക്കാനുള്ള ശ്രമത്തിന്റെ ഭാഗമായി സമ്പന്നര്ക്ക് ഭീമമായ പ്രത്യക്ഷ-പരോക്ഷ നികുതിയിളവുകള് വാരിച്ചൊരിയുമ്പോള് കേന്ദ്രത്തിലും സംസ്ഥാനങ്ങളിലുമുള്ള സര്ക്കാരുകള് സാമ്പത്തിക ഞെരുക്കം നേരിടുകയാണ്. കൂടാതെ കടം വാങ്ങി കമ്മിബജറ്റില് ചെലവുകള്(വികസന-ക്ഷേമ പ്രവര്ത്തനങ്ങള്) നടത്തുന്നതിന് എതിരായ ഉദാരവല്കരണത്തിന്റെ തത്വശാസ്ത്രത്താല് ബന്ധിതരാണ് അവയെല്ലാം. അതിനാല് കേന്ദ്രത്തിലെ പോലെ കമ്മി ബോധപൂര്വം താഴ്ത്തിനിര്ത്താന് ശ്രമിക്കുകയോ സംസ്ഥാനങ്ങളിലേതുപോലെ നിയമപ്രകാരം താഴ്ത്തിനിര്ത്തുകയോ ചെയ്യുന്നു. നികുതിവരുമാനം വേണ്ടത്ര വളരാതിരിക്കുകയും സര്ക്കാരുകള്ക്ക് വായ്പയെടുക്കാന് കഴിയാതാവുകയും ചെയ്താല് ചെലവുകള് വെട്ടിച്ചുരുക്കേണ്ടിവര
ചെലവുകള് ചുരുക്കേണ്ടിവരുമ്പോള് മൂലധന ചെലവുകളും സാമൂഹ്യ സുരക്ഷാ ചെലവുകളുമാണ് കുറയ്ക്കുന്നത് എന്നാണ് അനുഭവം കാണിക്കുന്നത്. ഭക്ഷ്യ സുരക്ഷയും ഗ്രാമീണ തൊഴിലും ഉറപ്പുവരുത്താന് ലക്ഷ്യമിട്ടുള്ള പദ്ധതികളിലാവും ചെലവുകള് കുറയ്ക്കുകയെന്നതാണ് ഉറപ്പായ ഒരു ദുരന്തഫലം. ചുരുക്കത്തില് മുതലാളിത്തവളര്ച്ചമൂലം പട്ടിണി, പോഷകാഹാരക്കുറവ് എന്നിവയിലുണ്ടാവുന്ന ദോഷഫലങ്ങള് ചെറുക്കാന് ലക്ഷ്യമിട്ടുള്ള സര്ക്കാര് നയങ്ങളെ ഒരു ധനഞെരുക്കം ഉറപ്പാക്കി ഉദാരവല്ക്കരണം അട്ടിമറിക്കുന്നു. വളര്ച്ച ഉയര്ന്ന തലത്തിലെ ഏറ്റവും സമ്പന്നരായ ചുരുക്കം ചിലര്ക്ക് നേട്ടമാവുമ്പോള് ബഹുഭൂരിപക്ഷത്തെയും ബാധിക്കാതിരിക്കുകയോ പ്രാന്തങ്ങളിലേക്ക് ഒതുക്കുകയോ ചെയ്യുന്നു. എന്നാല് അതുമാത്രമല്ല. മറ്റു കാര്യങ്ങള്ക്കൊപ്പം, കുട്ടികളിലെ പോഷകാഹാരക്കുറവ് കുറയ്ക്കാന്വേണ്ടികൂടി പ്രത്യേകമായി രൂപം നല്കിയ ഒരു പദ്ധതിയാണ് ഇതിന്റെ മറ്റൊരു ദുരന്തത്തിനിരയായത്. അതാണ് ഏകോപിത ശിശു വികസന പദ്ധതി അഥവാ ഐസിഡിഎസ്. സ്ഥിരമായ പട്ടിണിയും പോഷകാഹാരക്കുറവും പോലുള്ള പ്രകടമായ പ്രശ്നങ്ങള്ക്ക്, വിശേഷിച്ച് കുട്ടികള്ക്കിടയിലുള്ളതിന്, പ്രതിവിധിയായി 1975 ഒക്ടോബറിലാണ് ഈ പദ്ധതി ആരംഭിച്ചത്. ആറുവയസുവരെയുള്ള കുട്ടികളുടെ പോഷകാഹാര ലഭ്യതയും ആരോഗ്യസ്ഥിതിയും മെച്ചപ്പെടുത്തുക എന്നതാണ് ആ പദ്ധതിയുടെ ലക്ഷ്യങ്ങളിലൊന്ന്.
തുടക്കം മുതല്തന്നെ ഐസിഡിഎസ് ലോകത്തെ ഏറ്റവും വലിയ പ്രാരംഭ ശിശു വികസന പരിപാടിയായി വളര്ന്നിട്ടുണ്ട്. പദ്ധതിയുടെ വ്യാപ്തി വേഗത്തിലാണ് വളര്ന്നത്; വിശേഷിച്ച് സമീപവര്ഷങ്ങളില് . എങ്കിലും കുട്ടികളിലെ പോഷകാഹാരക്കുറവിന്റെ കണക്കുകളില്നിന്ന് വ്യക്തമാവുന്നതുപോലെ, മൂന്നര പതിറ്റാണ്ടായി നിലവിലുള്ള ഒരു പദ്ധതിയുടെ കാര്യത്തില് നേട്ടങ്ങള് ഇപ്പോഴും വളരെ പരിമിതമാണ്. ഈ പദ്ധതിക്ക് വേണ്ടത്ര വിഭവങ്ങള് , ഭീമമായ ആവശ്യങ്ങള് നിറവേറ്റാന് വേണ്ടത്, വകയിരുത്തിയിട്ടില്ല എന്നതാണ് അടിസ്ഥാന കാരണം. ചുരുക്കത്തില് പദ്ധതി നടത്തിപ്പിനാവശ്യമായത്ര അങ്കണവാടികളോ അങ്കണവാടി ജീവനക്കാരോ ഇല്ല. ഗര്ഭിണികളുടെയും മുലയൂട്ടുന്ന അമ്മമാരുടെയും ശിശുക്കളുടെയും കൊച്ചുകുട്ടികളുടെയും പോഷകാവശ്യങ്ങള് നിറവേറ്റാനാവശ്യമായ വിഭവങ്ങളും അങ്കണവാടി ജീവനക്കാര്ക്കില്ല. ന്യായമായ കൂലി ലഭിക്കാത്ത സ്ത്രീകളുടെ അധ്വാനത്താല് അനഭിലഷണീയവും നിലനില്ക്കാത്തതുമായ രീതിയിലാണ് ഐസിഡിഎസിന്റെ പ്രവര്ത്തനം. നിസ്സാരമായ വര്ധനകള് കൂലിയില് വരുത്തിയിട്ടുണ്ടെങ്കിലും അവര്ക്കിപ്പോഴും ലഭിക്കുന്നത് മിനിമം കൂലിയിലും കുറഞ്ഞ തുകയാണ്. കൂടാതെ, പദ്ധതി എല്ലാ വീടുകള്ക്കും വേണ്ടി സാര്വത്രികമാക്കണമെന്ന് സുപ്രീം കോടതി നിരന്തരം സര്ക്കാരിനോട് നിര്ദേശിച്ചിട്ടുണ്ടെങ്കിലും ഐസിഡിഎസിനുള്ള ബജറ്റ് വിഹിതത്തില് വരുത്തുന്ന തുഛമായ വര്ധന സമീപഭാവിയിലൊന്നും ഇത് നടപ്പാകില്ലെന്ന് ഉറപ്പാക്കുന്നു. അതായത്, നവ ഉദാരവാദത്താല് തീവ്രമാക്കപ്പെടുന്ന വഷളായ തരത്തിലുള്ള മുതലാളിത്ത വളര്ച്ചയും അതിന്റെ തുടര്ച്ചയില് പ്രശ്നം നേരിട്ട് അഭിമുഖീകരിക്കുന്നതിന് സര്ക്കാര് വിസമ്മതിക്കുന്നതും പ്രധാനമന്ത്രി പറഞ്ഞ "ദേശീയ അപമാന"ത്തിന്റെ കാരണത്തെ വിശദീകരിക്കുന്നുണ്ട്. പക്ഷേ എല്ലാവരുടെയും മുന്നിലുള്ള സത്യത്തെ ഒടുവില് അദ്ദേഹം കാണുകയും അംഗീകരിക്കുയും ചെയ്യുമ്പോള് പോലും ഇക്കാര്യത്തില് അദ്ദേഹം കാര്യമായി എന്തെങ്കിലും ചെയ്യാന് സാധ്യതയില്ല. അദ്ദേഹത്തിന്റെ വിശ്വാസം കണക്കിലെടുക്കുമ്പോള് അദ്ദേഹം മുതലാളിത്തത്തിന് ബദലുകള് അന്വേഷിച്ച് തീര്ച്ചയായും ഒന്നും ചെയ്യാന് പോവുന്നില്ല. മാത്രമല്ല, അതേ വിശ്വാസംതന്നെ 1991 മുതല് അദ്ദേഹം രാജ്യത്തെ കൊണ്ടെത്തിച്ച നവ ഉദാരവാദ പാത തിരുത്തുന്നതിനും എതിരാവും. ഇന്ത്യയുടെ അസമത്വപൂര്ണമായ വളര്ച്ചയ്ക്ക് മനുഷ്യമുഖത്തിന്റെ നിഴലെങ്കിലും കൊണ്ടുവരുന്നത് അദ്ദേഹത്തിന് അസാധ്യമാവും. അതിനാല് യുപിഎയ്ക്കും സമാനമായ സര്ക്കാരുകള്ക്കും പകരം കൂടുതല് ജനകേന്ദ്രിതമായ വികസനപാതയോട് പ്രതിബദ്ധമായ സര്ക്കാരുകള് വരുന്നതുവരെ രാജ്യം ഈ അപമാനത്തില്തന്നെ ജീവിക്കേണ്ടിവരും.
*
സി പി ചന്ദ്രശേഖര് ദേശാഭിമാനി വാരിക 29 ജനുവരി 2012
Sunday, January 29, 2012
National Food Security Bill – Effects and Defects
Bhargavi Chandrasekharan
What prompted a Food Security Bill?
India’s high economic growth rate in the past decade has not been fully reflected in the health status of its people, with 22 per cent of its population undernourished. According to the National Family Health Survey 2005-06, 40.4% of children under the age of three are underweight, 33 per cent of women in the age group of 15-49 have a body mass index below normal and 78.9 per cent of children in the age group of 6-35 months are anaemic. These are disturbing statistics which point to nutritional deficiencies. The National Advisory Council (NAC) proposal for a National Food Security Bill (NFSB) is perhaps the most important national effort yet to address these deficiencies in India.
Intent of NFSB
The NFSB proposed by the NAC is a potentially revolutionary bill that can have a huge impact on the economy. Well crafted and effectively executed, it can transform the lives of people. The salient features of the NFSB proposed by the NAC are:
• Legal entitlement to subsidized foodgrains to be extended to at least 75% of the country’s population – 90% in Rural areas and 50% in urban areas
• The priority households (46% in rural areas and 28% in urban areas) to have a monthly entitlement of 35 Kgs (equivalent to 7 Kgs per person) at a subsidized price of Rs. 1 per Kg for millets, Rs. 2 per Kg for wheat and Rs. 3 per Kg for rice
• The general households (39% rural and 12% urban in phase 1 and 44% rural and
• 22% urban in final phase) to have a monthly entitlement of 20Kgs (equivalent to 4 Kgs per person) at a price not exceeding 50% of the current Minimum Support
• Price for millets, wheat and rice
• The minimum coverage, entitlement and price to remain unchanged until the end of the XII five year plan
• Government of India to specify the criteria for categorization of population into priority and general households
• In the first phase, food entitlement to be extended to 72 per cent of the population. In the final phase, to be completed before March 31, 2014, full coverage of food entitlement (to 75 per cent of the population) to be ensured
• Legal entitlements for child and maternal nutrition, destitute and other vulnerable groups
• Reform of the Public Distribution System
Estimates of Foodgrains Required for Implementing the NFSB
Million tonnes
NAC Projections* Scenario 2* Scenario 3*
Scenario 1 Offtake – priority- Offtake-100%
95% ; general-85%
Phase 1 Final Phase Phase 1 Final Phase Phase 1 Final Phase
Priority 34.40 36.42 38.91 39.83 40.96 41.93
Households
General 14.96 19.17
Households 15.13 18.75 17.80 22.05
Sub Total 49.36 55.59 54.04 58.58 58.76 63.98
Other Welfare
Schemes 8.00 8.00 8.00 8.00 8.00 8.00
Buffer Stock - 2.00 2.00 2.00 2.00
Total
Foodgrain 57.36 63.59 64.04 68.58 68.76 73.98
*Population – Scenario 1 – October 2010; Scenario 2 &3 – Phase 1-October 2011; Phase 2- October 2013
Foodgrain Production and Procurement – Trends and Projections
Production and Procurement of Wheat and Rice
Million tonnes
Production Procurement
Wheat Rice Total Wheat + Rice As ratio of
production (%)
2000-01 69.68 84.98 154.66 41.91 27.10
2001-02 72.77 93.34 166.11 41.18 24.79
2002-03 65.76 71.82 137.58 32.22 23.42
2003-04 72.16 88.53 160.69 39.62 24.66
2004-05 68.64 83.13 151.77 39.47 26.01
2005-06 69.35 91.79 161.14 36.88 22.89
2006-07 75.81 93.36 169.17 36.24 21.42
2007-08 78.57 96.69 175.26 51.43 29.34
2008-09 80.68 99.18 179.86 59.07 32.84
2009-10 80.71 89.13 169.84 53.98 31.78
2010-11 82.00 95.41 177.41* 53.22** 30.00
2011-12 83.61 104.21 187.82* 56.35** 30.00
(Phase 1)
2013-14 85.61 106.41 192.02* 57.61** 30.00
(Final Phase )
* Projections as per Department of Agriculture & Cooperation, Govt. of India **Assuming an optimum procurement of 30 per cent of total production
NFSB tabled in Lok Sabha
The much-awaited National Food Security Bill, 2011, which makes cheaper foodgrains a legal entitlement to 63.5 per cent of the country’s population, was tabled in the Lok Sabha on 22.12.2011.
The Bill was introduced by Food Minister K.V. Thomas in the presence of Congress president Sonia Gandhi, who has been keen on ensuring that the law is enacted. It seeks to “provide food and nutritional security by ensuring access to adequate quantity of quality food at affordable prices to people [to enable them] to live a life with dignity.”
The proposed law marks a paradigm shift in addressing the problem of food security — from the existing welfare approach to a right-based approach. Besides expanding the coverage of the Targeted Public Distribution System, it will confer legal rights, enabling eligible beneficiaries to receive foodgrains entitlements at highly subsidised prices.
Also, Section 32 of the bill mentions the States’ responsibilities: they will at their own cost organise the grains’ intra-state transport and deliver them to fair price shops in time for distribution among the beneficiaries. The States must ensure the grains reach the target population. They must set up and maintain storage facilities at the state, district and block levels. If a State fails to supply the entitled quantity of grains (or meals) to a beneficiary, it must pay them a “food security allowance” out of its own pocket.
Benefits of NFSB – Free Meals
The law will also confer legal rights on women, children and other special groups — destitute, the homeless, disaster-and-emergency-affected persons and persons living in starvation — to receive meals free or at an affordable price.
The law will entitle people eligible under the priority category (Below the Poverty Line families) to a monthly allotment of 7 kg of foodgrains, comprising rice, wheat and coarse grains, per person. Rice will be provided at Rs. 3 kg, wheat at Rs. 2 and coarse grains at Re. 1.
The general category will get at least 3 kg of grain at a rate not exceeding 50 per cent of the minimum support price.
The subsidy will be extended to up to 75 per cent of the rural population and up to 50 per cent of the urban population — with not less than 46 per cent of the rural population and 28 per cent of the urban population designated as priority households.
Maternity Benefits
Every pregnant woman and lactating mother will be entitled to meals free of charge during pregnancy and six months after childbirth, through the local anganwadi.
The Bill provides for a maternity benefit of Rs. 1,000 a month for six months. Besides, every child up to the age of 14 shall have entitlement to nutritional needs. For children between six months and six years, appropriate meal would be provided free of charge through the local anganwadi to meet nutritional standards. For children in the 6-14 age group, one mid-day meal would be given free of charge every day, except during holidays, in all schools run by local bodies, and government and government-aided schools up to class VIII.
Effect of Food Security Bills – Tamil Nadu perspective
Under the proposed National Food Security Bill, 2011, no State would be able to provide subsidized food to anyone that the Centre rules out of its beneficiaries’ list
The Bill, tabled in a hurry ahead of the UP polls faces criticism from non-UPA-ruled state governments like Bihar and Tamil Nadu, as it prevents the states from enlarging its ambit to benefit poor that the Centre does not identify.
TN CM Jayalalithaa’s letter to the PM
Chief Minister Jayalalithaa on 20.12.2011 expressed her “strong opposition” to the draft Food Security Bill, 2011 and urged the Centre to exempt Tamil Nadu from the purview of the Bill.
In her letter to Prime Minister Manmohan Singh, she said the proposed Bill was replete with “confusion and inaccuracy.”
The proposed classification of target groups into priority household (PHH) and general household (GHH) for delivery of food entitlements would surely invite sharp criticism and furious opposition from everybody concerned. The very basis of such classification was unscientific and unacceptable.
Similarly, no reason had been adduced for restricting the coverage under Targeted Public Distribution System (TDPS) to 75 per cent of the rural population and 50 per cent of the urban population under the proposed Central Bill.
“The most significant point is that the forced implementation of TPDS, as contemplated under the Central Bill, will entail an additional financial burden of about Rs.1,800 crore per annum with no statutory commitment forthcoming from the government of India,” Ms. Jayalalithaa said, adding that the annual food subsidy for the State was Rs.5,000 crore.
TN’S Loss: The Hindu dt. 24.12.2011
If National Food Security Bill is adopted in its present form, Tamil Nadu stands to lose at least six lakh tonnes of rice from the Central allotment annually if the National Food Security Bill, introduced in Lok Sabha on 22.12.2011, is adopted in its present form.
On an average, the Central government provides the State around 35.6 lakh tonnes of rice annually under three categories – Antyodaya Anna Yojana (AAY), Below Poverty Line (BPL) and Above Poverty Line (APL). It fixes a quota for each category and fixes different prices for the three categories.
As part of the Bill, two categories of people – general households (GHH) and priority households (PHH) – will be covered. Seventy five per cent of rural population and 50 per cent of urban population will be eligible for entitlements. Of them, 48 per cent of the rural population and 28 per cent of the urban population will be designated as PHHs. Adopting these yardsticks, the total allocation will be around 29 lakh tonnes a year.
Measures suggested compensating the deficit
The State government will have to address two major issues to tide over this gap – availability and cost. In the country, major rice millers are available only in three other States – Andhra Pradesh, Punjab and Chhattisgarh. A senior official says that the shortfall of six lakh tonnes cannot be bridged that easily. Even assuming that the price of rice is Rs.20 per kg, the additional cost will be Rs.1,200 crore.
But, the financial burden is going to be higher as the actual requirement of the State is 39.6 lakh tonnes. After the All India Anna Dravida Munnetra Kazhagam government, in June, launched the scheme of supplying 20 kg rice free, the monthly requirement has gone up. During 2010-2011, the monthly average supply of rice was 3.17 lakh tonnes. Now, it is around 3.4 lakh tonnes.
At present, the State government procures the remaining four lakh tonnes through measures such as rice purchase under the Open Market Sale Scheme of the Food Corporation of India. If the Bill becomes a law, it has to shell out additional money to procure this quantity. This will push up the cost. It is for this reason that Chief Minister Jayalalithaa, in her recent letter to Prime Minister Manmohan Singh, pointed out that the State government would have to incur a total expenditure of Rs. 1,800 crore additionally a year, the official explains.
If one were to calculate the requirements on the basis of individual entitlement, as envisaged in the Bill, another five lakh tonnes of rice will be required. In total, the State would have to meet the gap of 15 lakh tonnes a year.
For arriving at the overall additional quantity figure, it has been assumed that apart from meeting the norms envisaged in the Bill [seven kg per person per month for PHHs and three kg per person per month for GHHs], those cardholders who will be excluded from the proposed categories of PHHs and GHHs will be given 20 kg rice per month and GHHs will get one more kg per person per month. As per the State government’s policy, four kg rice is given to every adult a month.
In the Bill, there are other areas of concern to the State government. Given the fact that one half of the State’s population lives in urban areas, the stipulation of the coverage of 50 per cent of urban population means that a quarter of the State’s population – about 1.8 crore – will straightaway be ineligible to receive the Central subsidy.
In principle, the State government is against the Targeted Public Distribution System. So, it follows the Universal PDS and supplying rice free to 1.85 crore families. Moreover, a senior official who has been handling the subject of food wonders that in the absence of data on PHHs and GHHs, how the legislation can be implemented.
Another official says that as the State government gives edible oil and pulses at subsidised rates, the determination of entitlements of beneficiaries should also be made on the basis of calorific value of such condiments, not merely that of rice. This calls for a suitable correction in the quantity of rice to be supplied to the beneficiaries
Opposition for NFSB from other quarters
Uttar Pradesh Chief Minster Maywati has termed the proposed Food Security Bill as impractical and an election stunt of the Congress, the ruling party on 22.11.2011.
The district unit of the Right to Food (RTF) campaign organised a protest on 23.12.2011 against the Centre’s National Food Security Bill, 2011, which was recently introduced in the Lok Sabha. They submitted a memorandum demanding changes in the Bill.
The All India Democratic Women’s Association (AIDWA) has called upon the Parliament to reject the National Food Security Bill introduced in the Lok Sabha on 22.12.2011.
In a statement issued on 23.12.2011, the association said the Bill was a “more dangerous and rehashed version” of the current Targeted Public Distribution System, that proved to be an “utter failure” in view of the manner in which it eroded the food security of the majority of the poor, the dalits, the tribals and women, by excluding them from its ambit.
Dream Dare Win
What prompted a Food Security Bill?
India’s high economic growth rate in the past decade has not been fully reflected in the health status of its people, with 22 per cent of its population undernourished. According to the National Family Health Survey 2005-06, 40.4% of children under the age of three are underweight, 33 per cent of women in the age group of 15-49 have a body mass index below normal and 78.9 per cent of children in the age group of 6-35 months are anaemic. These are disturbing statistics which point to nutritional deficiencies. The National Advisory Council (NAC) proposal for a National Food Security Bill (NFSB) is perhaps the most important national effort yet to address these deficiencies in India.
Intent of NFSB
The NFSB proposed by the NAC is a potentially revolutionary bill that can have a huge impact on the economy. Well crafted and effectively executed, it can transform the lives of people. The salient features of the NFSB proposed by the NAC are:
• Legal entitlement to subsidized foodgrains to be extended to at least 75% of the country’s population – 90% in Rural areas and 50% in urban areas
• The priority households (46% in rural areas and 28% in urban areas) to have a monthly entitlement of 35 Kgs (equivalent to 7 Kgs per person) at a subsidized price of Rs. 1 per Kg for millets, Rs. 2 per Kg for wheat and Rs. 3 per Kg for rice
• The general households (39% rural and 12% urban in phase 1 and 44% rural and
• 22% urban in final phase) to have a monthly entitlement of 20Kgs (equivalent to 4 Kgs per person) at a price not exceeding 50% of the current Minimum Support
• Price for millets, wheat and rice
• The minimum coverage, entitlement and price to remain unchanged until the end of the XII five year plan
• Government of India to specify the criteria for categorization of population into priority and general households
• In the first phase, food entitlement to be extended to 72 per cent of the population. In the final phase, to be completed before March 31, 2014, full coverage of food entitlement (to 75 per cent of the population) to be ensured
• Legal entitlements for child and maternal nutrition, destitute and other vulnerable groups
• Reform of the Public Distribution System
Estimates of Foodgrains Required for Implementing the NFSB
Million tonnes
NAC Projections* Scenario 2* Scenario 3*
Scenario 1 Offtake – priority- Offtake-100%
95% ; general-85%
Phase 1 Final Phase Phase 1 Final Phase Phase 1 Final Phase
Priority 34.40 36.42 38.91 39.83 40.96 41.93
Households
General 14.96 19.17
Households 15.13 18.75 17.80 22.05
Sub Total 49.36 55.59 54.04 58.58 58.76 63.98
Other Welfare
Schemes 8.00 8.00 8.00 8.00 8.00 8.00
Buffer Stock - 2.00 2.00 2.00 2.00
Total
Foodgrain 57.36 63.59 64.04 68.58 68.76 73.98
*Population – Scenario 1 – October 2010; Scenario 2 &3 – Phase 1-October 2011; Phase 2- October 2013
Foodgrain Production and Procurement – Trends and Projections
Production and Procurement of Wheat and Rice
Million tonnes
Production Procurement
Wheat Rice Total Wheat + Rice As ratio of
production (%)
2000-01 69.68 84.98 154.66 41.91 27.10
2001-02 72.77 93.34 166.11 41.18 24.79
2002-03 65.76 71.82 137.58 32.22 23.42
2003-04 72.16 88.53 160.69 39.62 24.66
2004-05 68.64 83.13 151.77 39.47 26.01
2005-06 69.35 91.79 161.14 36.88 22.89
2006-07 75.81 93.36 169.17 36.24 21.42
2007-08 78.57 96.69 175.26 51.43 29.34
2008-09 80.68 99.18 179.86 59.07 32.84
2009-10 80.71 89.13 169.84 53.98 31.78
2010-11 82.00 95.41 177.41* 53.22** 30.00
2011-12 83.61 104.21 187.82* 56.35** 30.00
(Phase 1)
2013-14 85.61 106.41 192.02* 57.61** 30.00
(Final Phase )
* Projections as per Department of Agriculture & Cooperation, Govt. of India **Assuming an optimum procurement of 30 per cent of total production
NFSB tabled in Lok Sabha
The much-awaited National Food Security Bill, 2011, which makes cheaper foodgrains a legal entitlement to 63.5 per cent of the country’s population, was tabled in the Lok Sabha on 22.12.2011.
The Bill was introduced by Food Minister K.V. Thomas in the presence of Congress president Sonia Gandhi, who has been keen on ensuring that the law is enacted. It seeks to “provide food and nutritional security by ensuring access to adequate quantity of quality food at affordable prices to people [to enable them] to live a life with dignity.”
The proposed law marks a paradigm shift in addressing the problem of food security — from the existing welfare approach to a right-based approach. Besides expanding the coverage of the Targeted Public Distribution System, it will confer legal rights, enabling eligible beneficiaries to receive foodgrains entitlements at highly subsidised prices.
Also, Section 32 of the bill mentions the States’ responsibilities: they will at their own cost organise the grains’ intra-state transport and deliver them to fair price shops in time for distribution among the beneficiaries. The States must ensure the grains reach the target population. They must set up and maintain storage facilities at the state, district and block levels. If a State fails to supply the entitled quantity of grains (or meals) to a beneficiary, it must pay them a “food security allowance” out of its own pocket.
Benefits of NFSB – Free Meals
The law will also confer legal rights on women, children and other special groups — destitute, the homeless, disaster-and-emergency-affected persons and persons living in starvation — to receive meals free or at an affordable price.
The law will entitle people eligible under the priority category (Below the Poverty Line families) to a monthly allotment of 7 kg of foodgrains, comprising rice, wheat and coarse grains, per person. Rice will be provided at Rs. 3 kg, wheat at Rs. 2 and coarse grains at Re. 1.
The general category will get at least 3 kg of grain at a rate not exceeding 50 per cent of the minimum support price.
The subsidy will be extended to up to 75 per cent of the rural population and up to 50 per cent of the urban population — with not less than 46 per cent of the rural population and 28 per cent of the urban population designated as priority households.
Maternity Benefits
Every pregnant woman and lactating mother will be entitled to meals free of charge during pregnancy and six months after childbirth, through the local anganwadi.
The Bill provides for a maternity benefit of Rs. 1,000 a month for six months. Besides, every child up to the age of 14 shall have entitlement to nutritional needs. For children between six months and six years, appropriate meal would be provided free of charge through the local anganwadi to meet nutritional standards. For children in the 6-14 age group, one mid-day meal would be given free of charge every day, except during holidays, in all schools run by local bodies, and government and government-aided schools up to class VIII.
Effect of Food Security Bills – Tamil Nadu perspective
Under the proposed National Food Security Bill, 2011, no State would be able to provide subsidized food to anyone that the Centre rules out of its beneficiaries’ list
The Bill, tabled in a hurry ahead of the UP polls faces criticism from non-UPA-ruled state governments like Bihar and Tamil Nadu, as it prevents the states from enlarging its ambit to benefit poor that the Centre does not identify.
TN CM Jayalalithaa’s letter to the PM
Chief Minister Jayalalithaa on 20.12.2011 expressed her “strong opposition” to the draft Food Security Bill, 2011 and urged the Centre to exempt Tamil Nadu from the purview of the Bill.
In her letter to Prime Minister Manmohan Singh, she said the proposed Bill was replete with “confusion and inaccuracy.”
The proposed classification of target groups into priority household (PHH) and general household (GHH) for delivery of food entitlements would surely invite sharp criticism and furious opposition from everybody concerned. The very basis of such classification was unscientific and unacceptable.
Similarly, no reason had been adduced for restricting the coverage under Targeted Public Distribution System (TDPS) to 75 per cent of the rural population and 50 per cent of the urban population under the proposed Central Bill.
“The most significant point is that the forced implementation of TPDS, as contemplated under the Central Bill, will entail an additional financial burden of about Rs.1,800 crore per annum with no statutory commitment forthcoming from the government of India,” Ms. Jayalalithaa said, adding that the annual food subsidy for the State was Rs.5,000 crore.
TN’S Loss: The Hindu dt. 24.12.2011
If National Food Security Bill is adopted in its present form, Tamil Nadu stands to lose at least six lakh tonnes of rice from the Central allotment annually if the National Food Security Bill, introduced in Lok Sabha on 22.12.2011, is adopted in its present form.
On an average, the Central government provides the State around 35.6 lakh tonnes of rice annually under three categories – Antyodaya Anna Yojana (AAY), Below Poverty Line (BPL) and Above Poverty Line (APL). It fixes a quota for each category and fixes different prices for the three categories.
As part of the Bill, two categories of people – general households (GHH) and priority households (PHH) – will be covered. Seventy five per cent of rural population and 50 per cent of urban population will be eligible for entitlements. Of them, 48 per cent of the rural population and 28 per cent of the urban population will be designated as PHHs. Adopting these yardsticks, the total allocation will be around 29 lakh tonnes a year.
Measures suggested compensating the deficit
The State government will have to address two major issues to tide over this gap – availability and cost. In the country, major rice millers are available only in three other States – Andhra Pradesh, Punjab and Chhattisgarh. A senior official says that the shortfall of six lakh tonnes cannot be bridged that easily. Even assuming that the price of rice is Rs.20 per kg, the additional cost will be Rs.1,200 crore.
But, the financial burden is going to be higher as the actual requirement of the State is 39.6 lakh tonnes. After the All India Anna Dravida Munnetra Kazhagam government, in June, launched the scheme of supplying 20 kg rice free, the monthly requirement has gone up. During 2010-2011, the monthly average supply of rice was 3.17 lakh tonnes. Now, it is around 3.4 lakh tonnes.
At present, the State government procures the remaining four lakh tonnes through measures such as rice purchase under the Open Market Sale Scheme of the Food Corporation of India. If the Bill becomes a law, it has to shell out additional money to procure this quantity. This will push up the cost. It is for this reason that Chief Minister Jayalalithaa, in her recent letter to Prime Minister Manmohan Singh, pointed out that the State government would have to incur a total expenditure of Rs. 1,800 crore additionally a year, the official explains.
If one were to calculate the requirements on the basis of individual entitlement, as envisaged in the Bill, another five lakh tonnes of rice will be required. In total, the State would have to meet the gap of 15 lakh tonnes a year.
For arriving at the overall additional quantity figure, it has been assumed that apart from meeting the norms envisaged in the Bill [seven kg per person per month for PHHs and three kg per person per month for GHHs], those cardholders who will be excluded from the proposed categories of PHHs and GHHs will be given 20 kg rice per month and GHHs will get one more kg per person per month. As per the State government’s policy, four kg rice is given to every adult a month.
In the Bill, there are other areas of concern to the State government. Given the fact that one half of the State’s population lives in urban areas, the stipulation of the coverage of 50 per cent of urban population means that a quarter of the State’s population – about 1.8 crore – will straightaway be ineligible to receive the Central subsidy.
In principle, the State government is against the Targeted Public Distribution System. So, it follows the Universal PDS and supplying rice free to 1.85 crore families. Moreover, a senior official who has been handling the subject of food wonders that in the absence of data on PHHs and GHHs, how the legislation can be implemented.
Another official says that as the State government gives edible oil and pulses at subsidised rates, the determination of entitlements of beneficiaries should also be made on the basis of calorific value of such condiments, not merely that of rice. This calls for a suitable correction in the quantity of rice to be supplied to the beneficiaries
Opposition for NFSB from other quarters
Uttar Pradesh Chief Minster Maywati has termed the proposed Food Security Bill as impractical and an election stunt of the Congress, the ruling party on 22.11.2011.
The district unit of the Right to Food (RTF) campaign organised a protest on 23.12.2011 against the Centre’s National Food Security Bill, 2011, which was recently introduced in the Lok Sabha. They submitted a memorandum demanding changes in the Bill.
The All India Democratic Women’s Association (AIDWA) has called upon the Parliament to reject the National Food Security Bill introduced in the Lok Sabha on 22.12.2011.
In a statement issued on 23.12.2011, the association said the Bill was a “more dangerous and rehashed version” of the current Targeted Public Distribution System, that proved to be an “utter failure” in view of the manner in which it eroded the food security of the majority of the poor, the dalits, the tribals and women, by excluding them from its ambit.
Dream Dare Win
Subscribe to:
Posts (Atom)
About Me
- AGUDAYAKUMAR
- i am running catering service &working in democratic youth federation of india ( DYFI)DISTRICT COMMITTEE MEMBER